รอยร้าวที่เริ่มสมาน

คราบเขม่าสีดำบนแก้มเนียนยังไม่จางหายดี เสื้อสูทราคาแพงระยับของรินรดาขาดวิ่นตรงหัวไหล่ เผยให้เห็นรอยแผลถลอกที่ซึมด้วยหยดเลือดสีสด ทว่าแววตาคู่คมของซีอีโอยักษ์ใหญ่กลับไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนลังไม้เก่าๆ ในโกดังร้างริมท่าเรือ ท่ามกลางกลิ่นอายความชื้นของไอทะเลและควันจางๆ จากระเบิดควันในวินาทีเฉียดตายเมื่อครู่ "นายควรจะหัดฟังฉันให้มากกว่านี้ คินน์" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมบรรยากาศตึงเครียด คินน์ที่กำลังนั่งยองๆ พันแผลด้วยผ้าก๊อซชุบน้ำยาฆ่าเชื้อให้เธอชะงักมือเล็กน้อย เขาสบถในลำคอเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง "ถ้าฉันไม่พังประตูเหล็กนั่นเข้าไปก่อน นายก็คงติดอยู่ข้างในกับพวกสมุนของศรุตจนกลายเป็นจุตินไปแล้วนะคะคุณหญิง" คินน์สวนกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามสไตล์ แต่ปลายนิ้วที่บรรจงพันแผลให้เธอกลับสั่นเทาเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด—ความจริงที่ว่าเกือบจะสูญเสียเธอไปในกองเพลิงเมื่อสิบนาที, ทำเอาหัวใจของเซียนเกมเมอร์ขาโหดแทบหยุดเต้น รินรดามองการกระทำที่ขัดแย้งกับคำพูดนั้น มุมปากรูปกระจับยกยิ้มขึ้นบางเบา ความเยือกเย็นและกำแพงน้ำแข็งที่เธอใช้สร้างเพื่อปกป้องตัวเองจากโลกธุรกิจอันโหดร้าย คล้ายจะละลายลงทีละน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความห่วงใยดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีปากจัดของเขา "มือสั่นใหญ่แล้วนะ เซียนเกมเมอร์มือหนึ่งของประเทศ" เธอกระเซ้าเสียงเบา ยื่นมือเรียวที่สะอาดกว่าไปแตะเบาๆ ที่สันจاوโด่งรั้นของเขาเพื่อปัดคราบเขม่าออกให้ "ขอบคุณค่ะ... ที่ไม่ยอมทิ้งฉันไว้ข้างหลัง" คำขอบคุณที่หลุดออกมาจากปากของซีอีโอสาวผู้กุมอำนาจเงินตรานับหมื่นล้าน ทำให้คินน์ถึงกับนิ่งงัน เขาไม่คุ้นเคยกับการเห็นมุมเปราะบางแบบนี้ของเธอ ปกติแล้วรินรดาในสายตาคนอื่นคือเครื่องจักรสังหารทางธุรกิจที่พร้อมกว้านซื้อทุกอย่างเพื่อชัยชนะ แต่วันนี้... ผู้หญิงคนนี้ยอมเอาชีวิตมาเสี่ยงในเกมที่เธอไม่ได้ถนัด เพียงเพราะต้องการปกป้องชื่อเสียงและหลักฐานที่จะลากคอศรุตมารับโทษ "ใครบอกว่าฉันมาช่วยเธอ ฉันแค่อยากเอาคืนไอ้ศรุตที่มันบังaaniจมาแฮกเซิร์ฟเวอร์กิลด์ของฉันต่างหาก" คินน์เบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำ กลบเกลื่อนความเขินด้วยการกระชากเสียงห้วน เจย์ที่ยืนหลบมุมอยู่ไม่ไกลแอบเบะปากหมั่นไส้กับความปากแข็งของเพื่อนสนิท พลางส่งสัญญาณมือทำท่าจะอ้วกจนรินรดาเผลอหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง บรรยากาศรอบตัวที่เคยอึมครึมและเต็มไปด้วยกลิ่นอายความตายพลันทลายลง ความเข้าใจผิดที่สะสมมานานนับเดือน ค่อยๆ ถูกชะล้างออกไปทีละเปลาะผ่านสถานการณ์ความเป็นความตายที่ผ่านมาด้วยกัน "เรื่องของศรุต... ฉันจัดการเองค่ะ" รินรดาเปลี่ยนน้ำเสียงกลับมาเป็นเฉียบขาดและจริงจัง ดวงตาสีเข้มทอประกายกร้าว "ในเมื่อมันกล้าเล่นสกปรกกับบริษัทของฉัน และพยายามทำลายอนาคตในวงการอีสปอร์ตของนาย ฉันจะทำให้มันรู้ว่า อำนาจเงินที่แท้จริงและการล้มละลายชั่วข้ามคืนมันรู้สึกอย่างไร" คินน์มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน หัวใจในอกเต้นโครมครามไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ แต่เป็นเพราะความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก ความรู้สึกของการมี "ใครบางคน" ยืนอยู่เคียงข้างและพร้อมจะชนกับคนทั้งโลกเพื่อปกป้องเขา มันคือความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าการคว้าถ้วยแชมป์โลกเกมไหนๆ เสียอีก "งั้นก็... อย่าทำให้ฉันต้องรอนานนะคะ ซีอีโอคนเก่ง" คินน์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่เป็นรอยยิ้มที่จริงใจและอบอุ่นจนรินรดาถึงกับใจกระตุกวูบ ทว่า ในขณะที่รอยร้าวในใจของทั้งคู่กำลังจะสมานสนิทและบรรยากาศกำลังหวานซึ้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ จำนวนมากก็ดังสะท้อนก้องมาจากปากทางเข้าโกดังร้างแห่งเดิม พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "โอ้... ภาพความรักน่าประทับใจอะไรเช่นนี้ ช่างเป็นคู่หมั้นที่รักกันปานจะกลืนกินเสียจริง" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยเอ่ยขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของศรุต เขาก้าวออกมาจากเงาดำโดยมีบอดี้การ์ดสวมชุดสูทสีดำนับสิบชีวิตเดินตามประกบ ในมือของศรุตถือแท็บเล็ตหน้าจอสีฟ้าที่แสดงกราฟฟิกการโอนเงินจำนวนมหาสมุทรกำลังถูกทำรายการ รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะบาดเจ็บแต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกน "นายยังไม่เข็ดสินะ ศรุต" "เข็ดเหรอ? หึ... คนที่จะต้องเข็ดวันนี้ไม่ใช่ผม แต่เป็นคุณต่างหาก รินรดา!" ศรุตแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม นิ้วเรียวกดปุ่มบนแท็บเล็ตครั้งสุดท้าย พร้อมกับเสียงระบบแจ้งเตือนการทำธุรกรรมดังสนั่นลั่นโกดัง "ผมเพิ่งซื้อหุ้นทั้งหมดของบริษัทคุณในราคาลดพิเศษ และตอนนี้... บัญชีส่วนตัวทั้งหมดของคุณถูกอายัดเรียบร้อยแล้ว!" ไอศกรีมมินต์ช็อกหวังว่ารี้ดทุกคนจะตื่นเต้นจนหัวใจจะวายไปกับคินน์และรินรดานะคะ!