ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่

กระดาษสัญญาแผ่นบางในมือธันวาเวลานี้ มีน้ำหนักราวกับหินผาพันชั่งที่กดทับลงกลางอกจนแทบหายใจไม่ออก "ทั้งหมดนี่... คือแผนที่คุณวางไว้ตั้งแต่แรกสินะครับ คุณธีร์" น้ำเสียงของธันวาไม่ได้สั่นเครือ แต่มันกลับราบเรียบ เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยรอยร้าวลึกที่ยากจะประสาน ดวงตาคู่คมที่มักจะฉายแววเจ้าเล่ห์และดื้อรั้นมาตลอด บัดนี้กลับแดงก่ำอย่างน่าใจหาย ขณะจ้องมองร่างโปร่งแสงของวิญญาณหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า คฤหาสน์หลังโตที่เคยอบอวลไปด้วยความรู้สึกประหลาด ระหว่างความหวาดกลัวกับความผูกพัน กลับเย็นเยียบลงจนถึงกระดูกดำในเสี้ยววินาทีนี้ เอกสารสิทธิ์การครอบครองที่เขาถืออยู่ ระบุชื่อเขาเป็นนอำนาจตัวแทน... แต่เบื้องหลังตัวเลขผลประโยชน์มหาศาล กลับมีชื่อของมูลนิธิแห่งหนึ่งที่เชื่อมโยงกับอดีตอันดำมืดของตระกูลคุณธีร์โดยตรง เขากลายเป็นแค่ "เครื่องมือ" คำว่าเครื่องมือ กัดกินหัวใจของหนุ่มสู้ชีวิตอย่างธันวาจนเจ็บแปลบ เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์เงินเดือนผู้โชคดี (หรือโชคร้าย) ที่จับพลัดจับผลูมาเจอผีเฝ้าบ้านจอมซึน เขาเคยคิดว่าความใกล้ชิด ความห่วงใยที่อีกฝ่ายแสดงออกผ่านการปากเสียและคอยปกป้องเขาจากอันตราย คือความจริงใจที่บริสุทธิ์ แต่เปล่าเลย... ทุกอย่างมันคือกลยุทธ์ เพื่อให้คนที่ไม่มีญาต'อย่างเขา ก้าวเข้ามาเซ็นชื่อในเอกสารทางกฎหมายที่วิญญาณอย่างคุณธีร์ไม่มีสิทธิ์แตะต้องด้วยตัวเอง "ธันวา..." คุณธีร์ขยับตัวเข้ามาใกล้ ดวงตาคมกริบที่เคยพราวระยับด้วยความขี้เล่นและความหึงหวง บัดนี้เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างโปร่งแสงสั่นเทาเล็กน้อย ความกดดันรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นความกระวนกระวายใจอย่างเห็นได้ชัด "ฟังผมก่อน มันไม่ใช่..." "ไม่ต้องอธิบายหรอกครับ!" ธันวาตวาดลั่น เสียงทุ้มแหบพร่ากระแทกกระทั้นความเงียบในห้องโถงจนก้องกังวาน เขายกมือขึ้นปาดเศษน้ำตาที่เผลอเล็ดลอดออกมาอย่างลวกๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเองในลำคอ "ผมมันก็แค่ไอ้โง่คนหนึ่ง... ที่คิดเข้าข้างตัวเองว่าคุณแคร์ผม คิดว่าที่เรากัดกันทุกวัน มันมีความหมายมากกว่าผลประโยชน์" "คุณกำลังเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วนะธันวา!" คุณธีร์พุ่งเข้ามาขวางทางเดิน ดวงตาสีเข้มฉายแววร้อนรนจนน่าใจหาย มือโปร่งแสงพยายามจะเอื้อมมาคว้าแขนเขา ทั้งที่รู้ว่ามันทะลุผ่านความว่างเปล่า "เอกสารแผ่นนั้น... ผมไม่ได้ต้องการเงินหรืออำนาจอะไรนั่นเลยสักนิด!" "ถ้าไม่ได้ต้องการ แล้วทำไมชื่อผู้รับผลประโยชน์ถึงเป็นชื่อคุณ! ทำไมคุณถึงต้องรอให้ผมเซ็นในวันนี้ วันที่ครบกำหนดสัญญาอาถรรพ์พอดี!" ธันวาถอยหลังกรูด ดวงตาดุดันจ้องมองอีกฝ่ายราวกับเห็นคนแปลกหน้า รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากแห้งผาก "เก่งมากครับคุณธีร์ เล่นละครตบตาผมซะเนียนสนิท ทั้งทำเป็นหึงหวง ทั้งทำเป็นปกป้องจากภูตผี... ที่แท้ก็กลัวว่า 'เครื่องมือ' ชิ้นนี้จะหลุดมือไปก่อนใช้งานเสร็จสินะครับ" "ธันวา! หยุดพูดจาดูถูกความรู้สึกผมสักที!" คุณธีร์ขึ้นเสียงบ้าง ความอดทนที่มักจะมีให้มนุษย์ดื้อรั้นคนนี้เสมอขาดผึ่ง ความโกรธและร้อนรนผสมปนเปกันจนใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยว "คุณคิดว่าผมทำทั้งหมดนี้เพื่อผลประโยชน์บ้าบออะไรนั่นจริงๆ งั้นเหรอ? สมองคุณเอาไปไว้ที่ไหนหมด!" "สมองผมมันมีไว้คิดคำนวณเงินเดือนกับค่าเช่าห้องครับ! ไม่ได้มีไว้หลงเชื่อลมปากผีเจ้าเล่ห์อย่างคุณ!" ธันวากัดฟันกรอด หัวใจเจ็บแปลบจนแทบยืนไม่ไหว ความรู้สึกน้อยใจ ผสมกับความโกรธแค้นที่ถูกหลอกใช้ มันตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอ เขาก้มลงวางเอกสารสิทธิ์ชุดนั้นกระแทกกับโต๊ะไม้เนื้อดีเสียงดังสนั่น "สัญญาบ้าๆ นี่... คุณเอาคืนไปเถอะครับ ผมไม่ทำแล้ว เงินเดือนเดือนนี้ผมก็ไม่เอา เชิญคุณหาคนโง่คนใหม่มาเป็นทาสรับใช้แทนผมเถอะ!" พูดจบ ธันวาก็หันหลังขวับ สาวเท้ายาวๆ ไปที่ประตูหน้าบ้านทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง "ธันวา! ถ้าคุณก้าวออกไปจากประตูบานนั้น... คุณจะไม่มีวันได้รู้ความจริงอะไรอีกเลยนะ!" เสียงตะโกนของคุณธีร์ไล่หลังมาด้วยความสั่นเครือ แต่มือหนากลับผลักบานประตูไม้บานใหญ่เปิดออกอย่างไร้เยื่อใย ลมหนาวช่วงดึกโชتเข้าปะทะร่างจนหนาวยะเยือก แต่ความหนาวเหน็บข้างนอกยังเทียบไม่ได้กับความว่างเปล่าในอก ธันวาก้าวพ้นธรณีประตูคฤหาสน์ออกมาได้เพียงสองก้าว ร่างสูงก็ต้องชะงักกึก เมื่อบรรยากาศรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันผิดปกติ หมอกสีขาวจัดเริ่มก่อตัวหนาทึบขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับมีใครเอาสำลีมา ไม่ใช่หมอกธรรมชาติ... แต่มันคือไอวิญญาณเข้มข้นที่แผ่พุ่งออกมาจากความมืดมิดเบื้องหน้า "คิดจะหนีไปไหนล่ะหนุ่มน้อย... ของชิ้นสำคัญขนาดนั้น จะทิ้งไว้กลางทางได้ยังไงกัน" เสียงแหบพร่าอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นจากความมืด เงาร่างสูงใหญ่ผิดมนุษย์ปรากฏขึ้นขวางทางเดินออกจากเขตคฤหาสน์ ดวงตาสีแดงฉานวับวามอยู่ในความมืด จ้องมองมาที่ธันวาราวกับสัตว์ป่ากำลังรอตะครุบเหยื่อ ธันวายืนนิ่ง ขนลุกซู่ไปทั้งตัว แม้เขาจะไม่กลัวผีเท่าไรนัก แต่ไอสังหารที่แผ่ออกมาจากเงาร่างเบื้องหน้านี้ มันรุนแรงเกินกว่าวิญญาณทั่วไปจะทำได้ และที่สำคัญที่สุด... มันคือเงาเดียวกันกับที่แอบสะบรอยตามเขามาตลอดสัปดาห์! "คุณ..." ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือขวาควานหาเครื่องรางในกระเป๋าเสื้อโดยอัตโนมัติ แต่ก่อนที่เงาร่างนั้นจะทันได้พุ่งเข้ามาประชิดตัว มือเย็นเฉียบราวน้ำแข็งแต่กลับอบอุ่นอย่างประหลาด ก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเขา พร้อมกับร่างโปร่งแสงของคุณธีร์ที่พุ่งทะลุประตูบ้านออกมายืนขวางหน้าเขาไว้ในเสี้ยววินาที "ถอยไปซะ! ไอ้เดรัจฉาน!" คุณธีร์คำรามลั่น ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวขั้นสุด พลังงานรอบตัวระเบิดออกจนเศษใบไม้รอบบริเวณปลิวว่อน "แกไม่มีสิทธิ์แตะต้องคนของฉัน!" ธันวาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบเมื่อได้ยินคำว่า *'คนของฉัน'* จากปากของวิญญาณหนุ่ม ในวินาทีที่แผ่นหลังกว้างของคนที่เขาเพิ่งกล่าวหาว่าหลอกใช้ ยืนหยัดปกป้องเขาจากอันตรายถึงชีวิต แล้วความจริงอันน่าตกใจก็กระแทกเข้ากลางใจ เมื่อเงาร่างประหลาดหัวเราะลั่นในลำคอ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของธันวาหยุดหมุน "โง่เง่าสิ้นดี... แกยอมให้มนุษย์นี่เข้าใจผิดว่าแกเป็นคนขายชาติ เพื่อปกป้องความลับเรื่องคำสาปตระกูลเนี่ยนะ คุณชายธีรภัทร!" *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของทั้งคู่เสมอนะครับ "ประตูมิติที่แปด"