ศัตรูหัวใจปรากฏตัว

แก้วกาแฟเซรามิกราคาหกหลักในมือของรินรดาแทบจะร้าวคามือ เมื่อเสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลจนน่าหมั่นไส้ดังขึ้นเบื้องหลังเธอ พร้อมกับฝ่ามืออุ่นจัดที่ถือวิสาสะวางลงบนไหล่ลาดภายใต้เสื้อสูทตัดเข้ารูป "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะริน... เธอยังดูสวยเฉียบขาดเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย" เสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่น... 'กรณ์' อดีตประธานนักเรียนโรงเรียนไฮโซชื่อดัง และเดือนคณะวิศวะฯ ที่เคยตามจีบรินรดาชนิดที่เรียกว่าพลิกแผ่นดินหา ความหล่อเหลาแบบลูกครึ่งและรอยยิ้มละลายใจสาวในอดีตบัดนี้ถูกขัดเกลาจนดูเป็นนักธุรกิจหนุ่มเนื้อหอมเต็มตัว เขากลับมาพร้อมสูทแบรนด์อิตาลีราคาแปดหลัก และนาฬิกาปาเต็กฟิลิปป์รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นที่ตะโกนความร่ำรวยออกมาทุกอณู รินรดายังคงนั่งนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก เธอวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง *กริ๊ง* เบาๆ แต่เย็นเยียบ ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบสัมผัสของเขาอย่างจงใจและไร้มารยาทโดยสิ้นเชิง "ถ้าจะมาคุยเรื่องโปรเจกต์รีสอร์ตเกาะพะงัน เชิญนัดผ่านเลขานุการของฉันค่ะคุณกรณ์ แต่ถ้ามาเพื่อรำลึกความหลัง... เกรงว่าเวลาของฉันมีมูลค่านาทีละแสน และมันคงไม่ได้มีไว้เผื่อแผ่ให้เพื่อนเก่าที่ไม่ได้มีความสำคัญขนาดนั้น" น้ำเสียงของซีอีโอสาวเฉียบคมและเชือดเฉือนจนคนฟังถึงกับชะงัก แต่กรณ์กลับหัวנסร่ออย่างอารมณ์ดี เขามองข้ามกำแพงความเย็นชาของเธอไปเสียสนิท สายตาคมกริบเหลือบไปเห็นชายหนุ่มผมสีควันบุหรี่ในชุดฮู้ดสีดำโอเวอร์ไซส์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ฝั่งตรงข้าม คินน์กำลังจดจ่ออยู่กับการไต่แร็งก์เกมมือถือด้วยความเร็วระดับนิ้วปีศาจ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองผู้มาใหม่ด้วยซ้ำ "อ้าว... นี่คือนักเล่นเกมรับจ้างที่เธอกำลังลงทุนให้อยู่หรอกเหรอริน?" กรณ์เลิกคิ้วสูง น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันไว้อย่างไม่ปิดบัง "หน้าตาดูมอมแมมใช้ได้เลยนี่ ฝีมือการเล่นเกมมันพอกินได้ไหม หรือว่าต้องให้ฉันช่วยจ้างโปรเพลเยอร์ระดับโลกมาสอนให้เธอรู้จักคำว่า 'มืออาชีพ' ตัวจริงเสียหน่อย?" นิ้วมือที่กำลังรัวหน้าจอของคินน์ชะงักกึก บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนอุณหภูมิในห้องประชุมวีไอพีติดลบ เจย์ที่นั่งอยู่มุมห้องถึงกับกลืนน้ำลายเอื๊อก รีบขยับแว่นตาแล้วส่งเสียงกระแอมเบาๆ เพื่อเตือนภัย คินน์ค่อยๆ วางสมาร์ทโฟนลงบนโต๊ะกระจกอย่างเชื่องช้า เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะไม่ได้สวมสูทหรูหราอย่างกรณ์ แต่รัศมีคุกคามและความดุดันของเกมเมอร์อันดับหนึ่งที่ผ่านสนามรบเดือดมานับไม่ถ้วนกลับทำให้ผู้บริหารหนุ่มรูปหล่อถึงกับผะผะถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "มืออาชีพเหรอ?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสสีเข้มคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของกรณ์ "คนที่เอาแต่เกาะผู้หญิงกินในอดีต แล้วตอนนี้กลับมาทำตัวเป็นสุนัขจิ้งจอกหางโผล่หวังจะเคลมโปรเจกต์ของคู่หมั้นผม... มีสิทธิ์อะไรมาเห่าหอนในอาณาจักรของคนอื่นครับ?" คำว่า 'คู่หมั้น' กระแทกเข้าเต็มสองหูของกรณ์ สีหน้ามั่นอกมั่นใจของเขาเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวทันที เขาหันไปมองรินรดาราวกับต้องการคำปฏิเสธ แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมีเพียงสายตาเรียบเฉยและการยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างเหนือกว่าของซีอีโอสาว "คำก็คู่หมั้น สองคำก็คู่หมั้น..." กรณ์กัดฟันกรอด รอยยิ้มเสแสร้งแตกกระจายกลายเป็นความริษยาที่ปิดไม่มิด "เธอกล้าเอาอนาคตบริษัทระดับพันล้านมาแขวนไว้กับเด็กติดเกมสตรีมเมอร์จนๆ คนนี้เนี่ยนะริน? ตาสว่างได้แล้ว! เขาไม่มีวันคู่ควรกับผู้หญิงระดับเธอหรอก มีแต่จะดึงเธอให้ต่ำลง!" "พอได้หรือยังคะ?" รินรดาลุกขึ้นยืน รัศมีความกดดันในฐานะประธานกรรมการบริหารแผ่ซ่านจนน่าขนลุก เธอหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไม่มีวันหมดวงเงินขึ้นมาถือไว้ในมือ เรียวคิ้วโก่งได้รูปขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจ "ยามรักษาความปลอดภัยคะ... เชิญแขกไร้มารยาทคนนี้ออกไปจากพื้นที่ส่วนตัวของฉันทีค่ะ" รินรดากล่าวยังไม่ทันขาดคำ ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดผางออกโดยบอดี้การ์ดร่างยักษ์ในชุดสูทดำสี่คน ทว่าก่อนที่กรณ์จะถูกหิ้วปีีกออกไป เขากลับหัวเราะลั่นออกมาด้วยความเคียดแค้น พร้อมกับขว้างซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะกระแทกแก้วกาแฟแตกกระจาย "จำคำฉันไว้ริน! เธอกำลังเลือกทางเดินที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิต! และไอ้เด็กเวรนี่... มันจะทำให้เธอหมดตัว!" ประตูกระจกปิดสนิทลงพร้อมกับเสียงโวยวายที่ค่อยๆ หายไป ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่บรรยากาศกลับอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก คินน์ยืนนิ่ง กรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ความหึงหวงและกรุ่นโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอกทำให้เขาเผลอปล่อยอารมณ์ดิบเถื่อนออกมาทางแววตา รินรดาสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดของคนตรงหน้า เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม ร่างระหงหยุดยืนตรงหน้าเขา ปลายจมูกแทบจะชนกัน มือเรียวบางเอื้อมขึ้นไปสัมผัสแก้มนวลของเกมเมอร์หนุ่มแผ่วเบาเพื่อคลายความเกร็ง "หึงเหรอคะ... คุณเซียนเกมเมอร์ขาโหด?" เสียงกระซิบหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงความยั่วเย้าดังชิดริมหีบปากของเขา คินน์ไม่ตอบคำถาม เขาคว้าเอวบางของซีอีโอสาวเข้ามาประชิดตัวในเสี้ยววินาที ก้มลงกระซิบชิดใบหูขาวสะอาดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ "ถ้ามันกล้าเข้ามาใกล้คุณอีกรอบ... ผมจะไม่ได้แค่ไล่คอมันตะردออกไปเฉยๆ แน่..." ขณะที่บรรยากาศกำลังระอุและหัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือของเจย์ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ พ่อสื่อสายฮาหน้าซีดเผือดเมื่อก้มลงมองหน้าจอสมาร์ตโฟน แล้วเงยหน้าขึ้นตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "บอสครับ! คินน์! แย่แล้ว... หุ้นของบริษัทศรุตพุ่งทะยานสามร้อยเปอร์เซ็นต์ในเวลาสิบนาที และตอนนี้... มีการเทคโอเวอร์บัญชีสตรีมมิ่งทั้งหมดของคินน์แบบบล็อกเชนโดยฝีมือของคนลึกลับที่ใช้ชื่อรหัสว่า 'M'!" รินรดากัดริมฝีปากแน่น ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างอันตราย เมื่อหน้าจอโปรเจกต์เตอร์กลางห้องจู่ๆ ก็สว่างวาบขึ้นเองอัตโนมัติ พร้อมกับการปรากฏตัวของใบหน้าปริศนาบนจอภาพที่ส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้พวกเขา "ไอศกรีมมินต์ช็อกหวังว่ารี้ดทุกคนจะเตรียมใจรับมือกับความพีกระดับสั่นสะเทือนบัลลังก์เงินตราในตอนต่อไปกันไว้นะคะ!"