ไอ้โบ้ในร่างวิญญาณ

“ถ้าคุณยังทำหน้าเหมือนคนท้องผูกสลับกับคนกำลังจะตายแบบนี้อีกสามวินาที ผมจะเอาไม้กวาดไล่คุณออกจากบ้านหลังนี้จริงๆ ด้วยนะครับคุณธีร์” ธันวาพ่นลมหายใจออกทางจมูกพรืดใหญ่ ดวงตากลมโตตวัดมองร่างโปร่งแสงของเจ้าของคฤหาสน์ที่ยืนทำหน้าหงิกหน้างอ เกาะขอบประตูห้องเก็บของใต้บันไดราวกับเด็กโดนขัดใจ ทั้งที่เมื่อครู่เพิ่งจะทำเรื่องเสี่ยงตายบุกเข้าไปพัวพันกับอาถรรพ์ห้องมืดจนเกือบเอาชีวิต (หรือเอาวิญญาณ) ไม่รอด ในที่สุด... ก็หากุญแจเจอดลเสียที... กุญแจดอกโบราณที่สลักลวดลายประหลาดถูกกำไว้แน่นในมือของธันวา คราบฝุ่นและหยาดเหงื่อผสมปนเปกันบนใบหน้าคมคาย ทว่าสิ่งที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าฝุ่นหนาเตอะในห้องใต้ดิน กลับเป็นสายตาคู่คมของวิญญาณหนุ่มตรงหน้า ที่มองมาด้วยความรู้สึกผิดระคนหวาดหวาดยิ่งกว่าเห็นผีเสียเอง “มองอะไรเล่า? ผมหน้าตาเหมือนคนแจกเงินหรือไง ถึงได้จ้องไม่กระพริบแบบนั้น” ธันวาเอ่ยเสียงห้วน สะบัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นตามกางเกงยีนส์ลวกๆ แต่ยังไม่ทันจะก้าวเท้าพ้นธรณีประตู ร่างโปร่งแสงของคุณธีร์ก็พุ่งพรวดเข้ามาขวางทางไว้เสียก่อน “ธัน... เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยเย่อหยิ่งและยียวนฉาบไว้ด้วยความสั่นเครือเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดสำรวจร่างกายของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความกระวนกระวายใจ “ผม... ผมไม่น่าปล่อยให้คุณเข้าไปคนเดียวเลย บ้าจริง... ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา ผมคง—” “ถ้าเกิดผมตาย คุณก็จะได้วิญญาณทาสรับใช้เพิ่มอีกคนไง จะได้มีเพื่อนเถียงกันไปจนโลกแตก” ธันวาตัดบทสวนกลับทันควัน หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวผีสาง แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างเขากับคุณธีร์ตอนนี้มันใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่าย ทว่า... แววตาที่ทอดมองมาในยามนี้ ไม่มีร่องรอยของการแกล้งหยอกล้อเหมือนทุกที มีเพียงความรู้สึกผิดบาปที่อัดแน่นจนล้นปรี่ คุณธีร์เม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาสั่นไหววูบราวกับคนสำนึกผิดขั้นสุด ขาทั้งสองข้างก้าวเข้ามาประชิดโดยอัตโนมัติ ราวกับสัญชาตญาณดิบของหมาตัวใหญ่ที่รู้ว่าตัวเองทำผิดและกำลังพยายามง้อเจ้าของ “ผมขอโทษ...” คำพูดสามคำถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิวและจริงจังที่สุดเท่าที่ธันวาเคยได้ยินมาตลอดหลายเดือนที่รู้จักกัน วิญญาณหนุ่มผู้มีอีโก้สูงส่งค้ำฟ้า ยอมลดตัวลงยืนห่อไหล่เหมือนเด็กโดนทำโทษ “ผมรู้ว่าผมปากเสีย ผมรู้ว่าผมมันงี่เง่า... แต่ผมทนดูคุณเอาชีวิตไปเสี่ยงไม่ได้หรอกนะธันวา ถ้าคุณเป็นอะไรไป ผม... ผมคงไม่อาจทนอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้คนเดียวได้อีกแล้ว” บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบงันลงทันตรส