ความรู้สึกที่มากกว่าเจ้านาย

กระดาษเอกสารในมือธันวาสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อภูตผีปีศาจตนใด หากแต่เป็นความจริงอันน่าสะพรึงที่กำลังปรากฏหราอยู่บนหน้าจอสมาร์ตโฟนและเลนส์กล้องของสื่อมวลชนกลุ่มใหญ่ ซึ่งกรูเข้ามาประชิดรั้วเหล็กดัดของคฤหาสน์โบราณหลังนี้โดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า "คุณธีร์... แย่แล้วครับ!" ธันวาหันขวับไปตะโกนเรียกเจ้าของบ้านที่ยืนกอดอกตีหน้าขรึมอยู่มุมมืดของห้องโถง "พวกนักข่าวจากสำนักข่าวออนไลน์สายมูช่องดังกำลังไลฟ์สดอยู่หน้าบ้าน แถมพวกเขายังอ้างว่ามีหลักฐานภาพถ่ายติดวิญญาณที่ชัดเจนที่สุดในรอบทศวรรษอีกต่างหาก!" ร่างโปร่งแสงของคุณธีร์ไหววูบเล็กน้อยก่อนจะมาปรากฏตัวยืนซ้อนอยู่เบื้องหลัง ความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากตัววิญญาณหนุ่มทำเอาขนอ่อนบนต้นคอของธันวาลุกชัน แต่วินาทีนี้ไม่ใช่เวลามานั่งหวั่นไหวกับอุณหภูมิรอบตัว เมื่อปัญหาเฉพาะหน้าคือความลับเรื่องการมีตัวตนอยู่ของวิญญาณจอมซึนเดเระกำลังจะถูกเปิดโปงสู่สาธารณชน "จะตื่นตูมไปทำไมกันธันวา แค่พวกมนุษย์ตาถั่วไม่กี่คน ถึงขนาดทำให้คุณเสียอาการจนมือไม้สั่นเลยหรือครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเย้าแหย่ข้างใบหู พร้อมกับลมหายใจเย็นเฉียบที่จงใจเป่ารดร่องไหล่เพื่อแกล้งกันให้สติหลุด "นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นลิ้นนะครับคุณธีร์! ถ้าพวกเขาล้ำเส้นเข้ามาแล้วจับภาพคุณได้จริงๆ ล่ะก็ ชีวิตผมที่กำลังจะลืมตาอ้าปากได้คงได้กลายเป็นข่าวหน้าหนึ่ง 'หนุ่มดวงตกเลี้ยงผีเฝ้าคฤหาสน์' แหงๆ!" ธันวาหันกลับมาตวาดใส่หน้าพระเอกผีหนุ่มด้วยความหงุดหงิด ดวงตากลมโตฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด คุณธีร์หรี่ตามองคนตรงหน้า ท่าทีขี้เล่นเมื่อครู่พลันเลือนหาย กลาย เป็นความจริงจังที่กดดันบรรยากาศรอบตัวให้เงียบงันลงทันตาเห็น มือเรียวยาวโปร่งแสงเอื้อมออกไปราวกับจะคว้าจับข้อมือของธันวา แต่ปลายนิ้วกลับทะลุผ่านเนื้อหนังไปอย่างน่าใจหาย ความรู้สึกวูบโหวงแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาในอกของวิญญาณหนุ่ม "ต่อให้คนทั้งโลกจะรู้... ผมก็ไม่สนหรอกครับ" คุณธีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหนักแน่นจนคนฟังถึงกับชะงัก "สิ่งที่ผมสนใจ มีเพียงแค่ว่า... คุณกำลังกลัวว่าตัวเองจะเดือดร้อน หรือกลัวว่าเราจะต้องแยกจากกันแน่ล่ะครับ ธันวา" ประโยคคำถามที่ยิงตรงเข้ากลางใจทำเอาธันวาพูดไม่ออก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่สถานการณ์คับขันระทึกขวัญระดับวิกฤตชาติ แต่วิญญาณบ้านี่กลับมีแก่จิตแก่ใจมาหยอดคำหวานชวนเลี่ยนในยามที่เขากำลังเครียดจัด "ไม่ใช่เวลามาเสี่ยวใส่กันนะครับ! คิดหาทางแก้ปัญหาเดี๋ยวนี้เลย ไม่งั้นผมจะยอมให้พวกนักข่าวบุกเข้ามาจริงๆ ด้วย" ธันวาแสร้งทำเป็นเฉไฉ หลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างรู้ทัน หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวแรงยิ่งกว่าตอนเห็นผีหลอกเสียอีก ความใกล้ชิดที่ต้องเผชิญวิกฤตกันเพียงลำพังเริ่มกัดเซาะกำแพงความเกรงใจจนพังทลายลงทีละน้อย "หึ ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยนะครับ" คุณธีร์หัวเราะในลำคออย่างนึกขัน ก่อนที่ร่างโปร่งแสงจะก้าวผ่านตัวธันวาไปยืนตระหง่านอยู่หน้าบานประตูไม้บานใหญ่ "ถ้ารู้สึกกังวลขนาดนั้น ทำไมไม่เข้ามาใกล้ผมให้อุ่นใจขึ้นล่ะครับ... หรือว่ากลัวว่าหัวใจตัวเองจะเต้นดังเกินกว่าที่ผมจะได้ยินกันแน่" "ใครกลัวกัน! ผมแค่..." ยังไม่ทันที่ธันวาจะได้เถียงกลับ เสียงทุบประตูกระแทกกระทั้นดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเจ้าของคฤหาสน์จากภายนอกรั้ว ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท "คุณธีร์ครับ! ทางเราทราบมาว่าท่านยังคงวนเวียนอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ได้โปรดปรากฏตัวเพื่อไขปริศนาประวัติศาสตร์เถอะครับ!" ธันวาสะดุ้งเฮือก รีบก้าวเข้าไปคว้าชายเสื้อของคุณธีร์โดยสัญชาตญาณ ความหวาดกลัวต่อโลกภายนอกและสื่อมวลชนหลอมรวมเข้ากับความสั่นไหวในห้วงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว มือบางกำเนื้อผ้าโปร่งแสงไว้แน่นจนสั่นเทา คุณธีร์ก้มมองมือที่กำเสื้อของตนเอง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างพึงพอใจ มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มของธันวาแผ่วเบา แม้จะสัมผัสไม่ได้ถึงความอบอุ่นทางกายภาพ แต่กระแสความห่วงใยที่ส่งผ่านสายตานั้นกลับอุ่นล้ำลึกยิ่งกว่าสิ่งใด "เงยหน้าขึ้นมาสิครับ ธันวา..." เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ชิดริมฝีปาก "จำไว้ว่า... ตราบใดที่ผมยังอยู่ตรงนี้ ไม่มีมนุษย์หน้าไหนหน้าไหนกล้าแตะต้องคุณ หรือแย่งชิ้นส่วนหัวใจคฤหาสน์หลังนี้ไปจากผมได้หรอกครับ" ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองกำลังอบอวลไปด้วยความหวานล้ำและแรงดึงดูดอันตราย เสียงกลอนประตูด้านหลังห้องโถงลับที่ควรจะถูกล็อกสนิท กลับส่งเสียง "คลิก" ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับบานประตูที่ค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างไร้สุ้มเสียง... ธันวาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองความมืดมิดเบื้องหลังที่ปรากฏเงาร่างปริศนากำลังก้าวเท้าเข้ามาอย่างเชื่องช้า และไม่ใช่เสียงจากพวกนักข่าวหน้าบ้านอย่างแน่นอน! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ประตูมิติที่แปด" เสมอมานะครับ