ความหึงแบบมหาเศรษฐี

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของศรุตดังสะท้อนก้องไปทั่วล็อบบี้วีไอพีของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวแห่งนี้ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดันและสายตาสมเพชจากเหล่าผู้ทรงเกียรติในแวดวงอีสปอร์ตและนักลงทุนกระเป๋าหนักที่มารวมตัวกันในงานกาล่า "ก็แค่เกมเมอร์ไส้แห้งคนหนึ่ง... ต่อให้ฝีมือเก่งกาจแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นได้แค่เบี้ยตัวหนึ่งที่ฉันจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้" ศรุตเอ่ยด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม พร้อมกับยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบอย่างเหนือกว่า สายตาคมปลาบกวาดมองคินน์ที่ยืนนิ่งสงบโดยมีเจย์คอยดึงแขนเสื้อเพื่อนสนิทไว้ด้วยความโกรธจัด คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแววเยਨชาและท้าทาย เขาไม่ได้สะท้านกับคำดูถูกนั้นเลยแม้แต่น้อย "เบี้ยเหรอครับ... เอ่อ... หึ คนที่เอาแต่ใช้เงินซื้อความสำเร็จอย่างคุณ คงไม่เข้าใจหรอกว่าชัยชนะที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อมันหอมหวานแค่ไหน" "ปากดีนักนะแก!" ศรุตหน้าตึงขึ้นมาทันทีเมื่อโดนตบหน้าด้วยความจริง เขาโบกมือเรียกผู้จัดการโรงแรมเสียงดัง "ไล่พวกมันออกไปซะ! งานนี้ต้อนรับเฉพาะคนมีระดับ ไม่ใช่สถานที่สำหรับขอทานแต่งตัวดี!" ผู้จัดการโรงแรมหน้าซีดเผือด ทำท่าจะก้าวเข้ามาเชิญคินน์กับเจย์ออกไปตามคำสั่งของนักธุรกิจใหญ่ผู้มีอิทธิพล ทว่า ก่อนที่ฝ่าเท้าของใครจะได้ขยับ บรรยากาศภายในห้องโถงก็ราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างระหงของหญิงสาวคนหนึ่งที่เพิ่งก้าวเข้ามา รินรดาในชุดราตรีเข้ารูปสีดำสนิทประดับเพชรระยิบระยับ ใบหน้าเรียบเฉยราตุรูปปั้นน้ำแข็งแต่ทรงพลังจนทุกคนต้องหลบสายตา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับออร่าของอำนาจที่ลอยอบอวลทำให้ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบในเสี้ยววินาที เธอก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างคินน์อย่างแนบเนียน ก่อนจะยกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทให้ชายหนุ่มด้วยความใส่ใจแบบเปิดเผย ท่าทีที่อ่อนโยนแต่มั่นคงนั้นส่งสัญญาณชัดเจนว่าผู้ชายคนนี้คือ "อาณาเขต" ของเธอ "ขอโทษนะคะ..." น้ำเสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "เมื่อครู่นี้... ดิฉันได้ยินใครพูดถึง 'ขอทาน' หรือคะ?" ศรุตชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นรินรดา คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญที่เขาหมายตาจะฮุบกิจการ แม้ในใจจะหวั่นเกรงอยู่บ้าง แต่ด้วยความมั่นใจในอำนาจเงินของตัวเอง เขาก็ยิ้มรับแล้วทักทาย "อ้าว... คุณรินรดา ไม่คิดว่าจะมาร่วมงานนี้นะครับ พอดีผมกำลังจัดการกับพวกไร้มารยาทที่แอบเข้ามาเกาะแกะในงาน..." "พวกไร้มารยาท?" รินรดาทวนคำ ดวงตากลมโตหันไปมองศรุตด้วยหางตา รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว "คนที่คุณกำลังไล่ตะردเมื่อกี้ คือคู่หมั้นของดิฉันค่ะ... และโรงแรมแห่งนี้ รวมถึงงานกาล่าการกุศลที่คุณยืนแอ็กอาร์ตอยู่ตอนนี้ ดิฉันเพิ่งเซ็นเอกสารซื้อกิจการทั้งหมดไว้เมื่อสิบนาทีที่แล้วค่ะ" เพล้ง! เหมือนมีเสียงกระจกแตกในหัวของศรุต สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากเย่อหยิ่งเป็นซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถล่นออกจากเบ้า "คุณ... คุณว่าอะไรนะ?" ศรุตเสียงสั่นพร่า รินรดาไม่สนใจคำถามโง่ๆ นั้น เธอหันไปหาผู้จัดการโรงแรมที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดราวมหาดเล็กประกาศิตดังขึ้น "ไล่เขาออกไปค่ะ... รวมทั้งถอนหุ้นทุกตัวที่บริษัทของนายศรุตถืออยู่กับเครือของเราทั้งหมด เริ่มดำเนินการเดี๋ยวนี้" "ครับ! คุณรินรดา!" ผู้จัดการก้มหัวรับคำสั่งแทบไม่ทัน คินน์มองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดา หัวใจเต้นแรงขึ้นมาวูบหนึ่งไม่ใช่เพราะความตกใจ แต่เป็นเพราะความรู้สึกอุ่นซ่านที่แผ่กระจายไปทั่วอก รินรดาหันมาสบตาเขา แววตาที่เคยเย็นชาเมื่อครู่กลับทอประกายความอ่อนโยนและขี้เล่นยามที่กระซิบเบาๆ ข้างหู "ฉันบอกคุณแล้วนะคะคินน์... ว่าเรื่องเงินปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉัน" เจย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน รีบสะกิดแขนคินน์แล้วกระซิบเสียงเบาหวิวด้วยความอิจฉาตาร้อนผ่าว "ไอ้คินน์... เพื่อนรัก เมิงไปทำบุญด้วยอะไรวะเนี่ย ได้เมียบารมีระดับเจ้าแม่มหาเศรษฐีมาเปย์แบบนี้ ชาตินี้เมิงไม่ต้องทำอะไรกินแล้วมั้ง!" คินน์ปรายตามองเพื่อนสนิทด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริบ ก่อนจะเอื้อมมือไปโอบเอวบางของซีอีโอสาวเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ ท่าทีสนิทสนมเกินกว่าคู่หมั้นทั่วไปทำให้รินรดาชะงักไปเล็กน้อย ดวงหน้าสวยเฉียบขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด แต่เธอก็ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้เขาแสดงความเป็นเจ้าของกลับบ้างต่อหน้าผู้คนนับร้อย ศรุตที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดราวกับศพเดินได้ กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือด้วยความแค้นเคือง เขาพยายามจะอ้าปากแก้ตัวและขู่กลับ "รินรดา! คุณทำแบบนี้มันใช้วิธีสกปรก! ระวังจะ..." "ระวังตัวคุณเองก่อนเถอะค่ะ..." เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นขัดจังหวะจากทางด้านหลังของห้องโถง ทุกคนหันไปมองตามเสียงนั้น และพบกับร่างสูงสง่าของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ ทว่าสิ่งที่ทำให้ศรุตถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้นไม่ใช่ตัวบุคคล แต่เป็นชายสวมสูทสีดำอีกสี่คนที่เดินตามหลังมา พร้อมกับถือเอกสารกองโตและกระเป๋าเอกสารโลหะ นั่นคือ "คณะกรรมการตรวจสอบการทุจริตระดับประเทศ" และหนึ่งในนั้นคือผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดที่ศรุตเพิ่งไปกราบกรานขอร้องเมื่อสัปดาห์ก่อน กรรมการอาวุโสปรายตามองศรุตด้วยแววตาสมเพช ก่อนจะหันไปโค้งคำนับให้รินรดาอย่างนอบน้อม แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้ศรุตช็อกตาค้างจนสิ้นสติ "ท่านประธานรินรดาครับ... เอกสารอายัดทรัพย์สินและหมายจับข้อหายักยอกเงินบริษัทของนายศรุต... เซ็นอนุมัติเรียบร้อยแล้วครับ!" ไอศกรีมมินต์ช็อกหวังว่ารี้ดทุกคนจะเตรียมใจรับมือกับความพีกระดับสั่นสะเทือนบัลลังก์เงินตราในตอนต่อไปกันไว้นะคะ!