เมื่อหัวใจไร้เงาเธอ

แก้วกาแฟเอสเพรสโซช็อตคู่ตรงหน้าแห้งกรังมาตั้งแต่เมื่อวาน คินมองมันด้วยสายตาว่างเปล่า นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานกระจกใสเป็นจังหวะเชื่องช้าในความเงียบงันของเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด ตึกระฟ้าเบื้องล่างสว่างไสวด้วยแสงไฟนับล้านดวง ทว่าโลกทั้งใบของประธานบริหารหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกลับมืดบอดและไร้ซึ่งสีสันอย่างสิ้นเชิง นับตั้งแต่วันที่แฟ้มลาออกวางอยู่บนโต๊ะพร้อมลายเซ็นหวัดๆ ของพาย ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเขาก็ร่วงหล่นลงสู่จุดดิ่งสุดโดยไม่มีเบาะรองรับ "คุณคินครับ เอกสารงบประมาณไตรมาสนี้..." เสียงรายงานจากผู้ช่วยคนใหม่จมหายไปในความว่างเปล่า คินไม่ได้ยินแม้แต่น้อย สมองของเขากำลังประมวลผลย้อนกลับไปยังภาพวันที่เธอหันหลังเดินจากไป ใบหน้าที่เคยเชิดขึ้นอย่างถือดีและริมฝีปากที่ชอบต่อปากต่อคำกับเขา กลายเป็นภาพหลอนที่ตามติดทุกฝีก้าว รอยยิ้มเยาะหยันที่เธอชอบส่งให้เวลาเขาออกคำสั่งอย่างไร้เหตุผล บัดนี้กลายเป็นสิ่งที่เขาโหยหามากที่สุดในชีวิต ไม่มีเธอคอยคัดค้านเวลาเขาบ้างานจนไม่หลับไม่นอน ไม่มีแฟ้มเอกสารที่ถูกวางกระแทกเบาๆ พร้อมเสียงถอนหายใจหน่ายๆ และไม่มีเงาร่างระหงที่เดินวนเวียนอยู่หน้าห้องทำงานเพื่อคอยจัดการตารางนัดหมายให้เป็นระเบียบ เพนต์เฮาส์หลังใหญ่กว้างเกินไป เตียงนอนคิงไซส์ว่างเปล่าเกินไป และลมหายใจของเขาก็หนักหน่วงเกินกว่าจะแบกรับไว้คนไหว คินแค่นหัวเราะให้กับความโง่เขลาของตัวเอง ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน บัดนี้กลับพ่ายแพ้ให้กับความว่างเปล่าเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียว ปากที่เคยบอกว่าเกลียดความวุ่นวาย ปากที่เคยเอ่ยไล่ให้เธอไสหัวไปให้พ้นหน้า กลับเป็นอาวุธย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจตัวเองจนพรุน *นายมันโง่ คิน... โง่ที่สุด* เขายกมือขึ้นลูบใบหน้าคร้านหนวดเคราที่ไม่ได้โกนมาสองวัน ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความดุดันและทะเยอทะยาน บัดนี้ฉายแววอ่อนล้าและเจ็บปวดอย่างชัดเจน เขายอมรับแล้ว... ยอมรับอย่างหมดรูปเลยก็ได้ ว่าเขาขาดพายไม่ได้ ขาดผู้หญิงปากเก่งคนนั้นไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นครืดขึ้นมา คินพุ่งสายตาไปทันทีด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ก่อนที่ความผิดหวังจะกระแทกซ้ำเมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอไม่ใช่คนที่รอคอย แต่เป็นเลขเบอร์แปลกและข้อความแจ้งเตือนจากระบบ *ติ๊ด!* หน้าจอคอมพิวเตอร์แสดงอีเมลฉบับหนึ่งที่ถูกส่งเข้ามา *จาก: ธีร์ วัฒนโภคิน* *หัวข้อ: โปร3เจกต์ร่วมทุนและการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างผู้บริหาร* คินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความโกรธเกรี้ยวสายหนึ่งพุ่งพล่านขึ้นมาทดแทนความอ่อนล้า ธีร์... ศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะฮุบทาสีธุรกิจและพยายามเข้าใกล้พายทุกวิถีทาง ภาพในงานเลี้ยงวันก่อนที่ธีร์ส่งยิ้มให้พายอย่างสนิทสนมลอยเข้ามาในหัว จุดไฟหึงหวงและโทสะให้โหมกระหน่ำจนร้อนรุ่มไปทั่วอก "คิดจะแย่งทุกอย่างไปจากฉันงั้นเหรอ..." คินพึมพำกับความว่างเปล่า น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธและอันตราย เขาไม่อาจปล่อยให้เวลาไหลผ่านไปอย่างไร้ความหมายอีกแล้ว ทิฐิที่เคยค้ำคอถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี หากความเงียบงันและระยะทางคือบทลงโทษสำหรับความปากร้ายของเขา เขาก็พร้อมจะเดินทางไปคุกเข่าสารภาพผิดต่อหน้าเธอด้วยตัวเอง ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม คินผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานอย่างรวดเร็ว คว้าเสื้อสูทที่พาดอยู่บนพนักพิงมาสวมลวกๆ ขายาวก้าวฉับๆ ไปยังประตูกระจกเบื้องหน้า ทว่าในจังหวะที่มือหนากำลังจะเอื้อมไปบิดลูกบิดประตู เสียงกริ่งสัญญาณเตือนแขกผู้มาเยือนจากระบบรักษาความปลอดภัยชั้นล่างก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ภาพจากกล้องวงจรปิดที่ปรากฏบนจอสมาร์ทโฟนทำให้ฝีเท้าของคินชะงักกึก ลมหายใจของเขาติดขัดทันที ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปคุ้นตา กำลังยืนกอดอกเคาะเท้าด้วยความหงุดหงิดอยู่หน้าล็อบบี้เพนต์เฮาส์ ใบหน้าที่เขาโหยหามาตลอดหลายวันกำลังบึ้งตึงอย่างไม่สบอารมณ์ และข้างกายเธอนั้น... มีกระเป๋าเดินทางใบโตตั้งอยู่ พาย... เธอกลับมาทำไม? หรือนี่คือภาพหลอนที่จิตใต้สำนึกของเขาสร้างขึ้นมาอีกครั้ง? หัวใจที่เคยไร้เงาเธอและเต้นอย่างไร้จุดหมาย บัดนี้กลับกระหน่ำรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก คินจ้องมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ตีรันวน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจเต้นแรงไปด้วยกันในทุกบรรทัดนะครับ!