ปากร้ายแบบนี้... ผีหรือคน?

"ถอยออกไปจากเตียงของผมเดี๋ยวนี้" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันดังขึ้นก้องห้องนอนโบราณ บรรยากาศรอบกายพลันลดฮวบจนอุณหภูมิติดลบ ไอความเย็นยะเยือกพุ่งปะทะแผ่นหลังของธันวาจนขนอ่อนลุกชันไปหมด แต่คนอย่างธันวา มีหรือจะยอมเสียฟอร์มให้ผีเจ้าถิ่นขู่ขวัญเล่น ๆ ร่างโปร่งบางที่ดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายระคนหงุดหงิดเต็มประดา มือเรียวปัดกางเกงยีนส์ของตัวเองเบา ๆ เหมือนปัดฝุ่น ทั้งที่หัวใจข้างในเต้นรัวเป็นกลองเพลด้วยความตกใจเมื่อครู่ "พูดจาให้มันดี ๆ หน่อยครับคุณวิญญาณ เตียงนี้ผมเป็นคนจ่ายค่ามัดจำล่วงหน้ามาหยาดหยดด้วยหยาดเหงื่อแรงงานนะ พูดง่าย ๆ คือมันเป็นกรรมสิทธิ์ของผมโดยชอบธรรมตามกฎหมายแล้วต่างหาก" ธันวาเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วกวนประสาทใส่เงาดำทะมึนที่ค่อย ๆ ก่อร่างสร้างตัวจนกลายเป็นรูปร่างของชายหนุ่มรูปงามในชุดสูทวินเทียรเนี๊ยบกริบ คุณธีร์ในยามนี้ไม่ได้โปร่งใสจนมองทะลุเหมือนครั้งแรกที่เจอ ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นจ้องมองธันวาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อสันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น รังสีความหึงหวงและความเกรี้ยวกราดแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนอากาศรอบข้างสั่นระริก "เจ้าเป็นใคร... กล้าดียังไงถึงมานอนทับที่ของฉัน แถมยังทำตัวรุ่มร่ามกับข้าวของ ๆ ฉันอีก" คุณธีร์ก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วสูง ชนิดที่ธันวาแทบไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจที่เย็นเฉียบปะทะเข้ากับข้างแก้มจนหนาวสะท้าน แต่ธันวากลับไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว กลับเลือกที่จะเงยหน้าสู้สายตาดุดันคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว "รุ่มร่ามตรงไหนไม่ทราบ? ผมแค่เหนื่อยจนแทบรากเลือดจากการทำความสะอาดคฤหาสน์หลังนี้ให้คุณต่างหาก แทนที่จะกล่าวคำขอบคุณสักคำ เจ้าบ้านอย่างคุณกลับมาทำหน้ายักษ์ใส่ผมเนี่ยนะ ปากร้ายแบบนี้... เป็นผีหรือคนกันแน่ครับเนี่ย" ธันวาเอียงคอถามด้วยรอยยิ้มยียวน กวนประสาทเสียจนคนฟังแทบคลั่ง คุณธีร์ขบกรามแน่น มือหนาที่เย็นจัดเอื้อมคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของธันวาโดยอัตโนมัติเพื่อสั่งสอนความปากเก่ง แต่สัมผัสที่ปะทะกันกลับทำให้ทั้งคู่ชะงักกึก ความอุ่นร้อนจากกายเนื้อของธันวาตัดกับความเย็นเยือกของวิญญาณอย่างชัดเจน เกิดกระแสไฟแปลบปلمแล่นริ้วไปทั่วร่างจนธันวาต้องสะดุ้งสุดตัว ดวงตาคมกริบของคุณธีร์กวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่อยู่ใกล้แค่คืบ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจระคนวูบไหวในแววตาชั่วขณะ ก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันกลบเกลื่อนความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก "ปล่อยนะ! มือเย็นเป็นน้ำแข็งขนาดนี้ ยังจะมีหน้ามาจับแขนคนอื่นเขาตามอำเภอใจอีกเหรอ" ธันวาโวยวาย พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งดิ้น แรงบีบกลับยิ่งกระชับแน่นขึ้นราวกับคีมเหล็ก ทว่าไม่มีทีท่าว่าจะทำร้ายให้เจ็บจริง ๆ เลยสักนิด "ปากดีนักนะ... ถ้าไม่อยากให้ฉันลงโทษมากกว่านี้ ก็หุบปากแล้วไสหัวออกไปจากห้องนี้ซะ ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนแปลกหน้าอย่างเธอ" คุณธีร์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเจือไอความร้อนที่ขัดกับอุณหภูมิร่างกายอย่างสิ้นเชิง ทำเอาธันวาถึงกับใบ้าร้อนผ่าวขึ้นมาที่ใบหูอย่างห้ามไม่อยู่ ให้ตายเถอะ... ผีบ้าอะไรทำไมถึงอันตรายต่อหัวใจนัก! "ผมไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ อยากไล่ก็ลองดูสิครับว่าระหว่างคุณกับเงินมัดจำห้าหมื่น ผมจะเลือกอะไร" ธันวาฮึดสู้ เม้มปากแน่นแล้วจ้องตาตอบอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าหัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอกด้วยความใกล้ชิดที่เกินความจำเป็นนี้แล้วก็ตาม คุณธีร์จ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอด ๆ นั้นด้วยแววตาที่ลึกล้ำขึ้นอย่างน่าประหลาด ความโกรธเคืองก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกหมั่นไส้แกมเอ็นดูที่ตีตื้นขึ้นมาในอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนในรอบร้อยปี "เธอคิดว่าเงินแค่นั้นจะซื้อความสงบสุขของฉันได้งั้นเหรอ... ธันวา" ชื่อของเขาหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่เต็มไปด้วยความหมายแฝง ธันวาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ "คุณ... รู้ชื่อผมได้ยังไง?" คุณธีร์ไม่ตอบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักเป็นครั้งแรก ดวงตาคมกริบก้มมองต่ำลงไปยังริมฝีปากของคนที่อยู่ในอ้อมแขนอย่างจงใจ ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปช้า ๆ จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือกลีบปากบางของธันวา ธันวากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกเมื่อระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงศูนย์ มือกำเสื้อสูทของคุณธีร์แน่นโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตหลับ Sแควลงครึ่งหนึ่งรอรับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของนิติบุคคลประจำหมู่บ้านที่ดังทะลุเข้ามาจากด้านนอก "คุณธันวาครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ รีบลงมาดูข้างล่างด่วนเลยครับ มีคนบุกรุกเข้ามาในคฤหาสน์ของคุณ!" คุณธีร์ชะงักกึก ดวงตาดุดันหันขวับไปมองที่ประตูห้องนอนทันทีด้วยแววตาเยียบเย็นที่ถูกรบกวนเวลาส่วนตัว ขณะที่ธันวาผ่อนลมหายใจออกมาพรวดใหญ่ด้วยความโล่งอก (ปนเสียดายเล็กน้อยอย่างไม่น่าให้อภัย) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความซึนของคุณผีด้วยกันนะครับ!