ปะทะคารมคมกริบ

“ถอยออกไปหน่อยค่ะ สารวัตร... กลิ่นความมั่นใจอย่างไร้เหตุผลของคุณมันรบกวนสมาธิในการทำงานของดิฉัน” พราวตะวันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตากลมโตกลับวาวโรจน์ขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว เธอยืดตัวขึ้นตรง ส้นสูงสามนิ้วกระทบพื้นห้องสอบสวนเสียงดังสนั่นเพื่อสร้างระยะห่าง ระหว่างเธอกับร่างสูงใหญ่ของสารวัตรคณินที่จงใจโน้มตัวเข้ามาคุกคามจนแทบจะไม่มีช่องว่างให้อากาศหายใจ ปลายนิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือยางผลักอกเสื้อกั๊กสีเข้มของเขาออกอย่างไร้ความปรานี แม้สัมผัสจะได้ถึงแผงอกที่แน่นกระชับและไอร้อนระอุที่แผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าจนเธอเผลอชะงักไปนิด แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้จิตแพทย์สาวผู้เพอร์เฟกต์ต้องหลบตาลงแม้แต่น้อย คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกราบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นอย่างดื้อรั้น เขายังไม่ยอมถอยหลังกลับไป เขากลับใช้ความได้เปรียบเรื่องส่วนสูงก้มลงมองเธอด้วยแววตาร้ายกาจที่เคลือบด้วยความหมั่นไส้ระคนขัน “มั่นใจอย่างไร้เหตุผลเหรอครับ... อ้อ ไม่สิ ห้ามใช้คำว่าครับสินะ หมอพราวตะวัน” คณินจงใจลากเสียงกวนประสาท “แต่ผมว่าคนที่ไร้เหตุผลและดื้อด้านที่สุดในห้องนี้ น่าจะเป็นจิตแพทย์สาวที่พยายามปกป้องศพในห้องดับจิตด้วยอาการตาขวางมากกว่านะ” “ดิฉันไม่ได้ปกป้องศพ ดิฉันกำลังปกป้อง ‘รูปคดี’ จากตำรวจสมองทึบที่มองเห็นแต่ปมตื้นเขินต่างหาก!” พราวตะวันสวนกลับทันควัน ปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความขัดเคือง เธอกอดอกแน่นจนเนินอกกระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจที่เริ่มหอบถี่ “รอยแผลที่ลำคอนั่น รอยช้ำรูปนิ้วมือที่บิดเบี้ยวแบบนั้น สารวัตรใช้สมองส่วนไหนคิดคะถึงสรุป100% ว่านี่คือฝีมือของฆาตกรต่อเนื่องโรคจิตที่ฆ่าล้างบางคนไข้จิตเวช? ชัดเจนว่ามันคือร่องรอยของการพยายามทำร้ายตัวเองเพื่ออำพรางคดีต่างหาก!” “ทำร้ายตัวเอง?” คณินทวนคำ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นขึ้นทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงราวกับพญาอินทรีที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ “หมอกล้าพูดคำนี้ออกมาได้ยังไง ทั้งที่ผลชันสูตรเบื้องต้นยังไม่ออกด้วยซ้ำ หรือว่า... หมอรู้ดีอยู่แล้วว่าเหยื่อพยายามทำอะไร เพราะหมอเป็นคน ‘ให้คำปรึกษา’ เขาเป็นคนสุดท้ายก่อนตายกันแน่!” บรรยากาศในห้องสอบสวนแคบๆ พลันอึมครึมลงถนัดตา แรงกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจากตัวของนายตำรวจหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเฉียบขาด เขาไม่ได้ถอยหนี กลับยิ่งก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังบางเกือบชิดติดผนังห้องเย็นเฉียบ พราวตะวันรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดผ่านแก้บเนียน ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่งในอกซ้าย และอันตรายต่อความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มมั่นใจ แต่คนอย่างพราวตะวัน ไม่มีทางยอมจำนนให้ใครง่ายๆ แน่นอน “สารวัตรกำลังใช้อคติส่วนตัวมาวินิจฉัยคดีนะคะ” เธอเชิดคางขึ้นท้าทาย ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ประกายไฟแห่งความดื้อรั้นและแรงดึงดูดประหลาดปะทุขึ้นในอากาศ “ถ้าคุณเอาแต่สงสัยจิตแพทย์ทุกคนที่คนไข้เคยเจอ คุณก็ควรเอาตัวเองเข้าห้องขังด้วยซ้ำ เพราะจากการประเมินทางจิตวิทยาแล้ว คนที่กระหายความรุนแรงและหมกมุ่นกับศพชุดนี้ที่สุด... ก็คือตัวคุณเองต่างหากล่ะค่ะ” “ปากเก่งเสียจริงนะคุณหมอ...” คณินกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนเกือบจะเป็นเสียงคำรามในลำคอ “ปากแบบนี้... น่าลองจูบให้เลิกเถียงนัก” “คุณ...!” พราวตะวันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อระยะห่างระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมกั้น เธอกำมือแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก ความโกรธและอาการฮอร์โมนพลุ่งพล่านตีรวนกันจนปั่นป่วนไปหมด ผู้ชายคนนี้... เขาอันตรายต่อความมั่นคงทางจิตใจของเธอเสียยิ่งกว่าคนไข้โรคจิตเภทในความดูแลเสียอีก ก่อนที่บทสนทนาอันตึงเครียดและชวนใจเต้นระทึกขวัญจะล้ำเส้นไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าสามครั้งก็ดังขึ้นติดๆ กัน ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดที่ไม่ได้ล็อก แกร็ก! ประตูกลไกอัตโนมัติเปิดผางออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของหมวดวิกรม นายตำรวจลูกน้องคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลวิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องโดยไม่ทันได้ดูตาม้าตาเรือ “สารวัตรครับ! แย่แล้วครับ! ผลชันสูตรด่วนจากนิติเวชส่งมาแล้ว... และเราเพิ่งเจอ ‘หลักฐานชิ้นใหม่’ ในที่เกิดเหตุ ที่ยืนยันว่าฆาตกรไม่ได้มีแค่คนเดียว... แต่มี ‘เงา’ อีกคนที่ซ่อนอยู่!” วิกรมชะงักกึกเมื่อเห็นสภาพของเจ้านายหนุ่มที่ยืนคร่อมร่างและกักตัวจิตแพทย์สาวคนสวยไว้ชิดติดกำแพงในท่าทางที่ล่อแหลมสุดขีด นายตำรวจหนุ่มกะพริบตาปริบๆ กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีแล้วยกแฟ้มขึ้นบังสายตา “เอ่อ... ผม... ผมเข้ามารบกวนเวลาส่วนตัว... หรือเวลาสอบสวนกันแน่ครับเนี่ย?” ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในเงาดำมืดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!