มอนสเตอร์จานด่วน

เสียงกัมปนาทจากการระเบิดของเวทมนตร์ธาตุไฟระดับสามดังสนั่นหวั่นไหว จนเศษหินและฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดานหินย้อยของดันเจี้ยนชั้นที่สอง กลิ่นอายของความตายและคราบเขม่าควันคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าต่างโปร่งแสงของระบบ ‘กูร์เมต์ดันเจี้ยน’ ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ สะท้อนนัยน์ตาคมกริบของเรย์ที่กำลังหรี่มองเป้าหมายตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา [ติ๊ง! ภารกิจเร่งด่วนระดับ SSS: "เสิร์ฟข้าวผัดไข่ใส่หน้ามอนสเตอร์คลั่งให้มัจจุราชสาว"] ข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบเตือนจังหวะชีพจรให้เต้นเร่า เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ในมือข้างหนึ่งของเขายังคงถือกระทะเหล็กกล้าเนื้อหนาที่หล่อขึ้นด้วยกรรมวิธีพิเศษ น้ำหนักของมันสมดุลและเหมาะมืออย่างยิ่งสำหรับการควงตวัด ส่วนมืออีกข้างกำลังคีบกระเทอมสับละเอียดกับพริกไทยดำหยาบลงบนเขียงไม้เก่าๆ ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะสนามชั่วคราว เบื้องหน้าของเขา ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร ‘กอบลินคลั่งหุ้มเกราะเหล็กกล้า (Armored Mad Goblin)’ มอนสเตอร์ระดับ E-Plus ที่ผ่านการกลายพันธุ์จากไอมานเข้มข้นกำลังคำรามลั่น มันสูงใหญ่เกือบสองเมตร กล้ามเนื้อเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาสดสีแดงก่ำด้วยอาการคลุ้มคลั่ง มันถือกระบองหนามเหล็กที่ชุ่มไปด้วยเลือดของนักผจญภัยผู้เคราะห์ร้ายรายก่อน รัศมีกดดันรอบตัวมันรุนแรงเสียจนทัศนวิสัยสั่นไหว "เจ้าเด็กสารเลว... คิดจะเปิดร้านอาหารกลางดันเจี้ยนมหันตภัยเนี่ยนะ สมองเจ้ามีแต่ขี้เลื่อยหรืออย่างไร!" เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นและหงุดหงิดดังขึ้นจากด้านข้าง เอลาร่า อาจารย์สาวลึกลับผู้สวมเสื้อคลุมนักเวทสีนิลขาดวิ่นจากการต่อสู้ เธอยืนพิงผนังถ้ำ มือเรียวยาวข้างหนึ่งกำลังร่ายเวทมนตร์บทใหม่อย่างรวดเร็วเพื่อสร้างบาตรป้องกันสีทองคำขาว ปลายคางเรียวเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยมองเรย์สลับกับมอนสเตอร์คลั่งด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ระหว่างความกังวลและความอยากรู้อยากเห็นว่าพ่อค้าคนนี้จะบ้าไปถึงไหน เรย์ไม่ได้หันไปมอง เธอ เขายังคงใช้สายตาของผู้เชี่ยวชาญด้านอาหารประเมินโครงสร้างทางกายภาพของมอนสเตอร์ตัวนั้นอย่างใจเย็น สมองของเขาคำนวณอัตราส่วนและจุดอ่อนราวกับเครื่องจักรกล *อืม... มวลกล้ามเนื้อหนาแน่นระดับนี้ ไขมันแทรกน้อยมาก ถ้าเอาไปย่างตรงๆ เนื้อคงจะเหนียวและแห้งจนเคี้ยวไม่ออกแน่นอน... แต่ถ้าใช้ความร้อนสูงผัดแบบรวดเร็วด้วยน้ำมันหมูอสูรและข้าวหอมมะลิเก่าดันเจี้ยน