ความลับใต้พื้นไม้

เสียงกุญแจทองเหลืองดอกเล็กที่บิดพลิ้วอยู่ในร่องร่องแม่กุญแจโบราณ ส่งเสียง ‘คลิก’ แผ่วเบาราวกับเสียงถอนหายใจของคนตาย ธันวาผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกจากปอด ฝ่ามือชุ่มเหงื่อเย็นเฉียบจนต้องปัดมันลงกับกางเกงสแล็คสีเข้มอย่างลวกๆ กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นผงที่ถูกกัก ขังมานานหลายสัปดาห์โชยเข้าจมูกทันทีที่บานประตูไม้สักทองถูกดันเปิดออกด้วยความระมัดระวังสูงสุด นี่ไม่ใช่ห้องเก็บของธรรมดา... เขารู้สึกได้ตั้งแต่รอยต่อของพื้นไม้ปาร์เกต์บริเวณมุมห้องที่มีร่องรอยการงัดแงะและถูกยาแนวทับไว้อย่างลวกๆ "ถ้าคิดจะงัดห้องนี้เพื่อหาเงินไปใช้หนี้ค่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหมดสต็อกของคุณ ผมเกรงว่าคุณกำลังคิดผิดมหันต์... ธันวา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นชิดริมใบหู พร้อมกับความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านผ่านลาดไหล่จนขนอ่อนลุกชัน ธันวา สะดุ้งโหยงจนเกือบทำไฟฉายในมือร่วงหล่น เขาหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของร่างโปร่งแสงที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยสีหน้าระอาปนหงุดหงิด ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหมั่นไส้ "ตกใจหมด! คุณนี่นะ... เป็นผีหรือเครื่องสแกนความผิดปกติของผมกันแน่เนี่ยคุณธีร์ โผล่มาแต่ละทีไม่ให้ซุ่มให้เสียง หัวใจผมจะวายตายก่อนได้ใช้เงินเดือนเดือนแรก" ธันวาบ่นอุบพร้อมกับยกมือขึ้นลูบอกป้อยๆ พยายามกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกด้วยการเชิดหน้าใส่ "ก็เพราะคุณมันซุ่มซ่ามและชอบหาเรื่องใส่ตัวต่างหาก ผมถึงต้องคอยตามเช็ดตามล้าง" คุณธีร์ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างคนกับวิญญาณแทบไม่เหลือ ร่างสูงโปร่งก้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะตีสีหน้าเรียบเฉยอยู่เสมอยามนี้กลับฉายแววเคร่งเครียด "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณควรเข้ามาเล่นสนุก ห้องนี้มีประวัติ... และมันไม่ได้จบลงด้วยความสวยงามอย่างที่คุณคิด" "ใครว่าผมมาเล่นสนุกเล่า" ธันวาหรี่ตามองวิญญาณหนุ่มซึนเดเระ พลางใช้ปลายเท้าเขี่ยพรมเปอร์เซียผืนหนาที่ถูกปูทับจุดน่าสงสัยบริเวณกลางห้อง "ถ้าผมไม่เข้ามาดูให้เห็นกับตา แล้วผมจะรู้เหรอครับว่าคุณซ่อนความลับอะไรไว้ใต้พื้นไม้นั่น ถึงได้ตามหลอกหลอนผมไม่เลิกราแบบนี้" คุณธีร์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมไหววูบชั่วพริบตาก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม "ความลับอะไร... ผมไม่ได้ซ่อนอะไรทั้งนั้น ออกไปจากที่นี่ซะ ธันวา!" "ปากแข็งชะมัด" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยฉายแววรั้นจัด "ถ้าไม่มีอะไร แล้วทำไมวิญญาณเจ้าของคฤหาสน์ถึงต้องทำหน้าตื่นตระหนกขนาดนี้เวลาผมเข้ามาใกล้ห้องนี้ล่ะครับ? หลบไปเลยนะ ผมจะดูว่าข้างใต้นั้นมันมีอะไรกันแน่" พูดจบ ธันวาก็ไม่รอช้า เขาทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นไม้ ใช้ปลายนิ้วงัดแผ่นไม้ปาร์เกต์ที่ถูกคลายตะปูออกแล้วขึ้นมาทีละแผ่น กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นฉุนแปลกประหลาดพวยพุ่งขึ้นมาปะทะจมูกทันทีจนธันวาต้องนิ้วหน้าด้วยความขยะแขยง