งานกาล่าที่แสนอึดอัด

เสียงชัตเตอร์จากกล้องนับร้อยตัวที่รัวระเบิดแสงแฟลชใส่เราสองคนในวินาทีนี้ ทำให้เรวิการู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนลานประหารกลางแจ้ง มากกว่าจะเป็นพรมแดงของงานกาล่าประจำปี "ยิ้มหน่อยสคะ โปรดิวเซอร์เรย์... ถ้าหน้าบึ้งกว่านี้ ช่างภาพคงคิดว่าฉันกำลังบังคับคุณมาแต่งงานด้วยซ้ำ" เสียงกระซิบที่ลอดผ่านไรฟันของพริมโรสเคลือบด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจระดับซุปตาร์แถวหน้า ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ใครๆ ต่างขนานนามว่า 'เจ้าหญิงน้ำแข็ง' หันมาหาฉันเพียงครึ่งองศา กล้องทุกตัวจึงกดช็อตนี้ไปตีพิมพ์เป็นข่าวหน้าหนึ่งในวันพรุ่งนี้ได้อย่างไม่ต้องสงสัย ฉันกระตุกยิ้มมุมปาก พยายามฝืนเกร็งกล้ามเนื้อใบหน้าให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุดภายใต้ชุดราตรีเข้ารูปสีไวน์แดงที่หนักอึ้งไม่แพ้ความกดดันในใจ มือเรียวที่ถูกถุงมือผ้าซาตินสีดำสวมทับแกล้งขยับไปหยิกเข้าที่เอวคอดของอีกฝ่ายเบาๆ ผ่านมุมที่กล้องจับไม่ได้ "หุบปากไปเลยค่ะ คุณพริมโรส... ถ้าคุณไม่หาเรื่องเดินสะดุดชายผ้าฉันตั้งแต่ตอนลงจากรถหรูเมื่อกี้ เราคงไม่ต้องมาตกเป็นเป้าสายตาของไฮโซครึ่งประเทศแบบนี้หรอกนะคะ" ฉันกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่เบาราวเสียงกระซิบของแมว แต่คมกริบพอจะทำให้คนที่ยืนอยู่ข้างๆ สะดุดกึกในใจ พริมโรสหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคลือบด้วยอายแชโดว์สีเข้มพราวระยับด้วยความสนุกสนาน แม่ตัวดีไม่มีทีท่าสะทกสะท้านกับสายตาอยากรู้อยากเห็นของนักข่าวและแขกเหรื่อผู้ดีตีนแดงในงานเลยสักนิด ตรงกันข้าม เธอกลับขยับตัวเข้ามาแนบชิดขึ้นอีกนิด จนไหล่ของเราเบียดกันแน่นภายใต้แสงไฟสปอตไลท์สีทองอร่าม "ก็คนมันอยากอยู่ใกล้โปรดิวเซอร์คนเก่งนี่คะ... ผิดตรงไหน" คำพูดหน้าตายแต่สายตาพราวระยับนั่นทำเอาเรวิการ้อนผ่าวขึ้นมาถึงใบหู ร้ายกาจ... ผู้หญิงคนนี้อันตรายต่อหัวใจของเธอทุกครั้งที่เข้าใกล้จริงๆ ทั้งที่ปากบอกว่าเกลียดความวุ่นวาย แต่กลับเป็นคนที่โยนเชื้อไฟเข้าใส่กองเพลิงความสนใจได้เก่งที่สุดในโลก "เชิญคู่รัก... อ้อ ขออภัยค่ะ เชิญคู่โปรject สุดฮอตแห่งปี ถ่ายรูปตรงจุดฟินาเล่ร่วมกันอีกสักเซ็ตนะคะ!" เสียงทีมงานประชาสัมพันธ์ตะโกนแทรกเสียงฮือฮาของสื่อมวลชนรอบทิศทาง ฉันเกือบจะเผลอกรอกตาใส่คำว่า 'คู่รัก' เมื่อครู่ ดีที่ดึงสติตัวเองกลับมาทันแล้วปั้นหน้ายิ้มการค้าส่งให้กล้องตัวหลัก พริมโรสฉวยโอกาสนั้นเอื้อมมือมาโอบเอวฉันไว้หลวมๆ สัมผัสอุ่นผ่านเนื้อผ้าซาตินทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอมันช่างขัดแย้งกับฉายาเจ้าหญิงน้ำแข็งเสียเหลือเกิน และในจังหวะที่เรากำลังจะผละออกจากแบ็คดรอปเพื่อเดินเข้าสู่ห้องจัดเลี้ยงด้านใน สายตาของฉันก็บังเอิญปะทะเข้ากับร่างสูงโปรดของใครบางคนยืนอยู่ริมเสาหินอ่อน กานต์... ผู้กำกับหนุ่มไฟแรงคู่แข่งคนสำคัญของฉัน เขากำลังยืนถือแก้วแชมเปญด้วยท่าทางสบายๆ แต่รอยยิ้มที่มุมปากและสายตาที่มองตรงมายังเราสองคนเต็มไปด้วยความหมายแฝงบางอย่างที่ชวนให้รู้สึกระคายผิว "ดูท่าทาง... คืนนี้เราจะไม่ได้สนุกกันแค่สองคนแล้วล่ะค่ะ" พริมโรสกระซิบเตือนด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบขึ้น ทว่าแววตาคู่สวยกลับเปลี่ยนเป็นคมกริบเมื่อเธอมองตามสายตาของฉันไปหยุดอยู่ที่กานต์เช่นกัน เรวิการembrace ความรู้สึกอึดอัดที่แผ่ซ่านขึ้นมาในอากาศ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะหันไปสบตากับซุปตาร์สาวข้างกายที่ยังคงยืนบังรัศมีคุกคามจากภายนอกให้เธออย่างแนบเนียน ทว่า ก่อนที่เราจะได้ขยับตัวเดินหนี กานต์กลับยกแก้วแชมเปญขึ้นทักทาย แล้วก้าวเท้าตรงดิ่งเข้ามาหาเราด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษอย่างชัดเจน "ยินดีด้วยนะครับกับกระแสโปรเจกต์ใหม่... ดูท่าทางคุณเรย์กับคุณพริมโรสจะเคมีเข้ากันดีจนคนดูอินนอกจอไปหมดแล้วมั้งครับเนี่ย" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยทักทายด้วยท่าทีเป็นกันเอง แต่บรรยากาศรอบตัวกลับลดอุณหภูมิลดฮวบลงทันที พริมโรสก้าวขึ้นมาบังหน้าฉันไว้ครึ่งตัวโดยอัตโนมัติ ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างถือดี รอยยิ้มเยือกเย็นถูกสวมทับลงบนใบหน้าทันทีตามสไตล์ซุปตาร์มืออาชีพ "ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะ ผู้กำกับกานต์... แต่พอดีพวกเราชอบทำงานด้วยฝีมือ ไม่ได้เน้นสร้างกระแสด้วยการเดินเกมหลังฉากเหมือนบางคนหรอกค่ะ" ประโยคเชือดเฉือนแบบไม่ไว้หน้าทำเอากานต์หุบยิ้มลงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองเลยผ่านร่างของพริมโรสมาสบตากับฉันโดยตรงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำเตือนบางอย่าง "ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะครับ... ระหว่างดอกไม้สวยๆ ที่คุณกำลังประคบประหงม อาจจะมีหนามพิษที่รอวันแทงข้างหลังคุณอยู่ก็ได้" กานต์กระซิบเสียงต่ำลอดผ่านไรฟัน ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้กลางวงล้อมผู้คน ก่อนจะหมุนตัวเดินหายกลืนไปกับฝูงชนในงานกาล่าทันที ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมเราสองคน ท่ามกลางเสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงคลอเบาๆ จากมุมห้อง พริมโรสขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ขณะที่เรวิกากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้ แต่ทว่า... จู่ๆ ไฟทั้งห้องจัดเลี้ยงก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสนิท เสียงฮือฮาตื่นตระหนกของแขกเหรื่อดังเซ็งแซ่ขึ้นทันที และในความมืดมิดนั้นเอง มืออุ่นจัดของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของฉัน พร้อมกับแรงดึงกระชากเบาๆ ให้ก้าวถอยหลังเข้าสู่มุมอับหลังเสาหินอ่อนที่ลับตาคน "อย่าส่งเสียงนะคะ..." เสียงกระซิบที่แนบชิดอยู่ข้างใบหู พร้อมกับลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอ ทำให้หัวใจของเรวิการ่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่ลอยแตะจมูกไม่ได้เป็นของกานต์... และไม่ใช่พริมโรสที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอเมื่อครู่! สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี 🍓