ผู้ชายที่ปรากฏตัวในกระจก

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะกระจกเบา ๆ จากด้านในห้องน้ำ ไม่ได้ดังมาจากภายนอกหน้าต่าง ทำให้ธันวาที่กำลังนั่งนับธนบัตรใบสุดท้ายในกระเป๋าตังค์ถึงกับชะงักมือ ใบหน้าคมคายที่ปกติมักจะฉายแววความกวนประสาทและความเครียดเรื่องปากท้องในยามปกติ บัดนี้กลับตึงเครียดขึ้นมาทันที เขาวางแบงก์ร้อยใบยับย่อยลงบนโต๊ะไม้เก่า ๆ ก่อนจะค่อย ๆ หันขวับไปมองบานกระจกเงาบานใหญ่ที่ติดอยู่ผนังห้องนอน คฤหาสน์โบราณหลังนี้มีอายุกว่าร้อยปี สิ่งของทุกชิ้นล้วนมีประวัติศาสตร์ และกระจกบานนั้น... ก็คือหนึ่งในโบราณวัตถุที่เขาได้รับคำเตือนจาก “เจ้าบ้าน” จอมเฮี้ยนตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามาเหยียบที่นี่ “ถ้าไม่อยากเห็นอะไรที่มันเกินความจำเป็น ก็หัดเอาผ้าคลุมกระจกซะบ้างสิครับคุณธันวา หรือว่ารสนิยมการแต่งตัวของคุณมันแย่ จนต้องส่องกระจกเช็กความมั่นใจวันละสามเวลาหลังอาหาร” เสียงทุ้มต่ำติดจะเยارหยันดังขึ้นข้างหู ทั้งที่รอบตัวไม่มีใครอื่นนอกจากความว่างเปล่าและไอเย็นยะเยือกที่ลอยวนอยู่รอบลำคอ ธันวาเม้มปากแน่นอย่างหมั่นไส้ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกความกล้า (และความหน้าเงินที่ค้ำคออยู่) ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วสาวเท้าเข้าไปใกล้กระจกบานนั้นทีละก้าว “ผมไม่ได้อยากส่องกระจกเพราะหลงตัวเองหรอกนะครับคุณธีร์ แต่ผมกำลังตรวจดูว่าหน้าคนใกล้จะถังแตก มันมีสิวขึ้นตรงไหนบ้างหรือเปล่าต่างหาก” ธันวาตอบกลับเสียงดังฟังชัด แม้ในใจจะเริ่มเต้นรัวไม่เป็นจังหวะเมื่ออุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนขนลุกซู่ ภาพสะท้อนในกระจกเริ่มบิดเบือนจากความเป็นจริง ไอน้ำสีขาวจาง ๆ ก่อตัวขึ้นราวกับฤดูหนาวทั้งที่ข้างนอกอากาศอบอ้าว เงาสะท้อนของห้องนอนด้านหลังธันวาค่อย ๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยความมืดมิดสนิทราวกับห้วงอวกาศ ก่อนที่ภาพของชายหนุ่มคนหนึ่งจะปรากฏชัดเจนขึ้นทีละน้อย ชายหนุ่มในกระจกมีเรือนร่างสูงโปร่งในชุดสูทวินเข้ารูป ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นชั้นนำ ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นจ้องมองทะลุกระจกตรงมาที่ธันวาด้วยแววตาที่ทั้งดุดัน เย่อหยิ่ง และ... เต็มไปด้วยความหวงแหนอย่างปิดไม่มิด นั่นคือ "คุณธีร์" หรือ คุณศิระ วิญญาณเจ้าของคฤหาสน์ผู้ล่วงลับ แต่ปัญหาคือ... ปกติอีกฝ่ายจะเป็นเพียงเสียงกระซิบหรือเงาดำเลือนรางเท่านั้น แล้วทำไมตอนนี้... อีกฝ่ายถึงก้าวออกมาจากกรอบกระจกได้ครึ่งตัวแล้วล่ะครับ! มือเรียวยาวโปร่งแสงยื่นทะลุกระจกออกมาคว้าเข้าที่ปลายคางของธันวาอย่างรวดเร็ว แรงปะทะนั้นไม่ได้สร้างความเจ็บปวด แต่กลับทำให้ผิวเนื้อของธันวาร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก ไออุ่นจากวิญญาณหนุ่มแผ่ซ่านเข้ามาจนหัวใจของหนุ่มสู้ชีวิตกระหน่ำเต้นไม่เป็นส่ำ “ดื้อด้าน... และปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะครับ” เสียงทุ้มกระซิบชิดริมฝีปาก ทั้งที่ร่างของอีกฝ่ายยังครึ่ง ๆ กลาง ๆ อยู่ในโลกหลังกระจก ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจเย็นเฉียบปะทุเข้าที่แก้มสาก “บอกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าอย่ามองเข้ามาตรงนี้... หรือว่าคุณอยากพิสูจน์ว่าผีอย่างผม... ทำอะไรคุณได้มากกว่าแค่หลอกให้กลัว” ธันวาพยายามเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสที่ทั้งวาบหวามและอันตรายนั้น แม้หัวใจจะเต้นแรงด้วยความตื่นตระหนก แต่ศักดิ์ศรีและสัญชาตญาณความปากร้ายก็ยังทำงานได้เต็มประสิทธิภาพ เขาใช้มือข้างหนึ่งจับข้อมือโปร่งแสงนั้นไว้ แม้จะรู้ว่ามันทะลุผ่านความว่างเปล่าได้ แต่สัมผัสกลับแน่นหนาราวกับเหล็กกล้า “ปล่อยนะครับคุณธีร์! อย่ามาฉวยโอกาสตอนที่ผมเผลอเด็ดขาด ถึงคุณจะเป็นเจ้าของบ้าน แต่ผมเป็นคนจ่ายค่าเช่า... เอ้ย อาศัยอยู่ฟรีเพราะไม่มีจะจ่ายก็เถอะ แต่ผมก็มีสิทธิส่วนบุคคลนะเว้ย!” ธันวาโวยวายเสียงแข็ง แม้ใบหูจะเริ่มแดงก่ำด้วยความเขินอายที่ถูกรุกรานในระยะประชิดแบบนี้ คุณธีร์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความเอ็นดูที่ผสมผสานกับความหึงหวงอย่างเห็นได้ชัด นิ้วเรียวไล้ลงมาตามกรอบหน้าของธันวาอย่างถือวิสาสะ “ค่าเช่าที่คุณว่า... ผมไม่ได้ต้องการเป็นเงินหรอกนะครับ” คุณธีร์กระซิบชิดใบหู น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้ “แต่ผมต้องการ... ความสนใจทั้งหมดของคุณต่างหาก เลิกมองหาทางหนีทีไล่ แล้วหันมามองแค่ผมคนเดียวได้แล้ว... ธันวา” บรรยากาศในห้องนอนอบอวลไปด้วยความตึงเครียดที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่ความกลัวผีสางอย่างที่ควรจะเป็น แต่เป็นความร้อนรุ่มที่เกิดจากเคมีอันตรายระหว่างคนเป็นกับวิญญาณหนุ่มที่ทำเอาธันวาแทบหายใจไม่ออก ในจังหวะที่ธันวากำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดแสบสันเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่พุ่งสูงจนทะลุปรอท... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องนอนดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังแกร๊ก! ทั้งที่ธันวาจำได้แม่นว่าเขาลอนกลอนประตูลงกลอนไว้อย่างแน่นหนาตั้งแต่ก่อนเข้านอนแล้ว! ร่างในกระจกชะงักกึก ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองที่ประตูห้องนอนด้วยแววตาดุดันและเยียบเย็นขึ้นมาทันที ขณะที่ประตูไม้บานเก่ากำลังค่อย ๆ ถูกผลักเปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นเงาดำทะมึนของ "บางสิ่ง" ที่กำลังก้าวเข้ามาในห้อง... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและฟินไปด้วยกันนะครับ!