เปิดเตาไฟกลางดันเจี้ยน

กลิ่นคาวเลือดของกิ้งก่าหินอัคคีขั้นสามยังคงตลบอบอวลอยู่ในโพรงถ้ำชั้นที่สี่ของมหาดันเจี้ยนลาวา เสียงคำรามต่ำในลำคอของมันดังสะท้อนก้องผ่านผนังหินบะซอลต์สีดำสนิท เรย์กวาดสายตามองรอยแยกบนผิวเกล็ดของมันด้วยความพินิจพิเคราะห์ แววตาของอดีตเชฟกระทะเหล็กไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากำลังประเมินสัดส่วนระหว่างไขมันกับมวลกล้ามเนื้อราวกับกำลังเลือกซื้อวัตถุดิบเกรดพรีเมียมจากตลาดสด "เนื้อสันในบริเวณใกล้ต่อมความร้อนตรงนั้น... ถ้าแล่โดยใช้มุมองศาที่ถูกต้อง น่าจะได้เนื้อสัมผัสที่กรุบกรอบและชุ่มฉ่ำกำลังดีสินะครับ" เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ มือขวาขยับกระชับด้ามจับของ 'กระทะเหล็กกล้าโบราณ' ที่ปรากฏขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนประหลาดในหัวเมื่อสิบนาทีที่แล้ว กระทะใต้นี้มีน้ำหนักพอเหมาะ ขอบกระทะหนาพิเศษเคลือบด้วยสนิมขาลุยแห่งกาลเวลา แต่ที่น่าทึ่งที่สุดคือมันไม่มีรอยบุบสลายเลยแม้แต่น้อย แม้จะเพิ่งถูกหางของเจ้ากิ้งก่าหินอัคคีฟาดเข้าใส่ด้วยความเร็วสูงเมื่อครู่นี้ก็ตาม [ติ๊ง! ระบบ 'กูร์เมต์ดันเจี้ยน' ทำงานสมบูรณ์] [ตรวจพบเป้าหมายระดับภัยคุกคาม: กิ้งก่าหินอัคคี (Flame Rock Lizard) - เลเวล 18] [คำแนะนำจากระบบ: ความร้อนในตัวมันสูงเกินไป หากนำไปย่างตรงๆ เนื้อจะเหนียวดั่งหนังควาย วิธีการจัดการที่เหมาะสมที่สุดคือการสับเป็นลูกเต๋าแล้วผัดด้วยไฟแรงสูงร่วมกับไข่ป่ามังกรและข้าวหอมมะลิโบราณ] หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสลอยเด่นอยู่เบื้องสายตา เรย์ถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ เขายังจำได้ดีถึงวินาทีที่เพดานห้องครัวในร้านอาหารของเขาถล่มลงมาทับร่างจากอุบัติเหตุแก๊สระเบิด ก่อนที่สติจะดับวูบไปและตื่นขึ้นมากลางดันเจี้ยนอันมืดมิดแห่งนี้พร้อมกับกระทะคู่ใจและเสียงสังเคราะห์ในหัว "ให้ตายสิ... ส่งผมมาต่างโลกทั้งที แทนที่จะให้ดาบศักดิ์สิทธิ์หรือเวทมนตร์อลังการแบบพล็อตนิยายทั่วไป กลับให้กระทะใบเดียวเนี่ยนะ ระบบนี่ชักจะใจร้ายกับพ่อค้าหน้าใหม่เกินไปหน่อยแล้วนะครับ" ครืนนน! เจ้ากิ้งก่าหินอัคคีไม่ปล่อยให้เขาได้บ่นพึมพำนานกว่านั้น มันอ้าปากกว้าง พ่นเปลวเพลิงสีส้มเข้มพุ่งตรงเข้ามาหาเรย์ด้วยอุณหภูมิที่แผดเผาแม้แต่หินผายังเริ่มหลอมละลายเป็นลาวาหนืด เรย์ไม่ถอยหลัง เขาสกิดเท้าพลิกตัวหลบไปด้านข้างอย่างคล่องแคล่ว อาศัยสัญชาตญาณความว่องไวของเชฟที่ต้องวิ่งวุ่นในครัวช่วงเวลาเร่งด่วน ประสบการณ์หลบหลีกน้ำมันกระเด็นและไฟลุกท่วมเตานั้นมีประโยชน์กว่าที่คิด เปลวไฟพุ่งผ่านไหล่เขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นไหม้ของเส้นผมจางๆ ลอยเข้าจมูก "จังหวะนี้แหละครับ!" เรย์พุ่งเข้าประชิดตัวมอนสเตอร์ มือซ้ายคว้าก้อนหินแร่เวทมนตร์ขนาดเท่ากำปั้นที่ตกอยู่บนพื้นซัดเข้าใส่เบ้าตาซ้ายของมันอย่างแม่นยำ เจ้ากิ้งก่าชะงักและสะบัดหัวด้วยความเจ็บปวด เปิดช่องว่างบริเวณใต้คอซึ่งเป็นจุดอ่อนสำคัญ ฉับ! ไม่ใช่ดาบ แต่เป็นขอบกระทะเหล็กที่คมกริบดั่งใบมีดสเตนเลสชั้นดี เรย์หวาดเหวี่ยงกระทะฟันฉับเข้าที่ใต้คอของกิ้งก่าหินอัคคีในแนวเฉียง แรงเหวี่ยงอันทรงพลังและน้ำหนักที่สมดุลของกระทะทำให้เกล็ดหินที่แข็งดั่งเหล็กกล้าปริแตกออก เสียงเนื้อและกระดูกขาดออกจากกันดังสนั่นหวั่นไหว เลือดสีแดงสดพุ่งทะลักออกมาอาบพื้นถ้ำ แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ เลือดเหล่านั้นไม่ได้ส่งกลิ่นคาวคลุ้ง กลับมีกลิ่นหอมคล้ายเครื่องเทศเผ็ดร้อนโชยออกมาแทน [ท่านสังหาร 'กิ้งก่าหินอัคคี' สำเร็จ!] [ได้รับวัตถุดิบระดับหายาก: เนื้อสันในอัคคี 3 กิโลกรัม, ต่อมความร้อนบริสุทธิ์ 1 ชิ้น] [ปลดล็อกทักษะติดตัว: 'สะบัดกระทะทะลวงวิญญาณ' (เลเวล 1)] เรย์ยืนหอบหายใจเล็กน้อย เหงื่อเม็ดโตผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย เขายกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อก่อนจะก้มลงมองซากมอนสเตอร์ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปาก ความกลัวเมื่อครู่อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณนักปรุงอาหารที่กำลังพลุ่งพล่าน "เอาล่ะ... วัตถุดิบพร้อมแล้ว ไฟจากลาวาตรงซอกหินนั่นก็ร้อนกำลังดี ได้เวลาเปิดร้านชั่วคราวกลางดันเจี้ยนกันหน่อยแล้วนะครับ" เขานำก้อนหินมาเรียงต่อกันเป็นเตาชั่วคราว วางกระทะเหล็กกล้าลงไป พร้อมกับหยิบถุงข้าวสารและไข่ไก่เวทมนตร์ที่ระบบมอบให้เป็นชุดเริ่มต้นออก It from the storage space. เสียงฉ่าของเนยที่ละลายลงบนกระทะร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณมืดทึบของดันเจี้ยน ตัดกับบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวรอบด้านอย่างสิ้นเชิง ทว่า ในขณะที่เรย์กำลังตั้งใจผัดข้าวเม็ดสวยให้เข้ากับเนื้อกิ้งก่าหินอัคคีจนเกิดเป็นประกายไฟลุกท่วมกระทะตามเทคนิคการผัดระดับปรมาจารย์ เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับใบไม้ร่วงก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องลึกของชั้นถ้ำ "กลิ่นหอมนี่... ไม่คิดเลยว่าเราจะได้กลิ่นอาหารมนุษย์ที่ปรุงได้ประณีตขนาดนี้ในชั้นที่สี่ของดันเจี้ยนลาวา" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความเยียบเย็นและทรงอำนาจดังขึ้น เรย์ชะงักมือที่กำลังถือตะหลิว เขาหันขวับไปมองยังต้นเสียงทันที ที่ปากทางเข้าอุโมงค์มืดทึบ ร่างระหงของหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทปักลวดลายดาราจักรโบราณกำลังยืนพิงผนังถ้ำอยู่ เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยสะท้อนกับแสงไฟจากเตา ดวงตาสีม่วงเข้มคู่นั้นจ้องมองมาที่กระทะในมือเขาด้วยความสนใจใคร่รู้ ประกายแสงเวทมนตร์อันตรายระยิบระยับอยู่ในแววตานั้น ขณะที่มือเรียวบางข้างหนึ่งกำลังพลิוףคัมภีร์หนังแท้เก่าคร่ำคร่าที่แผ่ไอความมืดมนออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว เอลาร่า... จอมเวทนอกรีตผู้ถือครองคัมภีร์ต้องห้ามและเป็นบุคคลที่กิลด์นักผจญภัยตั้งค่าหัวไว้สูงลิ่ว กำลังยืนส่งยิ้มบางๆ ให้เขาในระยะประชิด "พ่อค้า... ข้าวผัดจานนั้น ท่าทางจะรสชาติดีไม่น้อยเลยสินะครับ... เอ้อ หมายถึง น่าอร่อยดีนี่ สนใจแบ่งให้ผู้ผ่านทางคนนี้สักจานไหมล่ะ?" เอลาร่าเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มเจ้าเลيمة แต่ดวงตากลับไม่ยิ้มตามเลยแม้แต่น้อย [คำเตือนจากระบบ! ตรวจพบตัวตนระดับภัยคุกคามสูงมาก: 'เอลาร่า' (ผู้ถือครองคัมภีร์บาปโบราณ) - เลเวล 75] [เงื่อนไขพิเศษกระตุ้น: ลูกค้ารายแรกระดับบอสลับปรากฏตัว! หากท่านไม่สามารถทำให้อพยพความพึงพอใจของเธอได้ด้วยอาหารจานนี้ ภายใน 3 วินาทีต่อจากนี้... ศีรษะของท่านจะหลุดออกจากบ่า!] [ติ๊ง! ภารกิจเร่งด่วนระดับ SSS: "เสิร์ฟข้าวผัดไข่ใส่หน้ามอนสเตอร์คลั่งให้มัจจุราชสาว"] ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของผม และมาร่วมลุ้นเอาใจช่วยเรย์ในตอนต่อไปด้วยกันนะครับ!