ความรู้สึกที่ห้ามไม่ได้

"ถ้านายยังขยับเข้ามาใกล้กว่านี้อีกเซนติเมตรเดียว ฉันจะถือว่านายตั้งใจหาเรื่องกันนะคะ คินน์" น้ำเสียงเรียบนิ่งที่เจือกระแสความหงุดหงิดเล็กน้อยดังขึ้น ท่าaningท่างของรินรดาในตอนนี้ไม่ได้ดูน่าเกรงขามเหมือนเวลาเธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานกรรมการบริหารมูลค่าหลายหมื่นล้านเลยแม้แต่น้อย แผ่นหลังบางของซีเอโอสาวแนบชิดติดกับผนังห้องซ้อมเกมวีไอพี เนื่องจากถูกเกมเมอร์หนุ่มปากร้ายอย่างคินน์ต้อนจนมุมโดยไม่ได้ตั้งใจ บรรยากาศภายในห้องสลัว มีเพียงแสงไฟนีออนสีม่วงอมฟ้าจากจอคอมพิวเตอร์สเปกเทพที่สะท้อนกระทบใบหน้าคมคายของคินน์ ดวงตาคู่คมของเขาจดจ้องมองคนตัวเล็กกว่าราวกับสัตว์ป่ากำลังไล่ต้อนเหยื่อ แต่แปลกเหลือเกินที่เหยื่ออย่างรินรดาไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัว กลับเชิดหน้าขึ้นสู้ด้วยแววตาท้าทายที่สั่นไหวเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวก็ไม่อาจควบคุมมันได้ "หาเรื่องเหรอครับ คุณหญิงรินรดา?" คินน์จงใจเน้นเสียงทุ้มต่ำ ก้มหน้าลงไปกระซิบชิดใบหูขาวสะอาดจนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดต้นคอระหง รินรดาถึงกับสะث้านเฮือก หัวใจดวงน้อยที่ปกติเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บัดนี้กลับทรยศด้วยการกระหน่ำรัวรากลองเพล "ผมแค่อยากจะพิสูจน์ให้คุณเห็นต่างหาก ว่ามือที่ใช้จับเมาส์สะบัดโปรแกรมมิ่งระดับโลก กับมือที่เซ็นเช็คมูลค่าร้อยล้าน... เวลาสั่นเนี่ย มันต่างกันตรงไหน" "นาย...!" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำหมัดเล็กๆ แนบกับลำตัวเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทาของร่างกาย ความใกล้ชิดที่มากเกินไปจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นไอความเย็นของเครื่องปรับอากาศ กำลังทำให้สติสัมปชัญญะที่เธอสั่งสมมาตลอดชีวิตการทำงานพังทลายลงในพริบตา "ถอยออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะหักเงินเดือนนายครึ่งหนึ่งฐานคุกคามผู้บริหาร!" "เชิญหักตามสบายเลยครับ เพราะต่อให้คุณหักจนผมไม่เหลือเงินสักแดงเดียว..." คินน์เว้นวรรค ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนใสไปเพียงนิดเดียวจนรินรดาแทบหยุดหายใจ สายตาของเขาอ่อนแสงลงอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "ผมก็ยังมีคุณ... ที่รวยล้นฟ้าคอยเปย์ให้อยู่ดีไม่ใช่เหรอครับ" คำพูดหน้าตายแต่แฝงความนัยลึกซึ้งทำเอารินรดาใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เธอรู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดอย่างรวดเร็ว ผู้หญิงที่กุมอำนาจเงินตราและชี้เป็นชี้ตายบริษัทคู่แข่งมานักต่อนักอย่างเธอ กลับพ่ายแพ้ให้กับคำพูดกวนประสาทของเด็กหนุ่มเกมเมอร์คนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะมารยาทงามอย่างไม่รู้กาลเทศะ "เฮ้ย! คินน์ ทางนี้เคลียร์เสร็จยังวะ... อุ๊ย! ขอโทษครับ พอดีผมมือลั่นเปิดประตูผิดจังหวะ เชิญพวกคุณกุ๊กกิ๊กกันต่อตามสบายเลยครับเพื่อนรัก!" เสียงโวยวายของเจย์ดังแทรกเข้ามาพร้อมกับการพรวดพราดเปิดประตูเข้ามาครึ่งหนึ่ง ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบเอามือปิดตาแล้วถอยหลังรูดกรูดออกไปอย่างรู้หน้าที่ ทิ้งให้ความเงียบที่เต็มไปด้วยความอึดอัดและกรุ่นไอความหวานกลับมาปกคลุมคนทั้งสองอีกครั้ง