อย่าคิดว่าจะหนีพ้น

เสียงกุญแจกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งที่หน้าประตูไม้สักบานใหญ่ คือสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ธันวาไม่คาดคิดว่าจะได้ยินในเวลาเที่ยงคืนตรง ร่างสูงโปร่งของคุณธีร์ก้าวเข้ามาขวางหน้าประทางออกอย่างรวดเร็วดั่งภูตผี ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า ร่างโปร่งแสงทว่าแผ่ไอเย็นเยียบจนขนอ่อนลุกชัน ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นจ้องมองเป้าหมายด้วยประกายไฟแห่งความไม่พอใจที่พุ่งพล่านจนเกือบเป็นเปลวเพลิง "ดึกดื่นป่านนี้... จะไปไหนครับ คุณธันวา" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงความกดดันจนอากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนหมด ธันวาที่กำลังถือกระเป๋าเป้ใบเก่งชะงักกึก ปากที่กำลังจะอ้าเถียงต้องเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อปะทะเข้ากับสายตาดุดันที่คาดคั้นเอาคำตอบ "เรื่องของผมครับ คุณธีร์... อีกอย่าง ผมไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ยของคุณนะ จะออกไปสูดอากาศข้างนอกหน่อยไม่ได้หรือไง ห้องนี้มันอึดอัด" ธันวาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ในใจจะเริ่มหวั่นไหวกับความเย็นยะเยือกที่แผ่มาจากร่างตรงหน้า แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ มากกว่านั้นคือเขามีธุระสำคัญที่ต้องไปเช็กตู้เอทีเอ็มหน้าปากซอย เพราะเงินในบัญชีตอนนี้เหลือไม่ถึงร้อยบาทแล้ว! "อากาศข้างนอกมันอันตราย... และผมไม่อนุญาต" คุณธีร์ก้าวประชิดเข้ามาทีละก้าว แรงกดดันรอบตัวทำให้ธันวาต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูไม้เย็นเฉียบ "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งผมนะ!" ธันวาตวาดกลับเสียงแข็ง พยายามซ่อนความประหม่าไว้ใต้ท่าทางยียวน "ผมเป็นคนเป็นๆ คุณเป็น... เอ่อ วิญญาณโบราณที่ติดแหง็กอยู่บ้านหลังนี้ ต่างคนต่างอยู่ไม่ดีกว่าเหรอครับ" คุณธีร์ไม่ตอบในทันที ดวงตาสีนิลกวาดมองสำรวจชุดลำลองและกระเป๋าเป้สะพายหลังของอีกฝ่ายด้วยความขัดเคืองระคนหึงหวงอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจเย็นยะเยือกปะทะเข้ากับซอกคอของธันวา ทำเอาหนุ่มสู้ชีวิตถึงกับสะท้านเฮือก หัวใจเต้นรัวระรัวไม่ใช่เพราะความกลัวผี... แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนน่าอันตรายต่างหาก "หึ... จะออกไปหาไอ้ผู้ชายร้านสะดวกซื้อปากซอยคนนั้นสินะครับ" คุณธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเจือความหึงหวงอย่างโจ่งแจ้งจนธันวาตาโต "บ้าหรือไง! ผมจะไปกดเงินต่างหากเล่า!" ธันวาเถียงหน้าดำหน้าแดง พยายามผลักอกแกร่งที่เย็นจัดราวกับน้ำแข็งออกห่าง แต่กลับพบว่ามันแน่นหนาราวกับกำแพงเหล็ก "หลบไปเลยนะ ผมรีบ!" "ผมบอกว่า... ไม่ให้ไป" คุณธีร์ยื่นมือหนามาทาบลงบนบานประตูเหนือหัวของธันวา เป็นการกักขังร่างบางไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำที่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน "ถ้าก้าวขาออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้แม้แต่ก้าวเดียว... คุณจะได้รู้ว่าผีเฝ้าบ้านเขาลงโทษคนดื้อรั้นยังไง" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นอายเฉพาะตัวของคุณธีร์ที่เย็นสดชื่นเหมือนฝนแรกปะปนกับความดุดัน ทำเอาสติสตางค์ที่เคยกระจัดกระจายกลับมารวมกันไม่ติด ปากที่เคยต่อคำเก่งตอนนี้กลับหนักอึ้งราวกับมีหินถ่วง "คุณ... คุณจะทำอะไรผม" ธันวาถามเสียงสั่น พยายามหลบสายตาคู่นั้นที่จ้องมองมาเหมือนจะกลืนกินเขาทั้งตัว "ไม่ทำอะไรหรอกครับ..." คุณธีร์กระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาธันวาต้องจิกปลายเท้าแน่นด้วยความฟินปนหมั่นไส้ "...แค่จะทำให้คุณรู้ว่า อยู่บนเตียงกับผม น่าสนใจกว่าการออกไปเดินตากลมข้างนอกเยอะ" เพล้ง! เสียงกระจกหน้าต่างชั้นล่างแตกละเอียดดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเงาดำประหลาดรูปร่างบิดเบี้ยวที่พุ่งทะยานขึ้นมาตามบันไดด้วยความเร็วสูง บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นความกดดันระดับวิกฤตในเสี้ยววินาที คุณธีร์ชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบถึงขีดสุดในทันที ร่างโปร่งแสงผละออกจากธันวาอย่างรวดเร็วเพื่อหันไปเผชิญหน้ากับประตูห้องที่กำลังถูกกระชากอย่างแรงจากพลังงานภายนอกที่น่าสะพรึงกลัว! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ด้วยนะครับ