รอยยิ้มที่ไม่ได้เตรียมมา

"ถ้ายังนั่งทำหน้าเหมือนอมขี้ไก่คาไว้แบบนั้น ฉันจะถือว่าคุณกำลังดูถูกโปรเจกต์ของฉัน และที่สำคัญ... กำลังดูถูกความตั้งใจของตัวเองด้วยค่ะ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของเรย์ดังขึ้น ทลายความเงียบงันภายในห้องแต่งตัวส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องสำอางราคาแพงและไอความเครียดที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก โปรดิวเซอร์สาวไฟแรงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มยืนกอดอกพิงกรอบประตู ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เฉียบกำลังจดจ้องมองมาที่ซุปตาร์สาวฉายา 'เจ้าหญิงน้ำแข็ง' ที่นั่งนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ พริมโรสสะดุ้งเล็กน้อย เธอละสายตาจากเงาสะท้อนของตัวเอง หันขวับมามองผู้หญิงที่ชอบเข้ามาปأسนเปี้ยนในพื้นที่ส่วนตัวของเธอเสมอด้วยแววตาขุ่นเคือง ปากร้าย ๆ เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงก่อนจะเอ่ยสวนกลับทันควัน "อย่ามาทำเป็นพูดดีหน่อยเลยค่ะคุณเรวิกา คนที่ทำลายสมาธิคนอื่นจนพังไม่เป็นท่า มันคือคุณต่างหากที่เอาแต่จู้จี้เรื่องรายละเอียดบ้าบอพวกนั้นจนฉันแทบจะอ้วกออกมาอยู่แล้ว!" พริมโรสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวภายใต้กางเกงสแลคเข้ารูปก้าวฉับ ๆ เข้ามาประชิดตัวโปรดิวเซอร์สาว รังสีความพยศและพดด้วงความอวดดีแผ่ซ่านออกมาจนคนมองต้องเลิกคิ้วสูง เรย์ไม่ได้ถอยหนี เธอกลับก้าวเข้าไปใกล้กว่าเดิม ระยะห่างระหว่างพวกเธอสั้นลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของกันและกัน ดวงตากลมโตของซุปตาร์สาวที่มักจะใช้มองเหยียดคนอื่น ตอนนี้กลับฉายแววความเหนื่อยล้าที่ปิดไม่มิด รอยคล้ำใต้ตาจาง ๆ บ่งบอกชัดเจนว่าช่วงนี้เจ้าตัวไม่ได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่มมาหลายคืนแล้ว "เหนื่อยก็พัก ปากเก่งแบบนี้เดี๋ยวริ้วรอยถามหาไม่รู้ด้วยนะคะ" เรย์ลดน้ำเสียงลงเล็กน้อย ความดุดันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความนุ่มนวลที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัวว่าเผลอแสดงมันออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ "ฉันจะแก่หรือจะพังมันก็เรื่องของฉันค่ะ ไม่ใช่กงการอะไรของโปรดิวเซอร์จอมเผด็จการอย่างคุณ!" พริมโรสเชิดหน้าขึ้น เถียงกลับเสียงแข็งทั้งที่หัวใจดวงน้อยกำลังเต้นระรัวผิดจังหวะกับระยะประชิดอันตรายนี่ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อน ๆ จากตัวของเรย์กำลังปะปนกับกลิ่นสตรอว์เบอร์รีจากลิปบาล์มที่เธอเพิ่งทา มันรบกวนสติสัมปชัญญะของเธออย่างร้ายกาจ เรย์ถอนหายใจออกมาเบา ๆ แววตาดุดันเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความอ่อนอกอ่อนใจ เธอรู้ดีว่าเบื้องหลังภาพลักษณ์ 'เจ้าหญิงน้ำแข็ง' ที่ใคร ๆ ต่างหวาดกลัว พริมโรสต้องแบกรับความคาดหวังมหาศาลขนาดไหน ไหนจะแรงกดดันจากกองถ่าย และไหนจะสายตาจ้องจับผิดของกานต์ ผู้กำกับคู่แข่งที่คอยจ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้โปรเจกต์นี้อยู่ทุกเมื่อ "โอเค ยอมรับมาซะดี ๆ ว่าคุณกำลังเครียดเรื่องอะไรอยู่" เรย์เปลี่ยนท่าทางเป็นเอามือไขว้หลัง ยืนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มหลบเลี่ยง "เรื่องบท? เรื่องคิวถ่าย? หรือว่า... กลัวว่าตัวเองจะแสดงฉากดราม่ากับฉัน เอ้ย