เย็นชาใส่กัน

"ถ้าคิดว่าการเงียบใส่ผมจะทำให้คุณชนะล่ะก็... บอกไว้ก่อนเลยนะครับว่าคุณกำลังคิดผิดถนัด" เสียงทุ้มต่ำของธันวาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดภายในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์โบราณ ฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างตามลำแสงยามบ่ายดูจะเชื่องช้าเสียยิ่งกว่าบรรยากาศระหว่างคนสองคนในเวลานี้ ทว่าไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ นอกจากความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากร่างโปร่งแสงของวิญญาณหนุ่มเจ้าของบ้าน คุณธีร์ยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อน ใบหน้าคมคายบึ้งตึง ดวงตาสีเข้มเสมองไปทางอื่นอย่างจงใจ ไม่ยอมสบตาคนที่เพิ่งประกาศสงครามประสาทใส่แม้แต่น้อย ร่างสูงของธันวาถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านอยู่ในอกจนต้องยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ เหตุการณ์เมื่อคืนยังคงติดอยู่ในหัว ปมปัญหาเรื่องวิญญาณอาฆาตที่เกือบจะพรากสติของเขาไปชั่วขณะ และความใจร้อนเกินเหตุของคุณธีร์ที่เข้ามาขวางแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ ทำให้บทสนทนาจบลงด้วยการทะเลาะกันบ้านแทบแตก ธันวาโกรธที่คุณธีร์ทำตัวเผด็จการ ส่วนคุณธีร์... ก็คงโกรธที่เขาไม่ยอมรักตัวกลัวตายเสียบ้าง แต่ไม่ว่าเหตุผลของอีกฝ่ายจะคืออะไร ความเงียบงันแบบนี้มันชวนให้ประสาทกินเสียยิ่งกว่าเสียงผีโหยหวนยามดึกเสียอีก "โอ้โห เงียบเก่ง เสียแรงที่เป็นถึงวิญญาณระดับท็อปของคฤหาสน์ นึกว่าอมพระมาพูดเสียอีก" ธันวาจงใจลอยเสียงสูงเพื่อยั่วโมโห แววตาดุดันฉายแววท้าทายอย่างชัดเจน "เป็นอะไรครับ กลัวเสียฟอร์มหรือไงที่เถียงผมไม่ชนะเมื่อคืน หรือว่าคิดมุกด่าผมไม่ออกแล้ว?" คิ้วเรียวของคุณธีร์กระตุกวูบในที่สุด ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองทันควัน รังสีความเย็นชาแผ่กระจายรอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา "ถ้าพูดมากเกินไป แล้วปากของคุณจะไม่ได้ใช้พูดเรื่องอื่นอีกนะ... ธันวา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ แต่มันกลับไม่ได้ทำให้ธันวากลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... รอยยิ้มมุมปากกวนๆ ของหนุ่มสู้ชีวิตกลับยิ่งผุดขึ้นเด่นชัด เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดร่างโปร่งแสงนั้นทีละน้อย แม้จะรู้ดีว่าสัมผัสทางกายภาพระหว่างคนกับวิญญาณจะจำกัดแค่ไหน แต่อานุภาพแห่งเคมีที่พุ่งชนกันในระยะประชิดนี้กลับร้อนแรงเสียยิ่งกว่าเตาผิง "เรื่องอื่นที่ว่านี่เรื่องอะไรล่ะครับ... ท้าทายผมเหรอ หรือว่าอยากพิสูจน์ว่าใครกันแน่ที่ใจแข็งกว่ากัน?" ธันวาจงใจโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ดวงตาสองคู่ประสานกันแนบแน่นจนแทบจะหลอมละลาย กลิ่นอายเฉพาะตัวของคุณธีร์ที่เจือด้วยความเย็นจางๆ ลอยแตะจมูก ปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างที่ทั้งอันตรายและยั่วยวนในเวลาเดียวกัน คุณธีร์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มไหววูบชั่วพริบตาเมื่อลมหายใจอุ่นร้อนของมนุษย์ตรงหน้าปัดผ่านแก้วิพากษ์วิจารณ์ ชายหนุ่มวิญญาณกัดกรามแน่น พยายามดึงอีโก้และมาดขรึมของตัวเองกลับมาอย่างยากลำบาก มือเรียวหนาปัดป้องอากาศเบาๆ เป็นเชิงไล่ให้ถอยห่าง ทั้งที่ในใจกำลังปั่นป่วนจนแทบควบคุมไม่ได้ "ถอยไป... อย่ามาทำรุ่มร่าม" คุณธีร์เค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่ทำเอาหัวใจที่หยุดเต้นไปแล้วกลับมาสั่นระรัวอีกครั้ง "คุณไม่มีสิทธิ์มาเล่นลิ้นกับผม ในเมื่อคุณเป็นคนดื้อดึงเอาชีวิตไปเสี่ยงเอง ทำไมผมจะต้องมาคอยตามเช็ดตามล้างให้คุณด้วยความเต็มใจเล่า" "อ้าว พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะครับคุณธีร์" ธันวาหุบยิ้ม สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที น้ำเสียงเจือความตัดพ้อที่เจ้าตัวก็ไม่ทันตั้งตัว "ที่ผมต้องทำแบบนั้นเพราะอะไร คุณก็รู้ดีแก่ใจไม่ใช่เหรอครับ บ้านหลังนี้หนี้สินรุงรัง ถ้าผมไม่เสี่ยง แล้วเราจะมีเงินประทังชีวิตรอดไปถึงเดือนหน้าได้ยังไง... หรือว่าคุณอยากให้ผมปล่อยให้คฤหาสน์นี่โดนยึดแล้วเราสองคนต้องแยกย้ายกันไปเรกิระเหเร่ร่อน?" บรรยากาศรอบตัวชะงักงันไปชั่วขณะ คำว่า 'เราสองคน' ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ สร้างความเงียบที่แตกต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง ความเงียบที่เต็มไปด้วยความเปราะบางและความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยปากตรงๆ คุณธีร์เม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาที่เคยดุดันและเย็นชาทอดมองมนุษย์ปากร้ายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ความโกรธขึงเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวลึกๆ ที่เขาไม่เคยยอมรับกับใคร... กลัวว่าวันหนึ่งคนตรงหน้าจะหายไปจริงๆ กลัวว่าความซุ่มซ่ามและความกล้าบ้าบิ่นจะพรากธันวาไปจากเขา ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาชินกับการอยู่โดดเดี่ยวในความมืดมิดของบ้านหลังนี้ จนกระทั่งมีเด็กหนุ่มคนนี้ก้าวเข้ามา เติมเต็มเสียงหัวเราะ ความกวนประสาท และความอบอุ่นที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัสอีกครั้ง แต่ทิฐิและปากที่เร็วกว่าใจก็มักจะทำให้เขากลบเกลื่อนความรู้สึกทั้งหมดไว้ใต้หน้ากากความเย่อหยิ่ง "ผมเป็นวิญญาณ... จะเร่ร่อนไปไหนมันก็เรื่องของผม ส่วนคุณ เป็นมนุษย์... ก็แค่หาที่อยู่ใหม่ซะ ไม่เห็นจะยากตรงไหน" คุณธีร์เลือกที่จะพ่นคำพูดใจร้ายออกไป แม้ว่าหัวใจจะกระตุกวูบเมื่อเห็นประกายความไหววูบในดวงตาของอีกฝ่าย ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากหยัก "นั่นสินะครับ... ผมมันก็แค่คนอาศัยชั่วคราว ไม่ได้มีความหมายอะไรกับคุณนักหรอก งั้นก็ตามใจคุณเถอะครับ อยากจะเงียบใส่ อยากจะไล่ให้ผมไปไหน ก็เชิญตามสบายเลย" พูดจบร่างสูงก็หมุนตัวกลับทันทีอย่างไร้เยื่อใย ฝีเท้าก้าวฉับๆ มุ่งหน้าไปยังประตูห้องโถงเพื่อจะปลีกตัวหนีบรรยากาศชวนอึดอัดนี้ หัวใจของธันวากำลังเต้นรัวด้วยความน้อยใจผสมความโกรธ เขาอุตส่าห์เอาความรู้สึกเข้าแลกเพื่อปกป้องบ้านหลังนี้ แต่วิญญาณซึนเดเระตัวพ่อกลับตอบแทนเขาด้วยคำพูดผลักไสไสส่งแบบนี้มันน่าน้อยใจนัก แต่ทว่า... ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปสัมผัสลูกบิดประตู เสียงทุ้มต่ำแต่สั่นเครือเล็กน้อยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "หยุดอยู่ตรงนั้นนะ... ธันวา" ธันวาชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่เคลื่อนตัวมาประชิดแผ่นหลังอย่างรวดเร็วราวกับสายลม พริบตาเดียวร่างโปร่งแสงของคุณธีร์ก็มายืนดักหน้าเขาไว้ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นแดงก่ำเล็กน้อยด้วยความอัดอั้น และความเย่อหยิ่งเมื่อครู่ได้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสั่นไหวที่หาดูได้ยากยิ่ง "ถ้าคุณก้าวออกจากประตูนี้ไป... ผมจะถือว่าเราขาดกัน" คุณธีร์เอ่ยเสียงเบาหวิว แต่หนักแน่นในความรู้สึก "และผม... คงทนอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเสียงน่ารำคาญของคุณอยู่ในบ้านหลังนี้อีกแล้ว" ธันวานิ่งงัน ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาสองคู่จ้องมองกันในระยะประชิด ความเงียบงันที่เคยอึมครึมพลันมลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดอันมหาศาลที่ดึงให้หัวใจของคนทั้งคู่หลอมรวมเข้าหากันอย่างยากจะถอนตัว ทว่าในจังหวะที่ธันวากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อทำลายกำแพงทิฐินั้น... *แอ๊ดดด—!* เสียงประตูห้องโถงอีกด้านที่เชื่อมต่อกับสวนหลังบ้านถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาสูงโปร่งในชุดสูทโบราณที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ และเสียงหัวเราะต่ำๆ ที่ทำให้บรรยากาศพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือในพริบตาเดียว! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ ประตูมิติที่แปดซาบซึ้งใจมากๆ ครับ