งานเลี้ยงการกุศลที่ต้องร่วมมือ

"ถ้าคุณยังเดินสะดุดขาตัวเองอีกแค่ครั้งเดียว ฉันจะถอดสูทหรูราคาสองล้านนี่แล้วให้คุณใส่ชุดกระโปรงบานแทน คินน์" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้น พร้อมกับนิ้วเรียวยาวที่จดจำการสะบัดข้อมืออันสง่างามค่อยๆ จัดปกเสื้อสูทสีดำสนิทให้ชายหนุ่มผู้ตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งห้องโถง คินน์กลอกตาอย่างเหลืออด แม้ใบหน้าคมคายจะพยายามรักษามาดนิ่งตามข้อตกลง แต่มือหนาก็อดไม่ได้ที่จะกระชากเนกไทให้หลวมขึ้นอีกนิด "คุณก็รู้ว่าผมเกลียดเสื้อผ้าที่มันรัดคอจนหายใจไม่ออกนี่ ยัยคุณซีอีโอ" คินน์กระซิบตอบลอดไรฟัน ขณะที่รอยยิ้มสุภาพแบบนักธุรกิจถูกปั้นแต่งขึ้นทันทีเมื่อมีตากล้องจากสื่อดังหันมาทางพวกเขา งานเลี้ยงการกุศลแห่งปีของมูลนิธิระดับประเทศจัดขึ้นอย่างหรูหราอลังการ แชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับสาดแสงกระทบกับเครื่องเพชรราคาแพงมหาศาลที่ประดับอยู่บนเรือนร่างของเหล่าไฮโซและนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล แต่ใจกลางความฉาบฉวยเหล่านั้น กลับมีจุดศูนย์กลางแรงโน้มถ่วงที่ชื่อว่า "รินรดา" หญิงสาวในชุดเดรสยาวปักเลื่อมระยับสีเงินยวง เผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนระหงและท่าทีเย่อหยิ่ง เย็นชา จนไม่มีใครกล้าเข้ามาเข้าใกล้เกินสามก้าว—ยกเว้นก็แต่ "บอดี้การ์ด" หน้าตาดีเกินเหตุที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเธอ "จำบทบาทของตัวเองให้ดีค่ะ คินน์" รินรดาเอ่ยเสียงเบาหวิวขณะยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบ "คืนนี้คุณไม่ใช่เกมเมอร์ผู้โดดเดี่ยว แต่คุณคือ 'ที่ปรึกษาพิเศษ' และ 'บอดี้การ์ดส่วนตัว' ของฉัน... และที่สำคัญที่สุด คุณคือคนที่ฉันเลือกให้มาตบหน้าพวกที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้เรา" คำว่า 'เรา' หลุดออกมาจากริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำอย่างเป็นธรรมชาติจนคินน์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตคู่สวยที่มักจะมองโลกด้วยความเหนือกว่าเสมอในยามนี้กลับมีความท้าทายพราวระยับซ่อนอยู่ ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้โต้ตอบอะไร เสียงปรบมือต้อนรับและการประกาศชื่อจากพิธีกรก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของศัตรูตัวฉกาจที่รินรดากำลังรอคอย "ขอต้อนรับท่านประธานศรุต และแขกผู้มีเกียรติทุกท่านครับ..." ศรุตเดินย่างก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มพางพกความมั่นใจเต็มเปี่ยม สูทสั่งตัดเข้ารูปสีน้ำเงินเข้มขับเน้นให้เขาดูราวกับสุภาพบุรุษผู้เพียบพร้อม แต่แววตาที่กวาดมองมาที่รินรดากลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และริษยาที่ปิดไม่มิด ข้างกายของเขามีหญิงสาวเซเลบชื่อดังคล้องแขนมาด้วย พร้อมกับเสียงซุบซิบจากรอบข้างที่เริ่มดังขึ้นถึงความตึงเครียดระหว่างสองมหาอำนาจทางธุรกิจ "อ้าว, คุณรินรดา..." ศรุตทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยหนามยอกอก "นึกว่าจะไม่กล้ามางานนี้เสียอีก เห็นช่วงนี้บริษัทของคุณกำลังประสบปัญหาเรื่องหุ้นร่วงกวาดล้างจนน่าใจหาย... หรือว่าที่ต้องพาบอดี้การ์ดหน้าตาเหมือนเด็กหนุ่มแถวร้านเกมมาด้วย ก็เพราะไม่มีปัญญาจ้างบอดี้การ์ดมืออาชีพแล้วล่ะครับ?" เสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ ดังขึ้นจากกลุ่มคนรอบข้าง สายตานับร้อยคู่พุ่งเป้ามาที่คินน์และรินรดาด้วยความสมเพชแกมอยากรู้อยากเห็น บางคนถึงกับกระซิบกระซาบกันอย่างสนุกปากว่าทายาทตระกูลใหญ่กำลังจะสิ้นท่า คินน์ขยับตัวเล็กน้อย กล้ามเนื้อใต้สูทราคาแพงตึงเกร็งขึ้น สัญชาตญาณของนักแข่งขันผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อความอยุติธรรมกำลังลุกโชน