ความในใจที่ถูกซ่อน

“เสียงรหัสเคาะประตูแบบนั้น… นายไม่มีวันลืมมันลงหรอก คิน” พายเอ่ยทวนคำพูดของชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่ขาดห้วง ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังแผ่นหลังกว้างของเจ้านายหนุ่มที่ยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าประตูบานใหญ่ บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวยามค่ำคืนที่ถูกโอบล้อมด้วยพายุฝนด้านนอก ยิ่งทวีความกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เสียงสายฝนที่สาดซัดกระทบกระจกหน้าต่างราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังเร่งจังหวะหัวใจของคนทั้งคู่ให้เต้นรัวระรัว คินยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินสลัก มือหนาที่กำลูกบิดประตูอยู่สั่นน้อยๆ จนเห็นเส้นเลือดปูดโปーンที่หลังมือ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังปะทุขึ้นในอก ดวงตาคมกริบที่มักจะฉายแววเย็นชาและเย่อหยิ่งเสมอ ยามนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสนและประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวที่ยากจะควบคุม “มันไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องใส่ใจ พาย” คินหันกลับมาตอกเสียงใส่ด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างตามสไตล์เจ้าตัว ทว่าแววตาที่ไหววูบไปชั่วขณะกลับทรยศคำพูดของตัวเองอย่างสิ้นเชิง “กลับไปทำงานเอกสารกองนั้นให้เสร็จซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วไล่เธอออกจริงๆ” “คุณคิน!” พายขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาตีตื้นที่อกทันที “คุณจะปากร้ายใส่ฉันตลอดเวลาเลยหรือไงคะ… เอ๊ย… ได้ยังไงกัน! สถานการณ์ข้างนอกนั่นอันตรายนะ แล้วเสียงเคาะรหัสเมื่อกี้มันหมายความว่ายังไง ทำไมคุณถึงทำหน้าเหมือนเจอผีแบบนั้นล่ะ หรือว่า… คนที่มาเคาะคือธีร์?” ชื่อของ ‘ธีร์’ หลุดออกมาจากริมฝีปากบาง พร้อมกับที่คินหันขวับกลับมามองเธอทันที รังสีความไม่พอใจแผ่พุ่งออกมาจากตัว CEO หนุ่มราวกับคลื่นความร้อน คินก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวเลขาสาวอย่างรวดเร็ว จนพายต้องผถอยหลังกรูดไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือเสียงดังทึบ “เธอ… เป็นห่วงมันงั้นเหรอ?” คินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วใส พายรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายความคุ้นเคยและกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางที่ผสมผสานกับกลิ่นอายความตึงเครียด “เห็นชื่อไอ้ธีร์โผล่มาหน่อย เป็นเดือดเป็นร้อนแทนมันนักนะพาย กลัวว่าของเล่นชิ้นโปรดของมันจะตกอยู่ในอันตรายหรือไง” “พูดบ้าอะไรของคุณเนี่ย!” พายช้อนสายตาขึ้นสู้ ไม่ยอมแพ้ต่อแรงกดดันจากร่างสูงที่โน้มตัวลงมาครอบ ครองพื้นที่ เธอวางมือลงบนแผงอกกว้างเพื่อดันตัวเขาออก แต่กลับพบว่ากล้ามเนื้อใต้ร่มผ้าของอีกฝ่ายแน่นตึงราวกับกำแพงเหล็ก “ฉันไม่ได้พูดถึงธีร์ในแง่นั้นสักหน่อย… แต่คุณต่างหาก คิน! คุณกำลังซ่อนอะไรบางอย่างจากฉัน และฉันเกลียดการถูกปิดบังเป็นที่สุด!” คินจ้องมองดวงตาคู่สวยที่ฉายแววท้าทายและดื้อรั้น ลึกๆ ในใจของชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองเลยสักนิด ตรงกันข้าม หัวใจที่ด้านชามานานกลับกระตุกวูบด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาเกลียดนักหนา… ความหึงหวง และความกลัว กลัวว่าผู้หญิงตรงหน้าจะรู้ความจริง… กลัวว่าพายจะอันตราย… และกลัวที่สุดคือกลัวว่าแววตาคู่นี้จะเปลี่ยนไปมองคนอื่นที่ไม่ใช่เขา “อยากรู้มากนักหรือไงว่าใครมา…” คินกระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปากบาง น้ำเสียงของเขาทุบทำลายความแข็งกระด้างลงเหลือเพียงความรุ่มร้อนที่แผดเผา “อยากรู้ว่าทำไมฉันถึงต้องหัวเสียขนาดนี้ใช่ไหมพาย?” หัวใจของพายกระตุกวูบ จังหวะการเต้นของมันผิดเพี้ยนไปจนน่าตกใจ ระยะห่างที่ใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างทำให้เธอได้กลิ่นอายความ masculine จากตัวเขาชัดเจน ใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างออกไปเพียงคืบทำให้เธอเผลอไล่สายตาสำรวจริมฝีปากหยักลึกที่มักจะพ่นคำพูดร้ายๆ ใส่เธออยู่เสมอ แต่ยามนี้มันกลับดึงดูดสายตาเธออย่างประหลาด *นี่ฉันบ้าไปแล้วหรือไง ทำไมถึงไปมองปากเขาแบบนั้นล่ะพาย!