ความกรอบนอกนุ่มในของชั้นไขมันจะถูกปลดปล่อยออกมาทันที* เรย์คิดในใจอย่างเป็นระบบ นิ้วเรียวยาวหยิบไข่ไก่เวทมนตร์ฟองโตสีทองอร่ามขึ้นมาหนึ่งฟอง "อาจารย์เอลาร่าครับ... รบกวนช่วยเปิดช่องว่างทางเวทมนตร์ทางด้านซ้ายของมันให้ผมสักสามวินาทีได้ไหมครับ" เรย์เอ่ยปากขอร้องด้วยน้ำเสียงสุภาพ นิ่งสงบ และราบเรียบ ราวกับกำลังปรึกษารายการอาหารมื้อค่ำ มากกว่าจะขอความช่วยเหลือในสนามรบที่มีชีวิตเป็นเดิมพัน เอลาร่าขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์ เธอกัดริมฝีปากเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ในความใจเย็นที่ผิดกาลเทศะของชายหนุ่ม "เจ้าบ้าเอ๊ย! ข้าไม่ใช่ลูกมือเจ้า... อีกอย่าง มอนสเตอร์ตัวนั้นอยู่ในสภาวะ 'คลุ้มคลั่งสมบูรณ์แบบ' การโจมตีทางกายภาพธรรมดาทำอะไรมันไม่ได้หรอกนะ!" "ผมไม่ได้จะไปสู้กับมันครับอาจารย์..." เรย์แย้มยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แววตาเป็นประกายคมปลา "ผมจะไป... ทำอาหารให้มันกินต่างหาก" สิ้นคำพูดของเรย์ กอบลินคลั่งก็คำรามลั่นจนหินร่วงกราว มันพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง แรงอัดอากาศจากการเคลื่อนที่ทำให้ฝุ่นตลบอบول กลิ่นอายความตายพุ่งเข้าประชิดตัวในชั่วพริบตา "ธาตุแสงแห่งอัคคี... จงแตกซ่าน!" เอลาร่าไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากตวัดคัมภีร์ในมือแล้วปลดปล่อยวงเวทระเบิดแสงออกไปสกัดกั้นการพุ่งชนของมอนสเตอร์ แสงเจิดจ้าสว่างวาบจนแสบตา กอบลินคลั่งชะงักไปชั่วขณะและเสียการทรงตัวเล็กน้อย—และนั่นคือ "สามวินาที" ที่เรย์รอคอย ฟึบ! ร่างของเรย์พุ่งทะยานออกไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เหนือกว่าคนธรรมดา ทักษะติดตัวของระบบ 'กูร์เมต์สเต็ป' ทำงานอัตโนมัติ ร่างของเขาเคลื่อนไหวราวกับเชฟเทปันยะกิผู้ช่ำชอง กลิ่นหอมของเนยเทียมอสูรและกระเทียมเจียวลอยฟุ้งกระจายออกมาจากกระทะเหล็กในมือที่เริ่มร้อนจัดจนส่งเสียงฉ่า "รับไปซะ... ข้าวผัดไข่หมัดเหล็กสูตรพิเศษ!" เรย์ตวัดกระทะเหล็กในมืออย่างรุนแรง มวลความร้อนอุณหภูมิสูงกว่าสามร้อยองศาเซลเซียสถูกปลดปล่อยออกพร้อมกับมวลสารของข้าวผัดไข่สีทองอร่ามที่ผัดจนเมล็ดข้าวเรียงตัวสวยงาม ไม่แฉะ และเคลือบด้วยน้ำมันไข่แดงอย่างลงตัว เมล็ดข้าวแต่ละเม็ดพุ่งแหวกอากาศราวกับกระสุนปืนเวทมนตร์ พุ่งตรงเข้ากระแทกเข้าที่ใบหน้าอันน่าเกลียดน่ากลัวของกอบลินคลั่งอย่างแม่นยำทุกองศา เพี๊ยะ! ฉ่าาาา! เสียงข้าวร้อนๆ และน้ำมันหอมกรุ่นกระทบเข้ากับผิวหนังหนาและดวงตาสดสีแดงของมอนสเตอร์คลั่ง กลิ่นหอมเย้ายวนของซอสลับและไข่เจียวตีฟูเตะเข้าจมูกของกอบลินคลั่งอย่างจัง ความร้อนและความอร่อยที่อัดแน่นด้วยพลังงานเวทมนตร์ระดับสูงปะทะเข้าไปในระบบประสาทของมันโดยตรง