รินรดาอาศัยจังหวะชุลมุนนี้ดันอกคินน์ออกสุดแรง เธอก้าวถอยหลังมาสองก้าว จัดเสื้อสูทราคาแพงให้เข้าที่เข้าทางเพื่อเรียกความน่าเชื่อถือกลับคืนมา แม้ว่าพวงแก้มทั้งสองข้างจะยังคงแดงก่ำซ่อนไม่อยู่ก็ตาม "หมดเวลาเล่นไร้สาระแล้วนะคินน์" รินรดาพยายามปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะยังเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ "ศรุตส่งคนสืบเรื่องโปรเจกต์ที่เรากำลังร่วมมือกันแล้ว อีกไม่เกินสิบนาทีข้างหน้า ข้อมูลทั้งหมดในเซิร์ฟเวอร์สำรองอาจจะถูกแฮก ถ้าเรายังมัวแต่... เอ On-site กันแบบนี้ มีหวังได้ตกม้าตายก่อนจะไปตบหน้ามันจริงๆ แน่ค่ะ" คินน์ยืนกอดอกพิงผนังด้วยท่าทีสบายๆ ต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ มุมปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างอารมณ์ดี "เป็นห่วงผมเหรอครับ ถึงได้รีบเปลี่ยนเรื่องขนาดนั้น" "ใครเป็นห่วงนายกันยะ! หลงตัวเองที่สุด!" รินรดาแหวใส่ด้วยความเขินอาย เธอยกแท็บเล็ตในมือขึ้นมาบังหน้าใบหน้าที่กำลังขึ้นสีแดงจัดของตัวเองไว้ "ฉันแค่ไม่อยากเสียเงินลงทุนไปฟรีๆ กับเกมเมอร์ปากจัดอย่างนายก็เท่านั้นแหละ" "ปากจัดแต่ฝีมือระดับท็อปเซิร์ฟแถมหน้าตาดีแบบนี้ หาไม่ได้ง่ายๆ นะครับคุณซีอีโอ" คินน์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ก่อนจะเดินกลับมานั่งประจำที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แววตาขี้เล่นเมื่อครู่อันตรธานหายไปในพริบตา เปลี่ยนเป็นความจริงจังเฉียบคมดุจใบมีด "เอาล่ะ ในเมื่อศรุตมันอยากเล่นสกปรกนัก เราก็มาดูกันว่า เงินทุนร้อยล้านของคุณ กับฝีมือระดับพระกาฬของผม จะทำให้มันล้มละลายคาจอได้เร็แค่ไหน" นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว โค้ดโปรแกรมซับซ้อนนับร้อยบรรทัดไหลผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง รินรดายืนมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มเงียบๆ ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามกดทับมันไว้ลึกสุดใจ กลับค่อยๆ ก่อตัวและเติบโตขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ความอบอุ่นแปลกประหลาดที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางโลกธุรกิจที่เย็นชาและเต็มไปด้วยการหักหลัง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังกลับเข้าสู่โหมดจริงจัง หน้าจอหลักของระบบรักษาความปลอดภัยในบริษัทของรินรดาซึ่งเชื่อมต่ออยู่กับแท็บเล็ตในมือเธอก็ส่งเสียงเตือน "ปี๊บ!" แหลมสูงขึ้นมาอย่างกะทันหัน หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องในห้องดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสนิท ก่อนที่ตัวอักษรสีแดงฉานขนาดใหญ่จะค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละตัว ทีละตัว อย่างน่าสะพรึงกลัว *“ยินดีต้อนรับสู่เกมโอเวอร์... ของจริงครับ คุณซีอีโอคนสวย”* ประโยคทักทายปริศนาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังลอดมาจากลำโพงภายนอกห้อง ทำให้รินรดาและคินน์ต้องหันขวับไปมองที่ประตูห้องพร้อมกันด้วยความตกตะลึง เพราะนั่นไม่ใช่ฝีมือของศรุตอย่างแน่นอน... แต่เป็นบุคคลที่สามที่พวกเขากำลังตามหาตัวอยู่ และมันก้าวเข้ามาประชิดตัวพวกเขาก่อนที่เกมจะเริ่มเสียอีก! ไอศกรีมมินต์ช็อกหวังว่ารี้ดทุกคนจะตื่นเต้นจนหัวใจจะวายไปกับคินน์และรินรดานะคะ!