* เลขาสาวกรีดร้องในใจ พยายามดึงสติกลับมา แต่ร่างกายกลับไม่ยอมทำตามสมองสั่งการเลยสักนิด “ฉัน… ฉันแค่คิดว่าในฐานะเลขา ฉันควรจะรู้สถานการณ์รอบตัวเพื่อความปลอดภัยของบริษัท…” พายแก้ตัวเสียงตะกุกตะกัก ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้นเมื่อนิ้วเรียวแกร่งของคินเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยของคินทำให้พายตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ชายหนุ่มคนนี้ไม่เคย… ไม่เคยทำท่าทางอ่อนโยนใส่เธอแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิตการทำงาน “เลขาเหรอ…” คินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แววตาคมกริบอ่อนแสงลงวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำที่อ่านไม่ออก “พาย… เธอเป็นมากกว่าเลขาสำหรับฉันมานานแล้ว… และเธอก็รู้ดีแก่ใจ” คำพูดนั้นทิ้งน้ำหนักลงกลางใจของพายราวกับค้อนทุบ ความคิดในหัวตีรวนกันยุ่งเหยิง คำถามมากมายที่เธอพยายามหลบเลี่ยงมาตลอดหลายสัปดาห์เริ่มพรั่งพรูเข้ามาในสมอง *ความรู้สึกที่แท้จริงของเธอที่มีต่อผู้ชายคนนี้คืออะไรกันแน่?* เวลาที่เขาปากร้ายใส่ เธอมักจะโกรธแต่ก็แอบอมยิ้มทุกที เวลาที่เขาทำงานหนักจนลืมดูแลตัวเอง เธอมักจะแอบเอาแฟ้มงานไปวางไว้พร้อมกาแฟอุ่นๆ เสมอ และเวลาที่เขาเข้าใกล้จนหัวใจเต้นแรงแบบนี้… เธอไม่เคยผลักไสเขาอย่าง2จริงจังเลยสักครั้ง *หรือว่า… ฉันจะตกหลุมรัก CEO ปากร้ายคนนี้เข้าแล้วจริงๆ?* ความคิดนั้นทำให้พายรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยบินวนอยู่ในท้อง ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอพยายามหลบสายตาคมคายคู่นั้นที่กำลังสำรวจลึกลงไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ พายเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหลบหนีจากสถานการณ์ชวนใจสั่นนี้ “คุณ… คุณพูดจาแปลกๆ อีกแล้วนะคิน ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ ฉันจะกลับไปเคลียร์งาน…” “ยังไม่ให้ไป” คินขัดขึ้นทันควัน มือหนาอีกข้างเลื่อนขึ้นมาทาบกับผนังกระจกด้านหลังของพาย เป็นการกักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์แบบ “เธอยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลย พาย… ถ้าคนที่ยืนอยู่หลังประตูนั้นไม่ใช่ไอ้ธีร์ แต่เป็นคนจากอดีตที่ฉันอยากจะลืมที่สุด… เธอยังจะยืนอยู่ข้างฉันตรงนี้ไหม?” คำถามของคินจริงจังจนพายต้องเงยหน้าขึ้นสบตา แววตาของ CEO หนุ่มในยามนี้ไม่มีคราบของความเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเปราะบางที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกระด้าง และนั่น… ยิ่งกระชากหัวใจของพายให้หลุดลอยเข้าไปหาเขาอย่างง่ายดาย พายอ้าปากเตรียมจะเอ่ยปากตอบคำถามนั้น เพื่อยืนยันความรู้สึกที่เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ในใจของตัวเอง… *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรง ตัดจังหวะบรรยากาศโรแมนติกและตึงเครียดในเวลาเดียวกัน ทว่าครั้งนี้… มันไม่ใช่รหัสลับ แต่เป็นเสียงเคาะที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบและกระโชกโฮกฮาก ก่อนที่คินจะทันได้หันไปมอง พายกลับเป็นฝ่ายที่ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อบานประตูห้องทำงานที่ควรจะล็อกสนิท กลับถูกผลักเปิดผางเข้ามาด้วยฝีมือของบุคคลที่สาม… คนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเหยียบย่างเข้ามาในตึกนี้ในยามวิกาลท่ามกลางพายุฝน ร่างสูงโปรดปรานของ ‘ธีร์’ ยืนยันกายอยู่ตรงกรอบประตู พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก ในมือของคู่แข่งทางธุรกิจหนุ่มถือสมาร์ตโฟนหน้าจอเปิดสว่างวาบ ที่กำลังฉายภาพหลักฐานชิ้นสำคัญบางอย่าง… ภาพที่จะพลิกสถานการณ์ทุกอย่างของคินให้พังทลายลงในพริบตาเดียว! “เซอร์ไพรส์… หวังว่าผมจะไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานอะไรกันหรอกนะ คิน, พาย” ธีร์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ขณะที่สายตาดุจเหยี่ยวเหลือบมองคนทั้งคู่ที่ยืนแนบชิดติดกันอย่างมีความหมาย —------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและหัวใจเต้นแรงไปกับคินและพายนะครับ