ปกป้องด้วยวิญญาณ

เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้อย่างเชื่องช้าในความมืด ไม่ใช่เสียงของโจรป่าเถื่อนหรือพวกนักยعทรัพย์สมบัติที่ธันวาคาดการณ์ไว้ในตอนแรก แต่มันคือจังหวะการเดินที่คุ้นเคย... คุ้นเสียจนหัวใจของคนที่ยืนหลังติดกำแพงถึงกับกระตุกวูบ "นั่น... ใคร" ธันวาเอ่ยออกไป เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นไหวเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัวผีสางที่สิงสถิตอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ แต่เป็นเพราะเงาร่างที่ค่อย ๆ ก้าวพ้นความมืดของโถงทางเดินออกมา ปรากฏเป็นใบหน้าของคนที่เขาคิดมาตลอดว่าไม่มีทางเหยียบย่างมายังสถานที่อัปมงคลแห่งนี้ได้ แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของ "ภาคิน" ผู้จัดการหนุ่มหน้าiยิ้มแย้มผู้กุมความลับและเอกสารสำคัญทั้งหมดของตระกูล "ไม่คิดเลยนะครับว่าจะเจอคุณธันวามาเดินเล่นชมสวนในเวลาวิกาลแบบนี้... หรือว่าติดใจสมบัติเก่าของตระกูลที่มันกำลังจะถูกรื้อทิ้งเข้าไปทุกทีแล้วล่ะครับ" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยความเหยียดหยามอย่างชัดเจน ดวงตาคู่คมกวาดมองร่างโปร่งที่ยืนหอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการหลบหนีพวกโจรกลุ่มแรก ธันวาขบกรามแน่น สติที่หลงเหลืออยู่ถูกดึงกลับมาตั้งรับสถานการณ์เฉพาะหน้าอย่างรวดเร็ว "คุณมาทำอะไรที่นี่... ภาคิน" "ผมก็มาทำหน้าที่ของผมไงครับ เก็บกวาด... และจัดการสิ่งที่มันควรจะจบไปตั้งแต่เมื่อหลายสิบปีก่อน" ภาคินก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย ในมือของอีกฝ่ายมีวัตถุโลหะสะท้อนแสงไฟสลัว ซึ่งธันวาจำได้ดีว่ามันคืออาวุธที่อันตรายเกินกว่าจะมาเดินเล่นในยามวิกาล ระยะห่างที่ลดลงเหลือเพียงไม่กี่ก้าวสร้างแรงกดดันมหาศาล ธันวากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหนีทีไล่ ทว่าขาเจ้ากรรมกลับไร้เรี่ยวแรงหลังจากผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญมาตลอดทั้งคืน "ถอยไปนะ" ธันวาเตือนเสียงแข็ง พยายามซ่อนความหวาดกลัวไว้ภายใต้ใบหน้าดื้อรั้น "ถ้าคุณทำอะไรผมตอนนี้ คุกรออยู่ไม่ไกลหรอกครับ" "คุกเหรอครับ? น่าเสียดายจังนะ... ที่อุบัติเหตุในคฤหาสน์ร้างกลางดึกแบบนี้ มักจะไม่มีพยานรู้เห็นเสมอ" ภาคินหัวנסในลำคออย่างน่ารังเกียจ พร้อมกับยกวัตถุในมือขึ้นเล็งตรงมาที่ร่างของธันวา ฉับพลัน! อุณหภูมิรอบตัวก็ลดฮวบลดลงจนติดลบ ลมพายุหมุนขนาดย่อมพัดกระโชกผ่านโถงทางเดินทั้งที่หน้าต่างทุกบานปิดสนิท ฝุ่นละอองและเศษใบไม้ปลิวว่อนราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย ภาคินชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจเมื่อเงาดำทมิฬขนาดมหึมาแผ่ขยายปกคลุมทั่วบริเวณ แสงไฟจากคบเพลิงหรือดวงจันทร์พลันมืดMัวลงทันที ราวกับความตายกำลังคืบคลานเข้ามาทวงคืนอาณาเขตของมัน "อะ... อะไรวะเนี่ย!" ภาคินอุทานลั่นด้วยความตื่นตระหนก ถอยหลังกรูดจนเกือบสะดุดขาตัวเอง ธันวารู้สึกได้ถึงอ้อมแขนเย็นเฉียบที่โอบกอดเข้ามาจากด้านหลัง กลิ่นอายเฉพาะตัวที่ทั้งคุ้นเคย อบอุ่น และทรงพลังจนน่าขนลุกแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นอก ไอความเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวของวิญญาณหนุ่มในชุดสูทโบราณไม่ได้ทำให้ธันวาหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับกัน... มันคือเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดในวินาทีนี้ "กล้าดียังไง... มาเหยียบเรือนของฉัน แล้วยังบังaาญมาทำร้ายคนของฉันต่อหน้าอีก" เสียงทุ้มต่ำ กังวาน และเต็มไปด้วยโทสะระเบิดออกมาจากความว่างเปล่า แรงกดดันมหาศาลกดทับจนภาคินทรรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น หายใจไม่ออกราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบลำคอของเขาไว้แน่น ธันวาแหงนหน้าขึ้นมอง