ฟื้นจากความตาย

“หากนางยังไม่สิ้นลม ก็จงลากศพออกไปฝังเสีย อย่าให้ความอัปยศนี้ต้องแปดเปื้อนเรือนตระกูลหลินอีกแม้แต่นาทีเดียว” เสียงแหลมสูงกังวานด้วยโทนเย็นเยียบของ ‘คุณนายหลิน’ กรีดผ่านโสตประสาทที่เต็มไปด้วยความอื้ออึงของหลินฟางเซียน กลิ่นอับชื้นของดินชื้นแฉะและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศกระตุ้นสัญชาตญาณศัลยแพทย์ในตัวนางให้ตื่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ ฟางเซียนพยายามขยับนิ้วมือ ทว่าความเจ็บปวดราวกับกระดูกซี่โครงถูกบดละเอียดกลับแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความทรงจำที่แปลกปลอม—ทั้งเหตุการณ์ประหารชีวิตในวังหลวงกลางพายุหิมะ และภาพชีวิตรันทดของหญิงสาวในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบที่ถูกทุบตีจนตายในยุคแห่งการปฏิวัติวัฒนธรรมปี 1974—ไหลทะลักเข้ามาราวกับสายน้ำหลาก นางยังไม่ตาย... หรือจะเรียกว่า 'หวนคืน' ในร่างเดิมที่มีชะตากรรมอาภัพกว่าเดิมก็ย่อมได้ “ท่านแม่... นางดูเหมือนจะขยับนิ้วนะเจ้าคะ” เสียงของหญิงสาวอีกคนดังขึ้นแว่วๆ เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่แฝงความสะใจ “หรือว่าพี่หญิงใหญ่ยังไม่ตายจริงๆ?” คุณนายหลินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ รองเท้าผ้าสีเข้มเหยียบลงบนพื้นดินใกล้ใบหน้าของฟางเซียนจนนางสัมผัสได้ถึงแรงกด “ดวงแข็งนักรึ? ดี... ในเมื่ออยากมีชีวิตอยู่ต่อ ก็จงไปทำงานหนักในไร่นาให้คุ้มกับข้าวทุกเมล็ดที่ข้าเสียไป อย่าได้คิดจะสำออยเรียกหาหมอให้เปลืองเงินทอง!” ฟางเซียนลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาสีดำสนิทดุจหมึกจีนที่เคยอ่อนแอ บัดนี้กลับฉายแววคมกริบดุจปลายมีดผ่าตัด ความเจ็บปวดถูกกดทับไว้ด้วยระเบียบวินัยในจิตใจ นางไม่ส่งเสียงครวญคราง เพียงแต่มองหญิงวัยกลางคนที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องบนด้วยสายตาที่ทำให้คุณนายหลินชะงักงันไปชั่วครู่ บรรยากาศในกระท่อมดินเก่าคร่ำคร่าดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงฉับพลัน “เจ้า... มองข้าด้วยสายตาเช่นนั้นรึนังเด็กเหลือขอ!” คุณนายหลินเงื้อมมือขึ้นหมายจะตบลงมาที่ใบหน้าของฟางเซียนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มือของหญิงวัยกลางคนกลับถูกจับไว้ด้วยแรงที่คาดไม่ถึง ฟางเซียนรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมด บีบข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่น นิ้วเรียวยาวกดลงบนจุดชีพจรที่ข้อมือของคุณนายหลินอย่างแม่นยำจนอีกฝ่ายใบหน้าซีดเผือด “ท่านแม่... การตบตีคนป่วยที่เพิ่งฟื้นจากความตายเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำนัก โดยเฉพาะในยามที่ ‘อาการปวดหัวใจ’ ของท่านเริ่มกำเริบจากการโกรธเคืองข้าเช่นนี้” คุณนายหลินชะงัก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธปนความประหลาดใจ “แก... แกพูดเรื่องอะไร?” “ข้าเป็นใคร ท่านย่อมรู้ดีที่สุด” ฟางเซียนขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า แม้ร่างกายจะร้าวระบม แต่แววตาของนางกลับเยือกเย็นดุจสายน้ำที่นิ่งสนิท “ตราบใดที่ข้ายังหายใจอยู่ ทรัพย์สินที่ท่านพ่อทิ้งไว้ให้ข้า ท่านไม่มีสิทธิ์แตะต้องแม้แต่ส่วนเดียว... และนับแต่นี้ไป อย่าได้ริอาจเงื้อมมือใส่ข้าอีก มิเช่นนั้น ข้าไม่รับรองว่าจุดที่ข้ากดอยู่นี้ จะทำให้ท่านต้องนอนติดเตียงไปตลอดชีวิตหรือไม่” หญิงสาวปล่อยมือคุณนายหลินที่สั่นเทาด้วยความโกรธจัดและหวาดกลัวในคราวเดียวกัน นางไม่ได้สนใจคำด่าทอที่สาดซัดตามหลังมา ร่างบางเดินโซเซออกจากกระท่อมสู่ลานดินกว้างใหญ่ ท่ามกลางแสงแดดยามสายของยุค 70 ที่แดดจัดจ้าจนแสบตา นี่คือโลกที่ไม่มีวิชาการแพทย์ชั้นสูง ไม่มีมดลูกเทียม หรือเครื่องสแกนร่างกาย... มีเพียงแค่หยาดเหงื่อ ความแร้นแค้น และการแย่งชิงทรัพยากรเพื่อให้มีชีวิตรอด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าบูทหนังที่ดังก้องมาจากหน้าประตูรั้วไม้เก่าๆ ก็หยุดความวุ่นวายทั้งหมดลง ชายร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้า ใบหน้าคมเข้มดุจรูปสลักและสายตาที่เย็นเยียบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อก้าวเข้ามา ท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของคนในบ้านตระกูลหลิน เขากวาดสายตามาที่ฟางเซียน ก่อนจะยื่นซองจดหมายฉบับหนึ่งให้ด้วยท่าทีราบเรียบ “หลินฟางเซียน ใช่หรือไม่?” ฟางเซียนรับซองจดหมายนั้นมา หัวใจของนางกระตุกวูบเมื่อเห็นตราประทับบนซอง มันไม่ใช่จดหมายธรรมดา แต่มันคือคำสั่งย้ายจากกองทัพที่ส่งตรงถึง 'คู่หมั้น' ของบุคคลที่เขาเพิ่งจะทำการรัฐประหารสำเร็จเมื่อไม่กี่วันก่อนในข่าววิทยุ ชายผู้นั้นขยับยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา “ยินดีด้วย คุณกำลังจะได้ไปเป็นเจ้าสาวของแม่ทัพผู้คุมเขตแดนเหนือ... ขอให้เตรียมตัวให้พร้อม เพราะรถของท่านอ๋องจะมารับคุณในอีกสามวันข้างหน้า” ฟางเซียนนิ่งอึ้ง จดหมายในมือสั่นไหวเล็กน้อย เมื่อชายผู้นั้นขยับเข้ามาใกล้กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังเย็นสันหลังวาบ “อย่าทำตัวเป็นนกกระจอกในกรงทอง... เพราะในค่ายทหารของท่านอ๋อง คนที่ไม่มีประโยชน์... มักจะถูกกำจัดทิ้งโดยไม่มีหลุมฝังศพ” ไป๋เป่าเปาของแม่หวังว่ารี้ดทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของฟางเซียนนะคะ แล้วพบกันในบทถัดไปค่ะ