ความจริงหลังจอ

"ถ้าคิดจะใช้แผนตื้นๆ แบบนี้เพื่อมาฮุบหุ้นในมือฉัน บอกได้คำเดียวว่า... ฝันกลางวันไปหน่อยค่ะคุณศรุต" เสียงหวานเยียบเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลกของรินรดาตวัดกรีดบรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ให้เฉียบขาดจนแทบหยุดหายใจ เอกสารงบการเงินฉบับลับถูกผลักสไลด์ไปบนโต๊ะกระจกเงาวับ ปะทะกับปลายนิ้วสั่นเทาของศรุตที่หน้าถอดสีซีดเผือดจนแทบไม่เหลือเค้าโครงความมั่นใจเดิม รอยยิ้มเยาะหยันบนมุมปากของซีอีโอสาวทรงอำนาจคือภาพสะท้อนของความสะใจระดับพีกที่ทำเอาศัตรูถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นในชั่วพริบตาเดียว นี่คือตัวตนที่แท้จริงของรินรดา ผู้หญิงที่ใช้เงินฟาดหัวปัญหาและใช้มันสมองอันเฉียบคมบดขยี้ศัตรูให้จมดินโดยไม่ต้องออกแรงตะโกนสักแอะ แต่ใครจะรู้เล่าว่า... เบื้องหลังเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งและแววตาดุดั่งพญาเสือโคร่งตัวนั้น เมื่อประตูห้องทำงานส่วนตัวปิดสนิทลง และความเงียบงันเข้าโอบล้อม รินรดาในเวอร์ชันที่โลกภายนอกไม่มีวันได้เห็นกำลังสั่นเทาอย่างน่าสงสาร คินน์ซึ่งแอบตามเข้ามาเพื่อเคลียร์เรื่องเอกสารสำคัญของทีมอีสปอร์ต ชะงักฝีเท้ากริบเมื่อเห็นเงาร่างโปร่งบางของคู่หมั้นสาวกำลังทรุดตัวลงนั่งคู้เข่าพิงกับผนังห้องกระจก บ่าเล็กๆ นั้นกำลังไหวสะท้อนตามแรงสะอื้นที่ถูกกลั้นไว้อย่างสุดชีวิต ความกดดันมหาศาลจากการเป็นทายาทตระกูลใหญ่และความคาดหวังที่พร้อมจะแว้งกัดเธอทุกเมื่อ ถูกปลดปล่อยออกมาในพื้นที่ปลอดภัยเพียงลำพัง หยาดน้ำใสไหลอาบแก้มเนียนเงียบเชียบ ไม่มีเสียงคร่ำครวญ มีเพียงความเปราะบางที่บาดลึกหัวใจคนมองเข้าอย่างจัง "ริน..." คินน์เผลอหลุดปากเรียกชื่อนั้นเบาหวิว ความปากจัดและท่าทีแบดบอยกวนประสาทที่เคยใช้ต่อปากต่อคำหายวับไปกับตา หัวใจของเซียนเกมเมอร์หนุ่มกระตุกวาบอย่างรุนแรง ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างพุ่งชนเข้ากลางอก ความโกรธขึงที่เคยมีต่อความใจร้ายของเธอในอดีตถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบแปลกๆ ที่เขาเองก็ไม่อาจนิยามได้ รินรดาผวากลับมามองด้วยแววตาตื่นตระหนก เธอยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างลิบลับ พยายามจะดึงหน้ากากความแข็งแกร่งกลับมาสวมใส่ใหม่อย่างทุลักทุเล รอยยิ้มฝืนๆ ถูกปั้นแต่งขึ้นมาทั้งที่ขอบตายังแดงก่ำ "นาย... เข้ามาทำไมใครอนุญาตไม่ทราบ อยากโดนฉันไล่ออกหรือไง ถึงได้เสียมารยาทไม่เคาะประตู" เสียงของเธอยังคงพยายามแข็งกร้าว แต่ความสั่นเครือในน้ำเสียงนั้นกลับฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังพยายามปกปิดแผลใจขนาดไหน คินน์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจายียวนเหมือนทุกที ขายาวก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่นั่งอยู่บนพื้นช้าๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ฝ่าหนาเอื้อมไปคว้ามือเรียวที่กำลังพยายามหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาบังหน้าไว้เพื่อซ่อนความอ่อนแอ แรงบีบกระชับที่อบอุ่นและมั่นคงทำampuให้รินรดาชะงักค้าง "เลิกเก๊กสักทีเถอะน่า..." คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างประหลาด