กับนักแสดงร่วมได้ไม่ดีพอ?" "ฉันเนี่ยนะจะกลัว!" พริมโรสเสียงสูงใส่ทันที ปมในใจเรื่องความกดดันถูกกระตุ้นเข้าอย่างจัง ทำให้กำแพงที่สร้างไว้เริ่มพังทลายลงทีละน้อย "คุณก็รู้ว่าฉันต้องแบกเรตติ้งของช่องไว้แค่ไหน ถ้าโปรเจกต์นี้พัง ฉันนี่แหละที่จะกลายเป็นแพะรับบาป! แล้วคุณล่ะ... เคยเข้าใจความรู้สึกของคนที่เดินอยู่บนปากเหวตลอดเวลาบ้างไหมเล่ะ!" เสียงที่เคยแข็งกร้าวเริ่มสั่นเครือเล็กน้อยในประโยคสุดท้าย ความอัดอั้นตันใจที่เก็บกดมานานนับเดือนพรั่งพรูออกมาพร้อมกับหยาดน้ำใส ๆ ที่คลอหน่วยอยู่ริมขอบตา พริมโรสรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ไม่อยากให้คนตรงหน้าเห็นความอ่อนแอที่เธียรพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความหยิ่งยโส เรย์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจวูบโหวงแปลก ๆ เมื่อเห็นน้ำตาคลอเบ้าของซุปตาร์สาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ความรู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาในอก เธอไม่คิดว่าคำพูดจี้จุดของตัวเองจะไปสะกิดแผลใจที่ลึกขนาดนี้เข้า ห้องแต่งตัวตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบา ๆ เรย์ตัดสินใจขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มือเรียวเอื้อมออกไปแตะที่ไหล่บางเบาอย่างแผ่วเบา โดยไม่มีคำพูดถางถางใด ๆ ออกมาจากริมฝีปากที่ปกติมักจะมีแต่คำคมคายเชือดเฉือน "ถ้าเหนื่อยนัก... ก็ร้องไห้ออกมาสิคะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของเรย์เต็มไปด้วยความอ่อนโยนจนน่าประหลาด "ไม่มีใครเห็นหลับตาลงสักพักเถอะ ฉันอยู่ตรงนี้... ไม่ไปไหนหรอก" พริมโรสเม้มปากแน่น พยายามกลั้นสะอื้น แต่ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่แตะอยู่บนไหล่กลับทลายเขื่อนน้ำตาของเธอจนหมดสิ้น หัวใจที่แข็งกระด้างมาตลอดถูกความจริงใจที่คาดไม่ถึงหลอมละลาย รอยยิ้มบางเบา... รอยยิ้มที่ไม่ได้เตรียมการ ไม่ได้มีการซ้อม ไม่ได้เสแสร้งเพื่อกล้อง ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ รอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เรย์เคยเห็นมาในชีวิต รอยยิ้มที่ทำให้โปรดิวเซอร์สาวผู้เจ้าระเบียบถึงกับลมหายใจสะดุด สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ เผลอมองริมฝีปากอิบอิ่มที่แย้มยิ้มนั้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก แต่ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความเงียบสงบและเคมีหวานซึ้งนั้นกลับถูกทำลายลงอย่างไม่ใยดี เมื่อจู่ ๆ ประตูห้องแต่งตัวก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะในลำคอของใครบางคน "อุ๊ย! ขอโทษทีค่ะ ขัดจังหวะอะไรสวีทกันอยู่หรือเปล่าคะเนี่ย คุณโปรดิวเซอร์คนเก่ง กับซุปตาร์ลูกรัก" เสียงแหลมสูงของกานต์ ผู้กำกับคู่แข่งดังขึ้น พร้อมกับสายตาร้ายกาจที่กวาดมองคนทั้งสองในระยะประชิด เรย์ชักมือออกจากไหล่ของพริมโรสทันที ดวงตาคมกริบหันขวับไปจ้องผู้มาใหม่ด้วยแววตาวาวโรจน์ ขณะที่พริมโรสหุบยิ้มฉับพลัน สีหน้ากลับมาเย็นชาดั่งน้ำแข็งอีกครั้ง แต่ทว่าแววตากลับฉายแววความกังวลระคนตกใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นเอกสารในมือของกานต์ เอกสารที่เป็นชนวนเหตุระเบิดลูกใหม่... ซึ่งกำลังจะพลิกสถานการณ์ทุกอย่างในกองถ่ายให้กลายเป็นพายุเพลิงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! — สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี