กับดักของศรุต

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องใต้ดินผสมผสานกับกลิ่นกาวอีพ็อกซี่ราคาถูก ลอยแตะจมูกทันทีที่ประตูเหล็กหนาถูกผลักเปิดออก รินรดาไม่แม้แต่จะชายตากลัวเกรงรอยเปื้อนบนรองเท้าส้นสูงแบรนด์ดัง เธอก้าวฉับๆ เข้าไปยืนกลางกองลังกระดาษที่ถูกแกะทิ้งไว้ระเกะระラะ ดวงตาสีเข้มใต้กรอบแว่นกันแดดราคาแพงกวาดมองแผงเซิร์ฟเวอร์สำรองที่ถูกรื้อสายไฟจนยุ่งเหยิงราวกับรังนก "ดูเหมือนคุณศรุตจะลงทุนลงแรงไม่น้อยเลยนะคะ..." น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เย็นยะเยือกของซีอีโอสาวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน คินน์ที่ยืนกอดอกพิงเสาปูนอยู่ไม่ไกล ยักมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานแบบเกมเมอร์ที่กำลังมองดูบอสใหญ่ติดบั๊ก เขาแค่น้ำเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอ่ยแซวคู่หมั้นสาวคนสวย "ก็แค่พวกหมาลอบกัดที่ถนัดเล่นตอดเล็กตอดน้อยหลังความสำเร็จของคนอื่นแหละค่ะที่รัก... ว่าแต่คุณซีอีโอเตรียมวงเงินไว้ฟาดหน้าพวกมันสักเท่าไหร่ดีล่ะวันนี้?" รินรดาหันมามองค้อนคินน์นิดๆ แต่แววตากลับพราวระยับด้วยความรู้ใจ เธอหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นเรือธงขึ้นมาปลดล็อกด้วยระบบสแกนใบหน้า นิ้วเรียวยาวกดสลับหน้าจอไม่กี่ครั้งเพื่อเช็กสถานะทางการเงินของบริษัทในเครือ "สำหรับคนอย่างศรุต... ฉันไม่ต้องใช้เงินสดฟาดหรอกค่ะ ฉันจะใช้ 'อำนาจทางกฎหมาย' และ 'กระแสเงินสดร้อยล้าน' ปิดปากเขาจนดิ้นไม่หลุดต่างหาก" ในขณะเดียวกัน ที่ห้องประชุมใหญ่ชั้นบนสุดของตึกฝั่งตรงข้าม ศรุตกำลังนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟราคาแพงด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ บนหน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่กำลังฉายกราฟแสดงความน่าเชื่อถือของบริษัทรินรดากำลังดิ่งลงเหวอย่างรวดเร็ว จากฝีมือของแฮกเกอร์รับจ้างที่เขาจ้างมาปล่อยข่าวปลอมเรื่องช่องโหว่ความปลอดภัยของระบบเกมที่คินน์เป็นหัวหน้าทีมพัฒนา "ฮึ... เก่งนักนะไอ้เกมเมอร์ปากดี กับยัยคุณหนูตระกูลใหญ่ คราวนี้ต่อให้พวกเธอมีเงินล้านล้าน ก็ซื้อชื่อเสียงที่พังทลายกลับมาไม่ได้หรอก!" ศรุตพึมพำกับตัวเองอย่างลำพองใจ เขาหยิบรีโมทขึ้นมาเตรียมกดส่งข่าวนี้ต่อไปยังสำนักข่าวเศรษฐกิจทุกแห่งในประเทศ เพื่อปิดฉากเกมนี้ให้เด็ดขาด แต่ทว่า... จู่ๆ หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่ก็กระพริบเป็นสีแดงก่ำ ข้อมูลทั้งหมดที่เขากำลังจะเผยแพร่กลับถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างสีดำสนิท พร้อมกับสัญลักษณ์รูป "ไอศกรีมมินต์ช็อกโกแลต" วิ่งวนอยู่กลางจอ "เกิดอะไรขึ้นวะ!" ศรุตผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ ร้องตะโกนเรียกทีมไอทีประจำบริษัทเสียงหลง ประตูห้องประชุมถูกถีบเปิดออกอย่างแรงโดยเจย์ เพื่อนสนิทสายฮาของคินน์ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกวนประสาท ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องบางที่เชื่อมต่อระบบเครือข่ายทั้งหมดไว้ "อุ๊ย! ขอโทษทีค่ะที่ไม่ได้เคาะประตู พอดีระบบรักษาความปลอดภัยของตึกนี้มันหมูกว่าที่คิด เจย์เลยถือวิสาสะ 'รีเซ็ต' ทุกอย่างใหม่หมดเลยน่ะค่ะคุณศรุต" เจย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริตชวนหมั่นไส้ แต่แววตากลับคมกริบไร้ความขี้เล่น ศรุตหน้าถอดสี รีบคว.้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อติดต่อคนวงใน แต่หน้าจอโทรศัพท์ของเขากลับขึ้นแจ้งเตือนบัญชีธนาคารทุกบัญชีถูก "อายัด" ชั่วคราวด้วยคำสั่งศาลแพ่งตามคำร้องขอของบริษัทรินรดา เรียบร้อยแล้ว! "แก... แกทำอะไรกับบัญชีฉัน!" ศรุตชี้หน้าเจย์ด้วยมือที่สั่นเทา เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาสมทบจากด้านหลัง รินรดาในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทเดินมาหยุดยืนเคียงข้างคินน์ ใบหน้าสวยเฉียบเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า เธอยกมือขึ้นกอดอกแล้วมองศรุตราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง "ฉันก็แค่ใช้สิทธิ์ตามกฎหมายปกป้องชื่อเสียงของบริษัทจากพวกโจรในคราบนักธุรกิจค่ะคุณศรุต..." รินรดากวาดสายตามองเอกสารลับบนโต๊ะทำงานของศรุตด้วยความเวทนา "หลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีแฮกเกอร์เมื่อคืนนี้... ถูกส่งให้ตำรวจกองปราบปรามทางเทคโนโลยีเรียบร้อยแล้วนะคะ" คินน์เดินตามเข้ามาติดๆ เขายกมือขึ้นตบไหล่ศรุตเบาๆ สองทีด้วยความหมั่นไส้ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดในสามโลก "เล่นเกมใต้ดินน่ะมันกระจอกไปค่ะคุณศรุต... ไว้ว่างๆ เดี๋ยวผมสอนวิธีชนะแบบตาต่อตาฟันต่อฟันให้เอาไหม?" ศรุตเข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเมื่อตระหนักได้ว่าแผนการทั้งหมดที่เขาทุ่มเทวางไว้พังทลายลงในพริบตาเดียว เงินทองและอำนาจที่เคยมีถูกฟรีซจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่ทางหนีทีไล่ แต่ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังสะใจถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของรินรดากลับดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอแสดงข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกปริศนาที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ *[ยินดีด้วยนะที่จัดการหมากตัวนี้ได้... แต่ระวังตัวไว้ให้ดี เพราะ "เกมกระดานจริง" ระหว่างฉันกับเธอ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!]* รินรดาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มหรี่ลงอย่างใช้ความคิด เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากบอกอะไร คินน์ก็คว้ามือเรียวของเธอมากุมไว้แน่น พร้อมกับเสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่บินมาลอยลำอยู่เหนือยอดตึกเพื่อมารับพวกเขาออกไปจากที่นี่ทันที! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความแซ่บนี้ด้วยกันนะคะ!