คำแก้ต่างที่ไร้เสียง

"คุณกำลังทำให้กองถ่ายกลายเป็นตลาดสดนะคะ คุณกานต์" เสียงของเรวิกาไม่ได้ดัง แต่คมกริบราวกับใบมีดที่กรีดผ่านความเงียบของห้องแต่งตัววีไอพี กานต์ ผู้กำกับหนุ่มไฟแรงที่ขึ้นชื่อเรื่องการฉวยโอกาส ยักไหล่ด้วยท่าทางกวนประสาท เขากำลังพิงสะโพกกับโต๊ะเครื่องแป้ง พลางหมุนแก้วกาแฟในมือเล่นอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว "ผมแค่มาตรวจความเรียบร้อยแทนคุณพริมโรสต่างหากครับ เรย์... หรือว่าโปรดิวเซอร์คนเก่งอย่างคุณ กลัวว่าความสามารถของตัวเองจะสู้ข่าวฉาวไม่ได้ ถึงต้องวิ่งแจ้นมาเช็กทุกฝีก้าวแบบนี้" เรย์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ปมความผิดพลาดในอดีตที่เคยเกือบทำลายโปรเจกต์ใหญ่ยังคงตามหลอกหลอน แต่วันนี้... เรย์ไม่ใช่คนเดิมที่จะยอมให้ใครมาเหยียบย่ำผลงานที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจเด็ดขาด "ถ้างานนี้พังไม่ใช่เพราะฝีมือฉัน แต่เป็นเพราะคนบางคนที่ชอบใช้วิธีสกปรกแทรกแซงต่างหากค่ะ" เรย์ก้าวเข้าไปประชิด ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่เกรงกลัว "เชิญออกไปจากห้องนี้ค่ะ ก่อนที่ฉันจะให้ฝ่ายรักษาความปลอดภัยมาเชิญคุณออกไปด้วยตัวเอง" กานต์แค่นหัวเราะในลำคอ เขายืดตัวตรง เดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึก "ระวังตัวไว้เถอะครับ เรย์... เก้าอี้โปรดิวเซอร์ที่คุณนั่งอยู่น่ะ มันไม่ได้มั่นคงอย่างที่คิดหรอก" พูดจบเขาก็เดินกระแทกไหล่เธอออกไปจากห้อง ทิ้งให้เรยืนอยู่ลำพังท่ามกลางความกดดันที่ถาโถมเข้ามา ความเหนื่อยล้าสะสมจากการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าโดยไม่ยอมปริปากขอความช่วยเหลือจากพริมโรส ซุปตาร์สาวปากร้ายที่เธอแอบหวั่นไหวด้วย ทำให้ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เรย์ปฏิเสธที่จะพึ่งพาพริมโรส ไม่ใช่เพราะอีโก้... แต่เพราะเธอไม่อยากให้ใครมองว่าเธอใช้เส้นสายหรือสถานะความสัมพันธ์ส่วนตัวมาเคลียร์ปัญหาในกองถ่าย เธอต้องการพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า เรวิกาคนนี้ยืนหยัดได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง "ยืนเก๊กท่าเป็นนางเอกมิวสิกวิดีโออยู่ได้ จะร้องไห้รึไงคะ โปรดิวเซอร์คนเก่ง" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงด้วยความเย้าแหย่ดังขึ้นที่หน้าประตู เรย์สะดุ้งเล็กน้อย รีบยกมือขึ้นปัดดวงตาที่รื้นด้วยหยาดน้ำใสออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับร่างระหงในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาดตา พริมโรสยืนกอดอกพิงกรอบประตู สายตาดุจเจ้าหญิงน้ำแข็งคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความพินิจพิเคราะห์ "ฉันไม่ได้เป็นอะไรรบกวนคุณพริมโรสเชิญไปเตรียมตัวเข้าฉากเถอะค่ะ" เรย์เชิดหน้าขึ้น พยายามปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ พริมโรสไม่ยอมขยับเขยื้อน เธอเดินนิ่มๆ เข้ามาหาเรย์ทีละก้าว กลิ่นหอมอ่อนๆ เฉพาะตัวของซุปตาร์สาวโชยปะทะจมูกจนเรย์เผลอกลั้นหายใจ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตคู่สวยของพริมโรสจ้องลึกลงมาในดวงตาของเรย์ราวกับจะอ่านทะลุปรุโปร่งไปถึงความรู้สึกข้างใน "ปากเก่งไม่เปลี่ยน... ทั้งๆ ที่ขอบตาดำเป็นหมีแพนด้าอยู่แล้วเนี่ยนะ" พริมโรสเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย มือเรียวยื่นออกไปหมายจะแตะที่ข้างแก้มของเรย์ แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าทำเกินกว่าเหตุ เรย์หัวใจกระตุกวูบ เธอนิ่งงังไปกับสัมผัสที่เกือบจะเกิดขึ้นนั้น ความใกล้ชิดนี้ทำให้เผลอใจสั่นทุกที ปากบอกว่าไม่อยากพึ่งพา แต่หัวใจกลับทรยศด้วยการโหยหาความอบอุ่นจากคนตรงหน้าเสียเอง "ฉันจัดการได้..." เรย์กระซิบเสียงแผ่ว พยายามถอยหลังหลบสายตาคู่นั้น แต่พริมโรสกลับไวกว่า ซุปตาร์สาวเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของเธอไว้เบาๆ แรงบีบไม่ได้มากมายแต่ก็เพียงพอที่จะตรึงเรย์ให้อยู่กับที่ "ดื้อด้าน..." พริมโรสพึมพำเบาๆ ริมฝีปากสีพีชธรรมชาติยกยิ้มมุมปากอย่างเย้าแหย่ "รู้ไหมคะว่าการที่คุณทำตัวเก่งเกินไปแบบนี้ มันทำให้ฉัน..." คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปเมื่อจู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวๆ ตามด้วยเสียงเอะอะโกลาหลจากด้านนอกห้องแต่งตัว "คุณเรย์ครับ! แย่แล้วครับ! คลิปเสียงการประชุมลับเมื่อวานหลุดออกไปในโลกโซเชียลแล้วครับ ตอนนี้สื่อกำลังรุมสัมภาษณ์ท่านประธานอยู่ที่ล็อบบี้แล้ว!" เรย์หน้าถอดสีทันที ข้อมือที่ถูกพริมโรสจับไว้ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ร่างบางช็อกค้างกับข่าวร้ายที่ประเดประดเข้ามาพร้อมกัน ความพยายามทั้งหมดของเธอในวันนี้พังทลายลงในพริบตาเดียว พริมโรสขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าที่ซีดเผือดของเรย์ ก่อนที่ซุปตาร์สาวจะตัดสินใจทำบางอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด พริมโรสคว้ามือของเรย์มากุมไว้แน่น แววตาเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวและจริงจังอย่างที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน "ไปค่ะ..." พริมโรสเอ่ยเสียงเฉียบขาด พ่วงด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เต็มไปด้วยความมั่นใจแบบซุปตาร์ตัวแม่ "ในเมื่อคุณจัดการปัญหาด้วยตัวเองไม่ไหว... งั้นก็ถึงเวลาให้ฉันออกโรงช่วย 'แฟน' ของโปรดิวเซอร์คนนี้บ้างแล้วล่ะค่ะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์กับพริมโรสมาถึงตอนนี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!