รอยร้าวในใจ

“คุณคิดว่าการปล่อยข่าวลือแบบนักเรียนประถมมันจะทำให้ดิฉันถอนตัวจากโปรเจกต์นี้เหรอคะ กานต์?” เรวิกากดเสียงต่ำ สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงกรอบประตูห้องพักศิลปินภายในสตูดิโอ กานต์ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้าน ตรงกันข้าม เขากลับยักไหล่เบาๆ พร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ราวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเพียงแค่เกมสนุกๆ ที่เขากำลังเป็นฝ่ายคุมเกม “ผมก็แค่เล่าเรื่อง ‘ความผิดพลาด’ ครั้งก่อนของคุณให้ทีมงานฟังซ้ำอีกรอบ เผื่อว่าใครจะลืมไปว่าโปรดิวเซอร์มือทองที่ใครๆ อวยนักหนาคนนี้ เคยทำผลงานพังไม่เป็นท่ามาแล้ว... หรือว่าไม่จริง?” เรวิกากำปากกาในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามสันหลัง มันคือปมด้อยเดียวที่เธอพยายามฝังกลบไว้ใต้กองงานที่ล้นโต๊ะ แต่ในวงการนี้ คำพูดคนมักจะน่ากลัวกว่าข้อเท็จจริงเสมอ “เรื่องมันผ่านมาสองปีแล้ว และผลงานชิ้นนั้นก็ไม่ใช่ความผิดของดิฉันคนเดียว ถ้าคุณว่างถึงขั้นต้องมานั่งขุดอดีตเพื่อสร้างราคาให้ตัวเอง ก็บอกมาตรงๆ เถอะค่ะว่ากลัวดิฉัน... หรือกลัวว่าจะสู้พริมโรสไม่ได้กันแน่?” กานต์ก้าวเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยอะไรตอบ ประตูห้องก็ถูกเปิดผางออกอย่างแรง พริมโรสในชุดเดรสยาวสลวยเดินเข้ามาด้วยท่าทางสง่านิ่งราวกับนางพญา แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสั่นระริกด้วยอารมณ์บางอย่างที่พยายามซ่อนไว้ “ถ้าอยากจะสกัดดาวรุ่ง ก็ช่วยหัดหาวิธีที่มันดูเป็นผู้ใหญ่กว่านี้หน่อยนะคะคุณกานต์” เสียงเย็นเยียบของพริมโรสทำเอาห้องเงียบกริบ เธอเดินตรงไปยืนข้างเรวิกา ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าแขนของโปรดิวเซอร์สาวไว้แน่น สัมผัสที่ส่งผ่านผิวหนังทำให้เรวิการู้สึกเหมือนได้รับแรงสนับสนุนที่ไม่มีใครคาดคิด “พริม...” เรวิกาพึมพำ “ที่นี่กองถ่าย ไม่ใช่ที่ระบายความอิจฉาของคุณ” พริมโรสหันไปจ้องกานต์ด้วยสายตาเหยียดหยาม “ข่าวลือที่คุณปั่นน่ะเหรอคะ? ขอโทษทีนะ พอดีฉันไม่ได้อ่านเว็บบอร์ดพวกนั้น และที่สำคัญ... ฉันเชื่อใจ ‘คนของฉัน’ มากพอที่จะไม่เอาหูไปนาเอาตาไปไร่กับคนอย่างคุณ” คำว่า ‘คนของฉัน’ กระแทกเข้ากลางใจเรวิกาอย่างจัง จนหัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธเปลี่ยนเป็นจังหวะที่ผิดเพี้ยนเพราะความหวั่นไหว กานต์แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่อบอวลไปด้วยมวลอารมณ์แปลกประหลาด “ปล่อยมือได้แล้วค่ะพริม คนอื่นเห็นเข้าจะเข้าใจผิด” เรวิกาขยับตัวออกห่าง พยายามทำให้น้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจอยากจะถามออกไปเหลือเกินว่าที่พูดเมื่อกี้หมายความว่าอย่างไร พริมโรสไม่ได้ปล่อยมือ ทว่ากลับก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มของอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เรวิกาคุ้นเคยทำให้เธอยืนนิ่งราวกับถูกสาป “เข้าใจผิดงั้นเหรอคะ?” พริมโรสกระซิบ เสียงแหบพร่า “เรย์... คุณคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างฉันจะยอมให้ใครมาแตะต้อง ‘เป้าหมาย’ ของฉันง่ายๆ ขนาดนั้น” “เป้าหมาย?” เรวิกาทวนคำ หัวใจเต้นแรงขึ้นจนกลัวว่าอีกคนจะได้ยิน “ใช่... เป้าหมายที่ฉันตั้งใจจะทำลายกำแพงของคุณทีละชั้น เพื่อดูว่าภายใต้ท่าทางเย็นชาและเจ้าระเบียบพวกนี้ คุณจะเก็บซ่อนความรู้สึกแบบไหนเอาไว้กันแน่” พริมโรสขยับตัวออกเล็กน้อย แต่สายตายังคงจับจ้องไม่วางตา “ข่าวลือพวกนั้นทำอะไรฉันไม่ได้หรอกค่ะ แต่ถ้าเรย์เป็นอะไรไป... ฉันต่างหากที่จะเป็นคนจัดการคนปล่อยข่าวด้วยตัวเอง” เรวิกานิ่งอึ้ง เธอไม่เคยเห็นมุมที่ดุดันและปกป้องของซุปตาร์สาวคนนี้มาก่อน ราวกับว่าภายใต้ใบหน้าสวยหวานนั้นมีอารมณ์รุนแรงซ่อนอยู่จริงๆ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเลขาส่วนตัวของเรวิกาที่โผล่หน้าเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนก “คุณเรย์คะ! แย่แล้วค่ะ มีคนปล่อยคลิปวิดีโอตอนที่คุณกำลังมีปากเสียงกับหัวหน้ากองถ่ายเมื่อวานลงโซเชียล ยอดแชร์ตอนนี้ถล่มทลายเลยค่ะ!” เรวิกาหน้าถอดสี รีบผละจากพริมโรสไปที่หน้าจอแท็บเล็ตทันที พริมโรสเองก็ขมวดคิ้วเดินตามไปดูภาพบนหน้าจอที่กำลังกลายเป็นประเด็นร้อนแรงในชั่วข้ามคืน ทว่าเมื่อเรวิกากดเข้าไปดูคลิปต้นตอ สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่แค่ภาพการโต้เถียงทั่วไป แต่มันคือภาพมุมมืดที่ถ่ายให้เห็นว่าเธอ ‘แอบรับเงิน’ จากสปอนเซอร์บางราย... ซึ่งเป็นหลักฐานปลอมที่ถูกตัดต่อขึ้นมาอย่างแนบเนียนเพื่อทำลายชื่อเสียงเธอให้ย่อยยับในครั้งเดียว เรวิกามือสั่นเทาขณะอ่านคอมเมนต์ที่ถาโถมเข้ามาด่าทอเธออย่างรุนแรง พริมโรสเบนสายตาจากหน้าจอมาจ้องหน้าเรวิกาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นความเคร่งขรึม “เรย์... บอกฉันมาตามตรง” พริมโรสถามเสียงเย็น “คลิปพวกนี้... คุณเป็นคนทำเองจริงหรือเปล่า?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์กับพริมโรสมาถึงตอนนี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!