ดาวใต้แสงจันทร์

"ถ้าคุณยังยืนมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นอีกแค่สามวินาที ฉันจะถือว่าคุณกำลังละเมิดสัญญานักแสดงกับโปรดิวเซอร์นะคะ คุณพริมโรส" เสียงของเรวิกาไม่ได้ดังนัก แต่มันคมกริบพอที่จะกรีดผ่านความเงียบงันของระเบียงชั้นดาดฟ้าที่ไร้ผู้คน ในยามที่แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมาอาบไล้เรือนร่างระหงของซุปตาร์สาวฉายา 'เจ้าหญิงน้ำแข็ง' ที่กำลังยืนกอดอกพิงราวระเบียงเหล็กดัดอย่างถือดี พริมโรสไม่แม้แต่จะหลบสายตา รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นบนเรียวปากเคลือบลิปสติกสีแดงระเรื่อนั้นช่างเย้ายวนและท้าทายในเวลาเดียวกัน ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของโปรดิวเซอร์สาวไฟแรงที่แม้จะเหนื่อยล้าจากการเคลียร์คิวงานมาราธอนจนขอบตาร้อนผ่าว แต่แววตากลับยังคงสุกใสและดื้อรั้นไม่เปลี่ยน "ละเมิดสัญญาข้อไหนคะ โปรดิวเซอร์เรย์... ข้อหาแอบมองความสวยของซุปตาร์ในยามวิกาล หรือข้อหาทำให้คุณใจเต้นแรงจนเสียงหัวใจมันดังแข่งกับเสียงลมกันแน่ล่ะคะ?" พริมโรสสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความร้ายกาจที่ทำเอาเรวิกาเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวที่ถือแก้วกาแฟกระป๋องอุ่นๆ เผลอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ผู้หญิงคนนี้อันตรายต่อหัวใจของเธอเสมอ ยิ่งเวลาที่อยู่กันตามลำพัง ไร้แสงแฟลชจากสื่อมวลชน และไร้เกราะกำบังทางสังคม กำแพงที่เรวิกาสร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเองจากความผิดพลาดในอดีตก็ดูเหมือนจะสั่นคลอนจนแทบไม่เหลือชิ้นดี "อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยค่ะ ฉันแค่กำลังคำนวณว่าถ้าพรุ่งนี้คุณตื่นมาตาบวมเพราะอดนอน ฉันจะต้องโดนผู้จัดเฉ่งกี่รอบต่างหาก" เรวิกาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย พยายามรักษามาดโปรดิวเซอร์ผู้เจ้าระเบียบไว้ให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นผิดจังหวะไปหลายรอบแล้วก็ตาม พริมโรสหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ราบเรียบแต่กลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งเงียบสงบลงไปอีก ซุปตาร์สาวค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้ทีละนิด ระยะห่างระหว่างพวกเธอที่เคยมีเก้าอี้สนามและโต๊ะกระจกคั่นกลาง บัดนี้ถูกลดทอนลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ เจือกลิ่นอายยาสูบจางๆ ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้เรวิการู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ ขาเรียวเจ้ากรรมไม่ยอมขยับหนีราวกับถูกสะกดจิต "เป็นห่วงฉันเหรอคะ..." พริมโรสกระซิบเสียงแผ่ว ใบหน้าที่ปกติมักจะเรียบเฉยไร้อารมณ์ บัดนี้โน้มเข้ามาใกล้จนเรวิกาต้องเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของเธอเองภายใต้แสงจันทร์ "แปลกจังนะคะ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนคุณคอยแต่จะหาเรื่องไล่ฉันออกจากกองถ่ายแท้ๆ แต่ตอนนี้... ทำไมแววตาของคุณถึงดูเหมือนกำลังโอบกอดฉันอยู่ล่ะคะ เรวิกา" คำพูดนั้นราวกับมีค้อนเหล็กมาทุบลงกลางใจ กำแพงน้ำแข็งที่เรวิกาเพียรสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีพังทลายลงในเสี้ยววินาที ความทรงจำเกี่ยวกับความผิดพลาดในอดีต—วันที่เธอเคยสูญเสียความมั่นใจ สูญเสียผลงานชิ้นสำคัญไปเพราะความสะשלุ—มันควรจะทำให้เธอหวาดกลัวการเปิดใจรักใครอีกครั้ง แต่ทำไม... ยามที่ปลายนิ้วอุ่นของพริมโรสเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่กรอบหน้าของเธอ ความกลัวเหล่านั้นถึงได้มลายหายไปจนหมดสิ้น เรวิกานิ่งงิ่งค้าง ปากที่เคยจัดจ้านเถียงฉอดๆ กลับหนักอึ้งราวกับถูกเย็บติดกัน ดวงตาคู่คมไหวระริก ยามที่แพขนตางอนงามของอีกฝ่ายกะพริบลงต่ำ มองริมฝีปากของเธอสลับกับดวงตา "พริม..." เรวิกาครางชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบของสายลม "เรียกชื่อฉันอีกทีสิคะ..." พริมโรสสั่งเสียงกระซิบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มของเรวิกา สร้างความวูบวาบไปทั่วร่าง "เรียกแบบที่ไม่ได้แปลว่าโปรดิวเซอร์กับนักแสดง... แต่เรียกในฐานะของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังทำให้หัวใจของพริมโรสคนนี้ ยอมจำนนแต่เพียงผู้เดียว" บรรยากาศรอบตัวเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกันชัดเจน เรวิกาหลับตาลงช้าๆ ยอมปล่อยให้ความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอกได้ระบายออกมา มือเรียววางลงบนลาดไหล่ของซุปตาร์สาวโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะออกแรงดึงเข้าหาตัวเล็กน้อยเพื่อลดช่องว่างที่เหลืออยู่ ใบหน้าของทั้งคู่ขยับเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ปลายลิ้นร้อนผ่าวชื้นชุ่มเตรียมจะเอื้อnเอ่ยคำสารภาพที่เก็บงำมานาน "ถ้าพวกคุณยังยืนสวีทกันอยู่ตรงนี้ ฉันเกรงว่าภาพหลุดคู่รักป้ายแดงคงได้ขึ้นหน้าหนึ่งอินสตาแกรมก่อนที่ฟ้าจะสว่างนะคะ..." เสียงใสแจ๋วแต่แฝงความกวนประสาทดังขึ้นขัดจังหวะจากมุมมืดตรงบันไดหนีไฟ เรวิกาและพริมโรสผละออกจากกันแทบไม่ทัน ดวงตาของโปรดิวเซอร์สาวเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อหันไปเห็นเงาร่างของ 'กานต์' ผู้กำกับคู่แข่งตัวแสบกำลังยืนกอดอกพิงผนังด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ พร้อมกับชูสมาร์ทโฟนในมือขึ้นมาหมุนเล่นไปมาอย่างสบายอารมณ์! สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี