ปมปริศนาฆาตกรรม

“ถอยไป! อย่าบอกนะว่านายจะยืนบื้อดูผมตายเพราะเศษกระจกบาดคอ?” ธันวาสบถเสียงต่ำขณะเบี่ยงตัวหลบคมกระจกที่ร่วงกราวลงมาดั่งฝนห่าใหญ่ ร่างสูงโปร่งของเขาไถลตัวไปกับพื้นห้องนอน ความเย็นยะเยือกที่ปะทะผิวหนังไม่ใช่แค่จากอากาศ แต่มันคือไอสังหารที่แผ่ออกมาจากเงามืดนอกหน้าต่างที่บัดนี้รอยร้าวกำลังขยายตัวราวกับใยแมงมุมที่กำลังรัดรึงเหยื่อ “คนโง่เง่าที่ชอบหาเรื่องใส่ตัวน่ะคือคุณ ไม่ใช่ผม” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจดังขึ้นข้างหู พร้อมกับสัมผัสเย็นเยียบที่โอบรัดเอวสอบของเขาไว้แน่น ก่อนจะเหวี่ยงร่างของธันวาให้พ้นรัศมีของเศษกระจกที่กรีดอากาศลงมาเป็นแนวยาว คุณธีร์ในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง ร่างกายโปร่งแสงกึ่งรูปธรรมของเขาสั่นไหวเล็กน้อยจากการต้านทานพลังงานบางอย่างที่พยายามพังทลายอาณาเขตของคฤหาสน์เข้ามา “ปล่อยผม! ผมเห็นแล้วว่าเงาข้างนอกนั่นไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ มันมีคนบงการอยู่” ธันวากัดฟันกรอด สายตาจดจ้องไปยังเงาดำทะมืดที่ค่อยๆ เลือนหายไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นกำมะถันจางๆ กับหยดน้ำสีแดงเข้มที่ค่อยๆ ไหลซึมลงมาตามขอบหน้าต่าง คุณธีร์ปัดเศษแก้วบนไหล่ธันวาออกอย่างถือดี สายตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด “คุณอยากเล่นบทนักสืบจนตัวตายนักใช่ไหม? ได้... ถ้าคิดว่าการรนหาที่ตายมันเท่มากนัก ก็เชิญทำไปคนเดียว แต่ต้องผ่านศพผมไปก่อน... อ้อ ลืมไป ผมไม่มีศพให้คุณข้ามหรอกนะ” “ปากดีนักนะคุณธีร์” ธันวาแค่นหัวเราะ ทั้งที่หัวใจยังเต้นระรัว เขาคว้าสมุดจดบันทึกเล่มเล็กขึ้นมาจากพื้น ข้างในนั้นเต็มไปด้วยร่องรอยการสืบสวนที่เขาแอบทำตลอดหลายสัปดาห์ “แต่หลักฐานที่ผมเก็บได้ มันบอกว่าคนที่จ้างคนมาทำลายประตูมิติ ไม่ใช่คนนอก แต่มันคือคนในที่หวังฮุบคฤหาสน์หลังนี้ และถ้าผมเดาไม่ผิด... รอยนิ้วมือที่เปื้อนเลือดบนกรอบรูปในห้องทำงานพ่อคุณ ก็เป็นของคนคนเดียวกัน” คุณธีร์ชะงัก สายตาที่เคยหงุดหงิดพลันเปลี่ยนเป็นความนิ่งงันที่น่าเกรงขาม เขาก้าวเข้าหาธันวาจนแผ่นหลังของคนตัวเล็กกว่าชิดติดผนังห้อง มือเรียวยาวไร้ไออุ่นเชยคางธันวาขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาสีแดงฉานที่แฝงไปด้วยความห่วงใยอันซับซ้อน “คุณฉลาดเกินไป... ฉลาดจนผมอยากจะขังคุณไว้ในนี้ ไม่ให้ใครได้เห็นความดื้อรั้นนี้อีก” “ขังไว้เหรอ? ลองดูสิครับ” ธันวาท้าทาย นัยน์ตาสีน้ำตาลสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นที่ปะปนกับความกลัว เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ราวกับดอกไม้แห้งและหนังสือเก่าจากตัวอีกฝ่าย “ถ้าคุณฆ่าผมไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าจะหยุดผมได้” ท่ามกลางบรรยากาศที่มาคุและเคมีที่พุ่งพล่านราวกับกระแสไฟฟ้า ธันวาพลิกสมุดบันทึกหน้าสุดท้ายให้คุณธีร์ดู มันเป็นภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดที่เขาแอบกู้คืนมาได้ เป็นภาพชายชุดดำคนเดิมที่มาปรากฏตัวที่หน้าต่างห้องนอนบ่อยครั้ง ทว่าครั้งนี้ใบหน้าของมันชัดเจนพอจะระบุอัตลักษณ์ได้ “คนสนิทของพ่อคุณ... เขาเป็นคนเปิดประตูให้ไอ้เงานั่นเข้ามา” ธันวากระซิบ น้ำเสียงหนักแน่น “ผมไม่ได้ท้าทายผีเฝ้าบ้านเพื่อความสนุกนะคุณธีร์ ผมทำเพื่อดึงคุณออกมาจากกรงขังนี้... ออกมาอยู่กับผม” คำพูดนั้นทำให้คุณธีร์นิ่งไปราวกับถูกสาป ความแข็งกร้าวในแววตาอ่อนลงจนกลายเป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น เขาไม่เคยคิดว่าจะมีมนุษย์คนไหนกล้าหาญพอจะยื่นมือมาดึงรั้งวิญญาณที่จมดิ่งในความแค้นอย่างเขาให้ก้าวออกไปสู่แสงสว่าง “คุณมันบ้า ธันวา...” “ใช่ ผมบ้า และคุณก็ชอบความบ้าของผมนี่” ธันวายิ้มมุมปาก ก่อนจะถือวิสาสะคว้าข้อมือที่เย็นเฉียบของคุณธีร์มาวางแนบกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง “หลักฐานทั้งหมดอยู่ในนี้ ถ้าเราไม่จัดการคนคนนั้นคืนนี้ มันจะจัดการเราก่อน...” ทว่าก่อนที่คุณธีร์จะได้เอ่ยตอบ เสียงเคาะประตูไม้หนักๆ ก็ดังก้องขึ้นสามครั้งจังหวะสม่ำเสมอจนน่าขนลุก มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ปกติที่มาขอพบ แต่เป็นเสียงเหมือนมีใครบางคนเอาเล็บจิกเนื้อไม้จนเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหูดังสะท้อนไปทั่วห้องนอน คุณธีร์หันขวับไปทางประตู สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที “ธันวา... ถอยไปข้างหลังผม” ประตูห้องนอนค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงามืดที่สูงใหญ่กว่าปกติและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน ทว่าสิ่งที่ทำเอาทั้งสองคนต้องชะงักไม่ใช่เพราะสิ่งที่อยู่หลังประตู แต่มันคือเสียงเรียกชื่อของธันวาที่ดังออกมาจากความว่างเปล่าข้างหลังคุณธีร์เอง “ธันวา... ออกมาหาพี่สิครับ... พี่มาตามหาหลักฐานที่คุณขโมยไปคืน” ธันวาเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏตัวจากเงามืดในห้องนอน... คนที่เขาเพิ่งสรุปว่าเป็นคนร้าย กลับยืนอยู่ตรงหน้าเขาในวินาทีนี้ พร้อมกับมีดสั้นที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดในมือ! ประตูมิติที่แปดขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