เจ้าของอ้อมกอดที่ตอนนี้ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วย2ความเดือดดาล "คุณธีร์..." ธันวาครางเรียกชื่อนั้นเบา ๆ คุณธีร์ก้มลงมองคนในอ้อมแขน สายตาที่เคยมองด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจแปรเปลี่ยนเป็นความห่วงใยและหวงแหนอย่างปิดไม่มิด มือหนาที่เย็นเฉียบยกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มของธันวาอย่างเบามือ เป็นการปลอบประโลมท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า... หื้ม?" น้ำเสียงของคุณธีร์อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อพูดกับธันวา ก่อนที่เขาจะตวัดสายตากลับไปจ้องมองภาคินที่กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดบนพื้น "ส่วนแก... กล้าดียังไงมาทำให้เขาต้องตกใจกลัวแบบนี้" ภาคินหน้าเขียวคล้ำ อากาศในปอดหมดเกลี้ยง พยายามใช้มือตะกุยพื้นเพื่อหาทางหนี แต่ยิ่งขยับ แรงกดดันรอบตัวก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกระดูกลั่นเปรี๊ยะ "ผม... ผมแค่..." ภาคินละล่ำละลักพูดไม่ออก ความหยิ่งผยองเมื่อครู่วันนี้มลายหาย "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น" คุณธีร์เหยียดยิ้มเย็นชา "วิญญาณเฝ้าบ้านอย่างฉัน อาจจะไม่ได้ใจดีเหมือนตอนที่นายยังเป็นแค่เด็กน้อยวิ่งเล่นรอบคฤหาสน์หลังนี้หรอกนะ... อยากรู้นักว่า ถ้าฉันลากวิญญาณแกออกจากการควบคุมร่างตอนนี้ แกจะยังปากดีได้สักแค่ไหน" "อย่า... อย่าทำผมเลย..." ภาคินร้องขอชีวิต น้ำตาซึมด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้จะเกลียดภาคินแค่ไหน แต่การเห็นคนตายต่อหน้าก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาอยากให้เกิดขึ้น โดยเฉพาะเมื่อมันทำให้อารมณ์ของคุณธีร์เตลิดไปไกลขนาดนี้ มือเรียวเอื้อมไปแตะแขนโปร่งแสงของคุณธีร์เบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม "พอเถอะครับคุณธีร์... เดี๋ยวเขาตายจริงๆ แล้วเรื่องมันจะยาว" ธันวาเอ่ยเสียงนุ่ม ดวงตากลมโตมองสบกับดวงตาคมดุของคุณธีร์ใกล้ชิด คุณธีร์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วอุ่นของธันวาแตะโดนผิวเนื้อ ความโกรธเกรี้ยวที่เคยพวยพุ่งค่อยๆ สงบลงภายใต้สัมผัสนั้น เขาถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะหันมามองคนข้างกายด้วยแววตาตำหนิแกมเอ็นดู "นายเนี่ยนะ... ใจดีไม่เข้าเรื่องตลอด" คุณธีร์บ่นอุบ แต่ก็ยอมคลายแรงกดดันลงจนภาคินล้มพับลงไปนอนหอบหายใจโยนตัวกับพื้นราวกับสุนัขจนตรอก "ก็ผมไม่อยากให้มือคุณต้องเปื้อนบาปนี่ครับ..." ธันวาตอบเสียงเบา หลบสายตาคมกริบที่มองตรงมาอย่างมีความหมาย ในจังหวะที่บรรยากาศรอบตัวกำลังจะเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความหวานล้ำที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่พร้อมกับแสงไฟฉายหลายดวงก็สาดส่องเข้ามาทางประตูทางเข้าหลัก พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำลายความเงียบ "เฮ้ย! อยู่นั่นไง! จับตัวมันไว้!" ธันวาสดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองผู้มาใหม่กลุ่มใหญ่ที่ก้าวเข้ามาล้อมกรอบพวกเขาไว้ทั้งหมด และหนึ่งในนั้น... คือร่างของคนที่ธันวาไม่มีวันคาดคิดว่าจะพาตำรวจบุกมาถึงที่นี่ในเวลานี้ "ธันวา!" เสียงตะโกนเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจดังลั่นจากปากของ "พี่กรณ์" รุ่นพี่คนสนิทที่ยืนอยู่แถวหน้าสุด พร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบหลายนายที่ชูอาวุธพร้อมปฏิบัติการ คุณธีร์หรี่ตาลงทันที ร่างโปร่งแสงขยับมาบังร่างของธันวาไว้มิดชิด สายตาคมกริบจ้องมองกลุ่มคนที่บุกรุกเข้ามาด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง ธันวาเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิม เมื่อตระหนักได้ว่า... ความลับเรื่องวิญญาณและคฤหาสน์หลังนี้ กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าธารกำนัลแล้ว! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