เสียงเครื่องเรือนลั่นเอี๊ยดอ๊าดในยามวิกาลราวกับจะหลีกทางให้ความเงียบงันทำหน้าที่ของมัน ธันวาชะงักกึก ดวงตาที่ตั้งท่าจะต่อปากต่อคำเป็นอันต้องค้างเติิ่ง กลืนคำด่าทอทั้งหมดลงคอเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่แดงก่ำนิดๆ ของคนตรงหน้า ปากที่มักจะร้ายกาจเสมอเม้มเข้าหากันแน่น ความโกรธขึงเรื่องที่อีกฝ่ายชอบทำตัวน่ารำคาญมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นประหลาดที่แล่นริ้วขึ้นมาจุกอกจนต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กำลังระบายบนมุมปาก ให้ตายเถอะ... ไอ้ผีบ้านี่ เวลาสำนึกผิดแล้วทำไมน่ารักเป็นบ้า! “Eww... พูดจาเลี่ยนเป็นบ้าเลยคุณธีร์ กินอะไรผิดสำแดงมาหรือไง วิญญาณอย่างคุณกินพาราเซตามอลแก้ปวดหัวได้ไหมเนี่ย” ธันวาแสร้งทำเป็นกระแอมกระไอมกลบเกลื่อนความเขินอายที่ตีรวนขึ้นมา ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว “ถ้ารู้สึกผิดขนาดนั้น ก็เลิกทำตัวเป็นภาระแล้วช่วยบอกสักทีเถอะว่ากุญแจดอกนี้มันไขเข้าห้องไหน ไม่งั้นผมจะเอาไปโยนทิ้งสระน้ำหลังบ้านจริงๆ ด้วย” คุณธีร์รีบพยักหน้ารัวๆ ท่าทางกระตือรือร้นผิดวิสัยจนน่าเอ็นดู ราวกับกลัวว่าธันวาจะโกรธจริง “ไขห้องลับชั้นบนสุดครับ... ห้องที่ผมเคยใช้เก็บสมุดบันทึกส่วนตัว... ไปสิ เดี๋ยวผมนำทางเอง” ว่าแล้วร่างโปร่งแสงก็รีบลอยนำลิ่วไปทันที ชนิดที่เรียกว่าเอาอกเอาใจทุกกระบวนท่า ยิ่งกว่าทาสแมวที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เจ้านายพอใจ ธันวากลั้วหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเดินตามแผ่นหลังกว้างนั้นขึ้นไปยังชั้นบนของคฤหาสน์ ความเหนื่อยล้าจากการเผชิญหน้ากับความเร้นลับเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ เมื่อมาถึงหน้าประตูบานทึบที่ซ่อนตัวอยู่มุมอับของทางเดินชั้นสาม ธันวาก็กำกุญแจในมือแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเสียบกุญแจลงในรูกุญแจที่ฝุ่นเกาะหนา *คลิก...* เสียงกลไกโบราณปลดล็อกดังขึ้นกังวานท่ามกลางความเงียบ คุณธีร์ยืนมองอยู่ข้างๆ ด้วยแววตาเป็นกังวลระคนโล่งอก ธันวาเอื้อมมือไปจับลูกบิดเตรียมจะผลักมันเปิดออกเพื่อไขปริศนาทั้งหมดที่ค้างคามานาน ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วจะได้ออกแรงผลักบานประตู ประตูไม้บานใหญ่กลับถูกกระชากเปิดผางจาก *ด้านใน* ด้วยแรงลมมหาศาลที่พัดกรรโชกจนเส้นผมของธันวาปลิวสยาย! เงาร่างดำทะมึนสายหนึ่งพุ่งสวนออกมาจากความมืดมิดภายในห้อง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าเย็นยะเยือกที่ข้างหูของธันวา— *"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... เจ้าของตัวจริง..."* ธันวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่คุณธีร์แผดเสียงคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อเห็นร่างของใครอีกคนก้าวออกมาจากความมืด— *"มึงเป็นใครวะ?!"* (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ประตูมิติที่แปด" เสมอมานะครับ)