มอนสเตอร์ที่กำลังคลุ้มคลั่งถึงขีดสุด ชะงักกึกทันที! ดวงตาที่เคยแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว ค่อยๆ เบิกกว้างขึ้นอย่างเหลือเชื่อ ความดุร้ายในแววตาแปรเปลี่ยนเป็นความงุนงงสับสน ก่อนจะเคลิบเคลิ้มไปกับรสชาติอันล้ำลึกที่ระเบิดขึ้นบนต่อมรับรสของมันอย่างไม่ทันตั้งตัว ต่อให้มันเป็นมอนสเตอร์ที่ดุร้ายแค่ไหน แต่สัญชาตญาณดิบของสิ่งมีชีวิตย่อมพ่ายแพ้ต่อ "ความอร่อยขั้นสุดยอด" ที่ถูกปรุงขึ้นอย่างพิถีพิถันเสมอ [ติ๊ง! สำเร็จภารกิจระดับ SSS: "เสิร์ฟข้าวผัดไข่ใส่หน้ามอนสเตอร์คลั่งให้มัจจุราชสาว"!] [ผู้เล่นเรย์ ได้รับแต้มกูร์เมต์ +1,000 แต้ม] [ทักษะ 'ปรุงรสสะกดจิต (Charm Seasoning)' เลื่อนระดับเป็น Lv.2] [สถานะของ 'กอบลินคลั่งหุ้มเกราะเหล็กกล้า' เปลี่ยนแปลง: จาก "คลุ้มคลั่ง" เป็น "สยบยอม/อิ่มเอม"] กอบลินคลั่งร่างยักษ์ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นช้าๆ มันใช้มือใหญ่ๆ เช็ดเศษข้าวผัดบนใบหน้าเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข สีหน้าดุร้ายเมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายเป็นสีหน้าฟินเคลิบเคลิ้มราวกับขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ด สร้างความตะลึงงันให้กับเอลาร่าจนเธอถึงกับอ้าปากค้าง คัมภีร์เวทมนตร์ในมือเกือบหลุดร่วงลงพื้น "บ้าน่า... ใช้ข้าวผัดไข่... สยบมอนสเตอร์ระดับ E-Plus เนี่ยนะ? เจ้าเป็นตัวประหลาดอะไรกันแน่ เรย์!" เอลาร่าอุทานออกมาด้วยความตกใจระคนเหลือเชื่อ นัยน์ตาคู่สวยมองชายหนุ่มที่ยืนถือกระทะเช็ดคราบเขม่าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น เรย์หันกลับมาส่งยิ้มสุภาพให้เธอ ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความมั่นใจ เขายกกระทะเหล็กขึ้นพาดบ่าอย่างสง่างาม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ศิลปะการต่อสู้มีไว้เพื่อฆ่าฟันครับอาจารย์... แต่อาหาร มีไว้เพื่อสยบจิตวิญญาณต่างหากล่ะครับ" บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงชั่วขณะ ท่ามกลางกลิ่นหอมของข้าวผัดไข่ที่ยังคงกรุ่นไอความร้อน ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่ควรจะปิดตัวลงไปแล้ว กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานอีกครั้ง พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังลั่นสะท้อนก้องไปทั่วผนังถ้ำลึก [คำเตือน! ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาจากดันเจี้ยนชั้นที่ 3...] [เป้าหมาย: บอสลับแห่งความมืด "ราชันย์โลหิตทมิฬ" กำลังตื่นจากการหลับใหล... และมันกำลังมุ่งหน้ามายังกลิ่นหอมของอาหารจานนี้!] ด้วยความเคารพ พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน