สนามรบกลางคฤหาสน์

"เจอตัวสักทีนะ... เจ้าคฤหาสน์จอมปลอม และ... แก ไอ้หนูหน้าโง่ที่บังอาจอาจหาญมาขวางทางพวกเรา" เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงรับแขกขนาดใหญ่ กลิ่นอายความเน่าเฟะของมนต์ดำลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝุ่นเก่า อาคมสายสีเทาถูกแผ่ขยายออกมาจากร่างของชายฉกรรจ์สามคนที่ก้าวเข้ามาทางประตูหน้า ประตูไม้สักทองบานยักษ์ที่ถูกลงอักขระป้องกันไว้พังทลายลงในพริบตา เศษไม้กระจายเกลื่อนพื้นราวกับไม่มีชิ้นดี ธันวาขยับตัวยืนบังร่างโปร่งแสงของคุณธีร์ไว้โดยสัญชาตญาณ แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น แต่ริมฝีปากบางกลับยกยิ้มหยันได้อย่างน่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้บุกรุกหัวจรดเท้าอย่างไม่เกรงกลัว "โอ้โห บุกเข้ามาถึงบ้านคนอื่นแบบนี้ ไม่ทราบว่าพ่อแม่ไม่เคยสอนเรื่องมารยาท หรือว่าสมองส่วนหน้ามันฝ่อไปหมดแล้วครับ ถึงได้แยกแยะไม่ออกว่านี่มันเคหสถานส่วนบุคคล" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท มือข้างหนึ่งเอื้อมไปคว้าแจกันโบราณราคาแพงบนโต๊ะข้างตัวมาถือไว้หลวมๆ "แล้วก็ช่วยกรุณาสำเหนียกด้วยนะว่า ของในบ้านนี้แต่ละชิ้นราคาแพงกว่าหัวพวกแกสามคนรวมกันเสียอีก พังมา... มีปัญญาจ่ายไหมครับ?" "ปากดีนักนะไอ้เด็กเวร!" หนึ่งในผู้บุกรุก ซึ่งสวมชุดหมอผีสักลายเต็มตัวและมีดวงตาเบิกโพลงด้วยความโกรธเกรี้ยว ตวัดมือขวาที่มีแหวนกระดูกผีดิบสวมอยู่ ท่องคาถาพึมพำ อากาศรอบตัวพลنينเย็นเฉียบลงฉับพลัน เงาดำทะมืดนับสิบสายพุ่งแหว่งอากาศตรงมายังพวกเขา "ระวัง!" เสียงทุ้มเย็นเยียบของคุณธีร์ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปร่งที่พุ่งทะยานเข้ามาซ้อนทับด้านหลัง แรงกดดันจากวิญญาณเจ้าของคฤหาสน์แผ่ขยายออกเป็นโล่โปร่งแสงสีฟ้าคราม ปะทะกับคลื่นมนต์ดำจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูฝน ประกายไฟจากพลังงานทั้งสองสายแตกกระเซ็นไปทั่วห้อง ธันวาไม่ได้ถอยหลังหนี เขารู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากแผ่นหลังกว้างของคุณธีร์ที่แนบชิด แม้จะเป็นวิญญาณที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของและปากร้ายใส่เขาตลอดเวลา แต่ยามนี้... แผ่นหลังนั้นกลับอบอุ่นและมั่นคงอย่างน่าประหลาด "เก่งนักนะวิญญาณเร่ร่อน คิดว่ายึดคฤหาสน์หลังนี้ไว้แล้วจะใหญ่ค้ำฟ้าหรือไง!" หัวหน้าแก๊งผู้บุกรุกหัวเราะลั่นอย่างลำพอง มันหยิบตุ๊กตาอาคมทำจากผ้าดิบเปื้อนเลือดขึ้นมา ท่องคาถาสาปแช่งเสียงดังลั่น "วันนี้แหละ ข้าจะลบชื่อพวกแกออกไปจากแผนที่โลกนี้ให้หมด!" คุณธีร์แค่นPยิ้มหยัน ดวงตาคมกราบกรานเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้แววตา ความโกรธเกรี้ยวทำให้บรรยากาศภายในคฤหาสน์สั่นสะเทือน โคมระย้าคริสตัลแกว่งไกวรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว "กล้าดีนี่... บุกเข้ามาเหยียบบ้านของฉัน แล้วยังบังaหาญมาทำท่าทางอวดดีใส่คนของฉันอีก" คุณธีร์กัดฟันกรอด น้ำเสียงเต็มไปด้วยจิตสังหารที่กดดันจนผู้บุกรุกเริ่มหน้าซีดเผือด "พวกแกคิดว่าประตูบ้านฉันพังง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?" "คน... คนของแกงั้นเหรอ?" ธันวาหันไปขมวดคิ้วใส่คุณธีร์ทันที แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะหน้าสิ่วหน้าขวาน แต่เขาก็ยังไม่วายหาเรื่องเถียง "พูดจาให้มันดีๆ นะคุณธีร์ ใครเป็นคนของนายไม่ทราบ ฉันยังไม่ได้เซ็นสัญญาหรือรับเงินเดือนสักบาท!" "เงียบไปเลยน่าธันวา นายมันก็แค่คนดื้อรั้นที่ต้องให้อยู่ในสายตาตลอดเวลาเท่านั้นแหละ" คุณธีร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงแม้จะดุแต่แววตาที่ก้มลงมองร่างบางกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด "ถ้าจัดการพวกมันเสร็จเมื่อไหร่... นายโดนดีแน่ที่ทำตัวกล้าหาญเกินตัวแบบนี้" "ฮึบ! ไว้รอดไปให้ถึงตอนนั้นก่อนเถอะครับ คุณเจ้าคฤหาสน์จอมเผด็จการ" ธันวาเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะฉวยจังหวะที่คุณธีร์เผลอ ชักมีดอาคมพกติดตัวที่แอบขโมยมาจากห้องใต้ดินพุ่งเข้าใส่ลูกน้องคนสนิทของหมอผีที่กำลังจะลอบทำร้ายจากด้านหลัง ฉัวะ! คมมีดกรีดเข้าที่แขนของชายฉกรรจ์จนเลือดสีดำทะลักออกมา มันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ธันวาไม่รอช้า ซัดยันต์กันผีแปะเข้าที่กลางหน้าผากของมันเต็มแรง จนร่างนั้นกระเด็นไปอัดติดกับผนังห้องและหมดสติไปในทันที "แสบนักนะไอ้เด็กนี่!" หมอผีใหญ่เห็นลูกน้องพ่ายแพ้ก็บันดาลโทสะ ควักขวดโหลบรรจุวิญญาณอาฆาตออกมาเตรียมปลดปล่อยพลังทั้งหมด "อย่าหวังเลยครับ" เสียงทุ้มต่ำของคุณธีร์ดังขึ้นชิดริมหูของธันวา ก่อนที่ร่างโปร่งแสงจะพุ่งทะลุผ่านร่างของธันวาไป ร่างทั้งสองหลอมรวมกันชั่วขณะ ก่อเกิดเป็นพลังงานมหาศาลที่สว่างวาบไปทั่วคฤหาสน์ ธันวารู้สึกราวกับกระแสไฟฟ้าแสนโวลต์วิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความกลัวทั้งหมดหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหิมและพละกำลังที่เหนือมนุษย์ มือเรียวของคุณธีร์ที่ซ้อนทับอยู่บนมือของธันวาตวัดออกไปเบื้องหน้า คลื่นพลังงานสีทองผสมผสานกับไสยดำพุ่งเข้าปะทะกับหมอผีและพวกพ้องอย่างจัง แรงระเบิดจากการปะทะส่งผลให้ร่างของผู้บุกรุกทั้งสามกระเด็นทะลุกำแพงออกไปนอกคฤหาสน์ ร่วงหล่นลงไปนอนกองกับพื้นสวนหย่อมอย่างไร้ทางสู้ ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องโถงอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของธันวาที่ยืนพิงหลังติดกับเสาหอ่อน คุณธีร์แยกตัวออกมาจากร่างของธันวา ร่างโปร่งแสงดูจางลงเล็กน้อยจากการใช้พลังงานมหาศาลเมื่อครู่ ดวงตาคมกวาดมองธันวาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสำรวจ "เป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" คุณธีร์เอ่ยถาม น้ำเสียงแม้จะพยายามทำเป็นนิ่งเรียบ แต่ความสั่นเครือในน้ำเสียงนั้นปิดไม่มิด ธันวาปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมออกเบื้องหน้า เขายิ้มกริ่มแล้วสบตากับวิญญาณหนุ่มตรงๆ "ถ้าจะถามด้วยความเป็นห่วง ก็ช่วยพูดดีๆ หน่อยสิครับ... นายก็เห็นนี่ว่าฉันจัดการพวกมันได้หมดกระดวนท่า เท่จะตายไป" "เท่ตรงไหน เกือบเอาชีวิตไม่รอดต่างหาก นายมันดื้อด้านที่สุดธันวา" คุณธีร์ถอนหายใจยาว เดินเข้าไปใกล้จนระยะห่างแทบไม่เหลือ ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชนกัน ลลมหายใจเย็นๆ ที่ปะทะผิวหน้าทำให้หัวใจของธันวาเต้นรัวผิดจังหวะ "ถ้าวันนี้นายเป็นอะไรไป... ฉันคง..." คำพูดของคุณธีร์ขาดหายไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ ประตูทางเข้าคฤหาสน์ที่พังเสียหายไปครึ่งหนึ่ง กลับมีเงาร่างปริศนาก้าวเข้ามาเพิ่มเติม แสงไฟจากภายนอกสาดส่องกระทบใบหน้าของบุคคลมาใหม่ ชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลเรียบร้อย ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แต่ดวงตากลับคมกริบราวกับพญาเหยี่ยว เขากวาดสายตามองความพินาศภายในบ้าน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ธันวาและคุณธีร์ "ไม่คิดเลยว่า... เจ้าของคฤหาสน์ที่ตายไปแล้วสิบปี จะยังทรงพลังขนาดนี้" ชายคนนั้นยกยิ้มมุมปากอย่างน่าขนลุก "สวัสดีครับคุณธีร์... และสวัสดีครับคุณหนูธันวา ทายาทคนสุดท้ายของตระกูลที่พวกเราตามหามานาน" ธันวาเบิกตากว้างขึ้นทันที สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ตระกูลของเขาเกี่ยวข้องอะไรกับคฤหาสน์หลังนี้กันแน่? ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเผชิญหน้ากับความลับอันดำมืดนี้ไปพร้อมกันนะครับ - ประตูมิติที่แปด