การลาจากที่ไม่ได้เตรียมใจ

“หยุดทำหน้าแบบนั้นเสียที ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เลิกทำตัวเหมือนโลกจะแตกสลาย ธันวา!” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันและเปี่ยมไปด้วยอีโก้ในยามปกติ บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ คุณธีร์ยืนพิงกรอบหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดอ้าให้ลมค่ำคืนพัดผ่านผ้าม่านโปร่งไหวระริก ร่างกายของเขาสูงสง่าดูภูมิฐานเช่นเคย ทว่าสิ่งที่ทำให้ธันวาแทบหยุดหายใจ คือแสงจากโคมไฟระย้าที่สาดผ่านร่างนั้นไป... มันไม่ได้ตกกระทบพื้นผิวที่แข็งแกร่งอีกต่อไป แต่มันทะลุผ่านไปราวกับเขากำลังกลายเป็นเพียงไอหมอกที่ก่อตัวขึ้นอย่างเบาบาง ธันวากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เขาพยายามจะก้าวเข้าไปหา แต่กลับรู้สึกเหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นกลางไว้ “คุณจะให้ผมทำหน้ายังไง ในเมื่อไอ้ผีเจ้าอารมณ์ ปากเสีย ที่คอยตามจิกหัวใช้ผมทุกวี่ทุกวัน กำลังจะหายไปต่อหน้าต่อตาเนี่ย!” ธันวาตะคอกกลับ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้รื้นขึ้นมาจนขอบตาแดงก่ำ “คุณมันก็แค่ผีเห็นแก่ตัว คุณธีร์! คุณจะทิ้งผมไปแบบนี้เหรอ? หลังจากการที่ผมเพิ่งจะรู้ว่าผม... ว่าผม...” “ว่าคุณรักผม?” คุณธีร์เลิกคิ้วขึ้น มุมปากหยักยิ้มเหยียดตามนิสัยเสียที่แก้ไม่หาย แต่ดวงตาคมกริบนั้นกลับอ่อนแสงลงจนน่าใจหาย “ธันวา... การที่ผมจะไปจากที่นี่ มันไม่ใช่การจากลา แต่มันคือการชดใช้สิ่งที่ผมติดค้างมานาน คุณควรจะดีใจไม่ใช่หรือไง ที่ไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับวิญญาณเอาแต่ใจอย่างผมอีก” “ใครบอกว่าผมปวดหัว!” ธันวาสวนกลับทันควัน เสียงสั่นเครือ “ผมชอบเวลาคุณบ่น ผมชอบเวลาที่คุณโผล่มาหึงผมตอนที่ไอ้รุ่นพี่นั่นมาส่งผมที่หน้าประตู ผมชอบทุกอย่างที่เป็นคุณ... ไอ้บ้าเอ๊ย อย่าจางไปมากกว่านี้ได้ไหม!” ธันวาพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือของอีกฝ่าย ทว่าสิ่งที่สัมผัสได้มีเพียงความเย็นเยียบที่เหมือนกับการเอื้อมมือไปคว้าควันบุหรี่ ร่างของคุณธีร์วูบไหวราวกับสัญญาณทีวีที่ใกล้ขาดหายไปทุกขณะ คุณธีร์มองมือของธันวาที่พยายามยึดเหนี่ยวร่างของเขาไว้ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความอาลัย เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าอยู่ห่างจากคนตัวเล็กเพียงคืบ ลมหายใจที่เป็นเพียงไอเย็นแผ่ซ่านผ่านผิวแก้มของธันวา “ฟังผมนะ ธันวา...” คุณธีร์กระซิบ เสียงของเขาแผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบของสายลม “ผมไม่ใช่คนดีเด่อะไร และผมก็รู้ว่าคุณเองก็ไม่ใช่เด็กดีนัก... แต่การได้พบคุณ คือสิ่งที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นในหลายทศวรรษที่ผมต้องจองจำอยู่ที่นี่ ถ้าผมหายไป... ไม่ใช่เพราะผมอยากไป แต่เป็นเพราะข้อตกลงของเรามันสิ้นสุดลงแล้ว” “ผมไม่ยอม! ผมไม่รับข้อตกลงบ้าบอนั่น!” ธันวาตะโกน น้ำตาหยดแรกร่วงเผาะลงบนพื้นพรม “คนอวดดี...” คุณธีร์ยิ้มบางๆ มือโปร่งแสงยกขึ้นพยายามจะเช็ดน้ำตาให้ธันวา แม้จะสัมผัสไม่ได้จริงแต่เขาก็ทำมันด้วยความทะนุถนอมที่สุด “คุณหนูครับ... อย่าท้าทายผีเฝ้าบ้านคนนี้เลย ในเมื่อตอนนี้ผมยังไม่ไปไหน ก็เลิกทำหน้าเหมือนจะขาดใจตายได้แล้ว ยังมีเรื่องที่ผมอยากจะบอกคุณ... เรื่องที่ผมเก็บไว้ในใจตั้งแต่วันแรกที่เห็นคุณก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้” “จะพูดอะไรก็พูดสิ! อย่ามาทำเป็นอมพะนำ!” ธันวาเร่งเร้า มือยังคงพยายามคว้าอากาศที่เริ่มจะกลายเป็นสีเงินยวง คุณธีร์สูดหายใจลึก ร่างของเขาที่สวมชุดสูทสีเข้มเริ่มสลายกลายเป็นละอองแสงสีจางๆ ลอยฟุ้งไปในอากาศ เขาขยับเข้าใกล้จนหน้าผากแตะกับหน้าผากของธันวา แม้จะไร้สัมผัสทางกายภาพ แต่หัวใจของทั้งสองกลับเต้นจังหวะเดียวกันอย่างบ้าคลั่ง “สิ่งที่ผมจะบอกคือ...” ตึง! เสียงประตูด้านล่างถูกกระแทกจนเปิดออก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนกรูเข้ามาในคฤหาสน์ ธันวาสะดุ้งสุดตัว เขาหันไปมองทางหน้าต่างด้วยความตกใจก่อนจะหันกลับมามองคนรักที่กำลังจางหายไป “ใครมา?” ธันวาถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า คุณธีร์มองไปที่ประตูด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหันมามองธันวาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตกที่ปิดไม่มิด “ศัตรูเก่าที่ผมเคยขังมันไว้ในเงาของบ้านหลังนี้... พวกมันรู้แล้วว่าผมกำลังจะสลายไป และเป้าหมายต่อไปของพวกมันไม่ใช่ใครที่ไหน...” คุณธีร์เว้นจังหวะ เสียงเขากลายเป็นเพียงเสียงกระซิบที่แทบไม่ได้ยิน “...แต่คือคุณ ธันวา หนีไป!” ท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มคืบคลานเข้ามาพร้อมกับเงาดำที่พุ่งทะลุผ่านประตูห้องเข้ามา ร่างของคุณธีร์ที่เหลือเพียงครึ่งซีกสว่างวาบขึ้นราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรงเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ธันวาจะสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่โอบรัดเขาไว้เป็นครั้งสุดท้าย... พร้อมกับการหายไปของร่างนั้นโดยสมบูรณ์ ทิ้งให้เขาเผชิญหน้ากับความตายที่กำลังก้าวเข้ามาในห้องเพียงลำพัง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญและฟินจิกหมอนมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดย "ประตูมิติที่แปด"