เขากำลังจะก้าวออกไปซัดหน้าไอ้สารเลวนี่ด้วยวาจาเจ็บแสบสักประโยคตามสไตล์ของเขาเอง แต่ทว่า... รินรดากลับยกมือขึ้นแตะแขนของเขาไว้เบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม สัมผัสนั้นเย็นเยียบ แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะหยุดยั้งพายุอารมณ์ในอกของคินน์ได้ทันที ซีอีโอสาวไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองแม้แต่น้อย รอยยิ้มมุมปากของเธอถูกยกขึ้นอย่างงดงาม เป็นรอยยิ้มที่อันตรายที่สุดเท่าที่คินน์เคยเห็นมา "ขอบคุณที่เป็นห่วงเรื่องบริษัทของฉันนะคะ, คุณศรุต" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่ดังพอจะให้คนรอบข้างได้ยินชัดเจน "แต่คนฉลาดเขาไม่ตัดสินความมั่งคั่งของใครจากกระแสข่าวลือโง่ๆ หรอกค่ะ... อ้อ แล้วก็ ที่ฉันต้องพาน้องเขามาด้วย ก็เพราะฉันชอบ 'ของเล่น' ที่มีฝีมือและสมอง มากกว่าพวกสุนัขรับใช้ที่เห่าเก่งแต่ไร้ราคาแบบที่คุณพกมาต่างหากล่ะคะ" เพล้ง! (ในความรู้สึกของคนฟัง) ใบหน้าของศรุตกระตุกวูบ รอยยิ้มเสแสร้งแข็งค้างทันที หญิงสาวที่ควงแขนเขาอยู่ถึงกับหน้าซีดเผือดด้วยความอับอาย เสียงซุบซิบเปลี่ยนทิศทางในเสี้ยววินาที ทุกคนต่างสูดปากกับความใจกล้าและคำพูดเชือดเฉือนที่ไร้ความปรานีของซีอีโอสาวแห่งตระกูลดัง "ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะครับ รินรดา..." ศรุตเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาฉายแววเกรี้ยวกราด "ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ งานประมูลการกุศลคืนนี้ ฉันจะกวาดซื้อทุกโครงการที่บริษัทเธอลุ้นอยู่ให้หมด ไม่ให้เหลือเศษเนื้อติดกระดูกเลยคอยดู!" "เชิญตามสบายเลยค่ะ" รินรดาตอบกลับด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับศรุตเป็นเพียงฝุ่นผงใต้รองเท้า "เพราะต่อให้คุณทุ่มเงินประมูลจนหมดตัว สุดท้ายคุณก็เป็นได้แค่คนที่ซื้อของแพงกว่าราคาจริง... เหมือนกับสมองของคุณนั่นแหละค่ะ" คินน์ที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ ถึงกับมุมปากกระตุก เผลอยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ เคมีระหว่างเขากับผู้หญิงคนนี้มันช่าง... บ้าสิ้นดี ร้ายกาจพอกันทั้งคู่จนน่ากลัว แต่งHypeและความตึงเครียดในงานยังไม่ทันได้จางหาย จู่ๆ ไฟในห้องโถงใหญ่ก็หรี่ลงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย เสียงดนตรีบรรเลงหยุดชะงัก ทั่วทั้งงานตกอยู่ในความเงียบงัน ก่อนที่จอภาพ LED ขนาดยักษ์กลางงานจะสว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏหราต่อหน้าแขกเหรื่อหลายร้อยชีวิต *‘แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: มีการทำธุรกรรมวงเงินสูงสุดถูกสั่งการจากบัญชีส่วนตัวของประธานศรุต... และบัญชีดังกล่าว กำลังถูกระงับการใช้งานทั้งหมดโดย...’* ศรุตหน้าถอดสีทันที เขารีบควักโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยมือที่สั่นเทา ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอของตนเอง ในขณะเดียวกันนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของรินรดาก็สั่นขึ้น เธอยกมันขึ้นมาดูด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ให้ศรุตที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ รินรดาหันมามองคินน์ที่ยืนอยู่ข้างกาย ดวงตาคู่สวยประกายแสงแห่งชัยชนะวาววับ เธอเอ่ยกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน ท่ามกลางความช็อกตาค้างของคนทั้งงาน "เกมนี้... ฉันเป็นคนถือจอยคอนโทรลค่ะ คินน์ และตอนนี้... ฉันเพิ่งกดปุ่ม 'Game Over' ให้บริษัทของเขาเรียบร้อยแล้วค่ะ" ไอศกรีมมินต์ช็อกหวังว่ารี้ดทุกคนจะสะใจและตื่นเต้นจนแทบหยุดหายใจไปกับความฟาดของคินน์และรินรดานะคะ!