แววตาดุดันที่ใช้ฟาดฟันกับคู่แข่งในเกม ตอนนี้กลับฉายแววความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ความกวนประสาท "อยู่ต่อหน้าคนอื่นเธออาจจะต้องเป็นยักษ์เป็นมารคอยกินหัวคน แต่... เวลาอยู่กับฉัน เธอไม่ต้องแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวก็ได้มั้ง" รินรดาชะงัก นัยน์ตากลมโตไหวระริกจ้องมองใบหน้าคมคายของเซียนเกมเมอร์หนุ่มที่ปกติมีแต่เรื่องกวนประสาท เธอกัดริมฝีปากแน่นพยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอก "นายรู้อะไร... นายมันก็แค่นักเล่นเกมที่วันๆ เอาแต่จ้องหน้าจอ จะไปเข้าใจอะไรกับความกดดันระดับพันล้านที่ฉันต้องเจอทุกวินาที!" "ใช่ ฉันมันก็แค่เกมเมอร์ไก่กา..." คินน์ยิ้มมุมปาก ยื่นมือออกไปเกลี่ยปอยผมที่เคลียแก้มเนียนเปื้อนคราบน้ำตาออกให้อย่างเบามือที่สุด สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจกระตุกวูบ "แต่ถ้าเกมนี้มันยากเกินไป... เธอจะลองจ้างฉันให้เป็นบอดี้ว่านหัวใจและคนซัปพอร์ตส่วนตัวดูไหมล่ะ? รับรองว่าต่อให้มีศัตรูอีกกี่ร้อยคน ฉันก็ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำเธอร้องไห้เด็ดขาด" คำพูดกวนๆ แต่แฝงความจริงจังเกินร้อยทำเอารินรดาถึงกับพูดไม่ออก หัวใจที่ด้านชาและถูกห้อมล้อมด้วยผลประโยชน์ทางธุรกิจมาตลอดชีวิต กลับรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟอุ่นๆ วิ่งพล่านจนปั่นป่วนไปหมด เธอกำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยคำพูดจิกกัดตามวิสัย แต่ทว่า... *กริ๊งงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของรินรดาดังขึ้นทำลายความเงียบงัน หน้าจอเรืองแสงวาบพร้อมชื่อสายเรียกเข้าที่ทำเอาสีหน้าของซีอีโอสาวกลับมาเคร่งเครียดขึ้นในทันที และก่อนที่คินน์จะได้เอ่ยปากท้วง รินรดาก็กดรับสายและเปิดสปีกเกอร์โฟนทันทีตามสัญชาตญาณนักธุรกิจ *(ท่านประธานครับ... แย่แล้วครับ! หุ้นล็อตใหญ่ในพอร์ตสำรองถูกเทขายออกมาอย่างไร้สาเหตุ แถมระบบความปลอดภัยในเซิร์ฟเวอร์หลักกำลังโดนเจาะจากไอพีแอดเดรสปริศนา... บัญชีสำรองสี่ร้อยล้านกำลังจะถูกดูดออกไปแล้วครับ!)* สิ้นเสียงรายงานตื่นตระหนกจากปลายสาย คินน์หรี่ตาลงทันที ประกายตาคมกริบของเซียนเกมเมอร์อันดับหนึ่งลุกโชนขึ้นด้วยสัญชาตญาณนักล่า มือหนาคว้าคีย์บอร์ดไร้สายบนโต๊ะมากดรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงดังระรัว ก่อนที่รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมจะปรากฏขึ้นที่มุมปาก "หึ... คิดจะเล่นตอดหลังบ้านฉันกับรินรดางั้นเหรอ?" คินน์แค่นหัวเราะเสียงต่ำ ดวงตาจ้องเขม็งไปยังหน้าจอโค้ดที่กำลังวิ่งพล่าน "ไอพีนี้... กูตามหาตัวมึงมานานแล้วไอ้หนอนบ่อนไส้!" แต่ทว่า... ในวินาทีที่คินน์กำลังจะกดคำสั่งบล็อกและสวนกลับการโจมตีนั้น หน้าจอหลักทั้งหมดในห้องประชุมก็ดับวูบลงพร้อมกัน ก่อนที่ข้อความปริศนาตัวอักษรสีแดงฉานจะเด้งขึ้นมากลางจอใหญ่ พร้อมกับเสียงหัวเราะปริศนาที่ดังลอดมาจากลำโพงสำนักงาน... *[ยินดีด้วยนะคุณซีอีโอ... แต่ดูเหมือนว่า "ของขวัญ" ชิ้นสุดท้ายที่ฉันส่งให้ จะรอต้อนรับพวกคุณอยู่ที่ชั้นใต้ดินแล้วล่ะ!]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและความเดือดในทุกบรรทัดนะคะ!