สัญญาใจที่ไม่มีกำหนด

“มึงเป็นใครวะ?!” เสียงตะโกนก้องของธันวายังคงสั่นสะเทือนอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่คำถามที่ต้องการคำตอบในเชิงภูมิศาสตร์ แต่มันคือการปะทะระหว่างความเป็นและความตายที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ชายหนุ่มยืนจังก้าอยู่กลางห้องโถงที่อุณหภูมิพุ่งดิ่งจนลมหายใจกลายเป็นไอ เบื้องหน้าของเขาคือเงาสีดำสนิทที่ค่อยๆ บิดเบี้ยว รูปร่างของมันเริ่มแปรเปลี่ยนจากกลุ่มควันไร้รูป กลายเป็นร่างสูงโปร่งของ ‘คุณธีร์’ ทว่าไม่ใช่คุณธีร์ในชุดสูทเนี้ยบกริบที่เขาคุ้นเคย ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความซึนเดเระหรือรังสีอำมหิต แต่มันมีความเจ็บปวดที่ซ่อนลึกจนน่าตกใจ “คนที่จะอยู่กับมึงไปจนวันตาย... หรือต่อให้ตายไปแล้ว ก็ไม่มีวันปล่อยมือ” เสียงของธีร์แหบพร่าและกดต่ำ ร่างวิญญาณของเขาก้าวเข้ามาใกล้จนธันวาทำได้เพียงก้าวถอยหลังไปชนกับตู้ไม้โบราณ ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านผ่านผิวหนังเข้าสู่กระดูก แต่มันกลับไม่ทำให้ธันวาอยากหนี เหมือนกับว่าสัญชาตญาณลึกๆ ในใจเขากำลังเรียกร้องให้หยุดอยู่ตรงนี้ “เพ้อเจ้ออะไรของคุณ!” ธันวาสวนกลับ แม้เสียงจะสั่นแต่แววตาดื้อรั้นยังคงจ้องเขม็ง “ตายไปแล้วก็คือตาย มึงจะมาผูกมัดคนเป็นไปเพื่ออะไรวะ? กูยังมีชีวิต กูต้องกินต้องใช้ ต้องไปทำงาน ถ้ากูต้องมาติดแหง็กอยู่กับผีเอาแต่ใจอย่างมึง กูขอตายไปเกิดใหม่ยังจะดูมีอนาคตกว่าเลย!” ธีร์ชะงัก รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้ธันวาใจกระตุก “อนาคตงั้นเหรอ? มึงคิดว่าโลกภายนอกนั่นมันรอรับมึงด้วยพรมแดงหรือไงธันวา? มีแต่พวกที่จ้องจะฉีกเนื้อมึงทั้งเป็น... มึงก็รู้ดีว่าตั้งแต่เหยียบเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้ ชีวิตมึงก็ไม่ใช่ของมึงคนเดียวอีกต่อไป” มือโปร่งแสงที่เย็นดั่งน้ำแข็งเชยคางของธันวาขึ้นอย่างถือดี ธันวาสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดไปทั่วร่าง เขาไม่ได้ปัดมือออก ไม่ใช่เพราะขัดขืนไม่ได้ แต่เพราะในดวงตาของวิญญาณหนุ่มตรงหน้า มันมี 'บางอย่าง' ที่รุนแรงกว่าความโกรธ มันคือความโหยหา “ถ้ากูไม่ทิ้งมึง...” ธันวาเริ่มพูดเบาลง ลมหายใจอุ่นๆ กระทบกับปลายนิ้วเย็นเฉียบของอีกฝ่าย “ถ้ากูสัญญาว่าจะอยู่ตรงนี้ ไม่หนีไปไหน ไม่ว่ามึงจะเป็นผีหรือเป็นอะไร... มึงจะหยุดทำตัวบ้าๆ แบบนี้ไหม? หยุดหลอกคนอื่น หยุดทำร้ายตัวเอง... หยุดทำให้กูต้องคอยเป็นห่วงจนแทบจะประสาทกินอยู่ทุกวัน” ธีร์นิ่งไป ราวกับคำว่า ‘เป็นห่วง’ คือสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจวิญญาณร้าย ความแข็งกร้าวในดวงตาไหวระริก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความร้าวราน “มึงพูดเองนะธันวา” ธีร์กระซิบ เสียงนั้นแผ่วเบาราวกับละอองดาว “สัญญาแล้วนะ... ถ้ามึงผิดสัญญา ต่อให้มึงหนีไปสุดขอบโลก กูก็จะลากมึงกลับมาขังไว้ในคฤหาสน์หลังนี้ ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย” “ขู่เก่งนักนะไอ้ผีเจ้าที่” ธันวาสบถพลางแค่นหัวเราะ ทั้งที่หัวใจกำลังเต้นระรัวราวกับกลองรบ “เออ สัญญา! กูจะไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่ามึงจะพอใจ... หรือจนกว่ามึงจะเลิกงี่เง่าใส่กูสักที” ธีร์ขยับร่างเข้ามาใกล้จนแทบจะซ้อนทับกัน ลมหายใจที่มองไม่เห็นแต่มันกลับทำให้ธันวาร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า ธีร์โน้มตัวลงมาประชิดข้างหู กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้แห้งและหนังสือเก่าที่คุ้นเคยทำเอาสติของธันวาแทบกระเจิง “หึ ถ้าเป็นแบบนั้น... ก็เตรียมตัวรับมือให้ดีเถอะ เพราะหลังจากนี้ กูก็จะไม่เกรงใจมึงอีกต่อไปเหมือนกัน” ธันวากำลังจะอ้าปากเถียง แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ประตูบานใหญ่ที่ควรจะล็อคอยู่ค่อยๆ แง้มออกด้วยแรงผลักจากภายนอก ร่างของชายแปลกหน้าในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจ “ขอโทษทีที่ขัดจังหวะความหวานนะ... แต่ดูเหมือนว่า 'เจ้าของที่แท้จริง' จะไม่ได้ถูกเชิญให้มาเห็นฉากสวีทเมื่อครู่นี้สินะ” ร่างของธีร์กระตุกวูบ สีหน้าของวิญญาณหนุ่มเปลี่ยนไปทันที ธันวาขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นแววตาของธีร์ที่เปลี่ยนไปเป็นความระแวดระวังอย่างถึงที่สุด ชายแปลกหน้าคนนั้นไม่ได้มองมาที่ธันวา แต่มองทะลุไปที่อากาศว่างเปล่าตรงที่ธีร์ยืนอยู่ “มึงมาทำไม...” ธีร์แค่นเสียงถามพลางขยับร่างมาบังธันวาไว้ข้างหลังโดยสัญชาตญาณ ชายแปลกหน้าคนนั้นเพียงแค่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบจี้ห้อยคอสีเงินวาววับขึ้นมาแกว่งไปมา “ก็มาทวงสัญญาที่มึง ‘ลืม’ ไปน่ะสิ... ธันวา เตรียมตัวให้ดีนะ เพราะชีวิตที่มึงเพิ่งสัญญาน่ะ มันอาจจะไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด” จบตอนที่ 21 ขอบคุณทุกกำลังใจที่ร่วมเดินทางผ่านประตูมิติที่แปดไปพร้อมกันนะครับ!