รอยร้าวในจวน

“บัญชีเล่มนี้... เหตุใดตัวเลขรายรับจากโรงสีข้าวตระกูลหลินในฤดูใบไม้ร่วง กลับต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนน่าขันเช่นนี้เล่าท่านแม่?” น้ำเสียงของหลินฟางเซียนราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก ทว่าแฝงไปด้วยความคมกริบของคมมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดลึกลงไปในเนื้อร้าย ท่ามกลางโถงรับรองที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมของกำยานราคาแพง บรรยากาศภายในจวนตระกูลหลินยามนี้เงียบงันจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากกระถางบอนไซที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง คุณนายหลินชะงักมือที่กำลังประคองถ้วยชาเคลือบหยก นางเงยหน้าขึ้นมองบุตรสาวที่เพิ่งฟื้นไข้ด้วยสายตาที่ซ่อนความหวั่นเกรงไว้ใต้รอยยิ้มอาบยาพิษ “ฟางเซียน เจ้าเพิ่งฟื้นไข้ สติสัมปชัญญะคงยังไม่สมประกอบ อย่าได้พูดจาเหลวไหลต่อหน้าท่านผู้เฒ่าเช่นนี้ โรงสีช่วงนี้ประสบภัยแล้ง ผลผลิตย่อมลดน้อยถอยลง เป็นเรื่องปกติของชาวนา ท่านผู้เฒ่าเห็นควรจะพักผ่อน มิใช่มาฟังเจ้ากล่าวหาเรื่องการบริหารงานในจวน” ชายชราผู้ครองตำแหน่งผู้นำตระกูลนั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้ประดู่สลักลวดลายมังกร ดวงตาหม่นแสงของท่านผู้เฒ่าหลินตวัดมามองหลานสาวด้วยความเฉยเมย เขาเบื่อหน่ายกับเรื่องไร้สาระในเรือนหลัง แต่ในขณะเดียวกัน กลิ่นอายความมั่นใจที่แผ่ออกมาจากตัวเด็กสาวตรงหน้ากลับทำให้น่าฉงน ฟางเซียนมิได้สะทกสะท้าน นางวางสมุดบัญชีฉบับคัดลอกลงบนโต๊ะกลาง เสียงกระทบของกระดาษเบาหวิวแต่กลับดังก้องในโสตประสาทของคนทั้งห้อง “ภัยแล้งหรือคะ? หากเป็นเช่นนั้น เหตุใดข้าจึงได้ยินข่าวมาว่า พ่อค้าคนกลางที่รับซื้อข้าวจากตระกูลเรา เพิ่งจะซื้อเรือนหลังใหม่ในเมืองหลวงด้วยเงินก้อนโต มิหนำซ้ำ... ตรายางประทับในสัญญาซื้อขายฉบับนี้ ยังเป็นรอยตราประจำจวนที่ข้าจำได้แม่นว่า ท่านแม่เพิ่งสั่งทำขึ้นใหม่เมื่อต้นปี” “เจ้า!” คุณนายหลินหน้าถอดสี มือที่ถือถ้วยชาสั่นไหวจนน้ำชาหกเลอะขอบกระโปรงผ้าไหมปักดิ้นทอง “เจ้ากำลังใส่ร้ายข้าเพียงเพราะโกรธเคืองที่ข้าเข้มงวดกับเจ้าเรื่องการแต่งงานหรือ!” ฟางเซียนยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง “ข้ามิได้ใส่ร้ายใครค่ะ เพียงแต่ในฐานะบุตรสาวผู้กตัญญู ข้ามิอาจทนเห็นทรัพย์สินที่บิดาผู้ล่วงลับทิ้งไว้ให้ ต้องมลายหายไปกับความโลภของคนนอกตระกูลได้” นางค่อยๆ ก้าวเดินไปหยุดลงเบื้องหน้าท่านผู้เฒ่าหลิน ก่อนจะคุกเข่าลงอย่างงดงามและนุ่มนวล “ท่านปู่เจ้าคะ ในบัญชีนี้มีหลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีลับที่เขตปกครองพิเศษทางใต้ ซึ่งเป็นเขตที่พี่ชายของท่านแม่พำนักอยู่ หากท่านปู่ไม่เชื่อใจหลานสาวคนนี้ ก็โปรดเรียกพ่อบ้านใหญ่มาสอบถามเถิดว่า เหตุใดเงินรายได้ของตระกูลจึงเดินทางไปไกลถึงเพียงนั้นโดยมิผ่านการรับรู้ของตระกูลหลิน” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน ท่านผู้เฒ่าหลินขมวดคิ้วแน่น เขาส่งสายตาให้พ่อบ้านใหญ่ที่ยืนก้มหน้าอยู่ข้างเสาไม้ ในจังหวะที่หัวใจของคุณนายหลินกำลังเต้นระรัวราวกับกลองศึก ประตูโถงใหญ่ก็ถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเข้มปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามา กลิ่นอายของสนามรบและไอเย็นของอำนาจที่แผ่ออกมาจากบุรุษผู้นั้น ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับหยุดหายใจ มู่หรงจวิน หรือฉินอ๋อง ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีดุดัน แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาเหลือบมองฟางเซียนเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันไปประสานมือคารวะท่านผู้เฒ่าหลินด้วยท่าทีที่ดูมิได้เกรงใจใคร “ข้ามาเพื่อแจ้งข่าวสำคัญแก่ตระกูลหลิน” เสียงทุ้มต่ำและทรงพลังดังขึ้น “ทางราชสำนักพบหลักฐานว่า มีคนในตระกูลนี้แอบอ้างตราประทับตระกูลเพื่อลักลอบค้าอาวุธเถื่อนให้แก่พวกกบฏ และในมือของข้าตอนนี้... มีรายชื่อผู้สมคบคิดทั้งหมดอยู่หนึ่งฉบับ” คุณนายหลินถึงกับหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด นางถอยหลังกรูดจนเกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น ในขณะที่ฟางเซียนยังคงนั่งนิ่ง สงบนิ่งดุจรูปปั้นหยก ทว่าในใจของนางกลับกำลังประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ฉินอ๋องขยับเข้าใกล้ฟางเซียน ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินเพียงสองคน “เจ้าเล่นหมากกระดานนี้ได้แสบสันนัก แต่เจ้าลืมไปหรือไม่ว่า... ในมือที่ถือพู่กันหยินหยางของเจ้า ยังมีรอยเลือดที่ข้าเพิ่งจะล้างออกให้เมื่อครู่นี้เอง” เมื่อเขาดึงมือกลับไป สิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าฟางเซียนมิใช่เพียงหลักฐานการทุจริต แต่มันคือจดหมายลับฉบับหนึ่งที่มีตราประทับสีชาดขององค์จักรพรรดิ ซึ่งมันหมายถึงการประหารชีวิตยกตระกูลหากเรื่องนี้รั่วไหลไปถึงหูของศัตรูทางการเมืองของฉินอ๋อง... และจดหมายฉบับนั้น มีชื่อของ 'หลินฟางเซียน' ปรากฏอยู่ใต้ฐานะผู้ร่วมรับรู้ในแผนการนี้ด้วย หวังว่ารี้ดทุกท่านจะได้รับอรรถรสแห่งความเข้มข้นในบทนี้ และอย่าเพิ่งวางใจในสถานะของฟางเซียนนะคะ แล้วพบกันในบทถัดไปค่ะ