ภายใต้พื้นไม้ชั้นแรกมีช่องว่างขนาดพอดีตัวซ่อนอยู่ และที่ก้นหลุมนั้น... มีหีบเหล็กใบย่อมที่ขึ้นสนิมเขรอะวางแน่นิ่งอยู่ คุณธีร์ยืนมองภาพนั้นด้วยความเงียบงัน ความเย็นรอบกายแผ่ขยายวงกว้างขึ้นจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว แววตาของวิญญาณหนุ่มเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้เนิ่นนาน ธันวาเอื้อมมือสั่นเทาลงไปคว้าหีบเหล็กใบนั้นแล้วดึงมันขึ้นมาวางบนพื้นไม้ น้ำหนักของมันหนักอึ้งราวกับบรรจุความลับอันดำมืดที่ไม่ควรถูกเปิดเผย แม่กุญแจสนิมเขรอะไม่ได้ถูกล็อกไว้แน่นหนา เขาใช้ไขควงขนาดเล็กที่พกติดตัวมางัดสลักเพียงครั้งเดียว ฝากล่องก็ดีดเปิดออกด้วยเสียงดังลั่น ภายในกล่อง... ไม่มีสมบัติมีค่า ไม่มีเพชรพลอย หรือโฉนดที่ดินอย่างที่จินตนาการไว้ มีเพียงสมุดบันทึกหนังสีดำเข้มที่ปกเปรอะเปื้อนคราบสีน้ำตาลเข้มคล้ายคราบเลือดแห้งกรัง และ... นาฬิกาพกโบราณเรือนหนึ่งที่หยุดเดินตรงเวลาเที่ยงคืนตรงเป๊ะ พร้อมกับสร้อยคอทองคำขาวที่มีล็อกเก็ตทรงหัวใจเปิดอ้างว้าง เผยให้เห็นภาพถ่ายใบเล็กของคุณธีร์ที่ยืนคู่กับหญิงสาวปริศนาหน้าตาหมดจด แต่ใบหน้าของเธอกลับถูกกรีดด้วยของมีคมจนเหวอะหวะ ธันวาหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาเปิดพลิกดู หน้ากระดาษแต่ละหน้าเต็มไปด้วยลายมือหวัดๆ ที่เขียนด้วยความเร่งรีบและเต็มไปด้วยอารมณ์อันบ้าคลั่ง ประโยคหนึ่งสะดุดตาเขาเข้าอย่างจังจนต้องอ่านออกเสียงเบาๆ *‘มันไม่ได้ตั้งใจฆ่าเธอ... แต่ฉันต่างหากที่ต้องรับผิดชอบความจริงทั้งหมดนี้ เพื่อไม่ให้ตระกูลต้องแปดเปื้อน ศพของเธอไม่ได้ฝังอยู่ที่สุสาน... แต่มันอยู่ใต้ฐานเสาเรือนใหญ่ฝั่งทิศตะวันตก’* ธันวาเบิกตากว้าง หายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เขาเงยหน้าขึ้นมองวิญญาณหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มร่างโปร่งไม่ได้หลบตา เขายืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นสลัก ทว่าขอบตากลับแดงก่ำและมีหยาดน้ำใสๆเอ่อคลอขึ้นมาในดวงตาคู่คม "คุณธีร์..." ธันวาเอ่ยเสียงสั่น "นี่มันหมายความว่ายังไงครับ? คุณ... ไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุอย่างที่คุณเคยบอกผมใช่ไหม?" คุณธีร์เม้มริมฝีปากแน่น ไหล่บางลู่ลงเล็กน้อยราวกับแบกรับความผิดบาปอันหนักอึ้งมานานนับร้อยปี เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "คุณไม่ควรเปิดมัน... ธันวา คุณไม่ควรเข้ามายุ่งเรื่องนี้เลยจริงๆ" "ทำไมผมจะไม่ควรยุ่ง ในเมื่อคุณดึงผมเข้ามาพัวพันตั้งแต่แรก!" ธันวาโพล่งออกมาด้วยความอึดอัดระคนสงสาร ความปากร้ายที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อเห็นแววตาแตกสลายของวิญญาณตรงหน้า "ถ้าคุณไม่ได้ทำ... แล้วใครเป็นคนฆ่าเธอ? แล้วทำไมคุณต้องมารับผิดแทน..." ยังไม่ทันที่ธันวาจะได้ฟังคำตอบ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงบิดลูกบิดประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอกห้องโถงทางเดิน! *แกร็ก... แอ๊ด...* ประตูด้านนอกถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องลับแห่งนี้ โดยที่ธันวายังไม่ทันได้เก็บสมุดบันทึกหลักฐานชิ้นเอกกลับเข้าที่เดิม! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญและลุ้นระทึกไปกับความลับอันดำมืดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