รอยจูบที่ไม่มีวันลืม

"ถ้าไม่อยากตายคาที่... แกช่วยไสก้นออกไปจากห้องนี้ภายในสามวินาทีนี้ซะครับ" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้สั่นแม้แต่น้อย หากแต่เต็มไปด้วยไอสังหารเย็นเยียบที่แผ่พุ่งจนอุณหภูมิห้องนอนใหญ่ลดฮวบลงหลายองศาเซลเซียส เงาร่างสูงโปร่งของคุณธีร์ในชุดสูทวินเนอร์สีเข้มยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดหันไปจ้องมองผู้บุกรุกยามวิกาลที่บังอาจก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตของเขาอย่างไม่เกรงกลัว ธันวาซึ่งยืนพิงขอบเตียงอยู่ด้วยความเหนื่อยหอ่อนถึงกับสะดุ้งสุดตัว เขาเพิ่งผ่านศึกหนักในการปัดเป่าวิญญาณเร่ร่อนที่เลื้อยเข้ามาป่วนเปี้ยนในคฤหาสน์หลังนี้จนเหงื่อกาฬไหลโซมกาย เสื้อเชิ้ตสีขาวแนบเนื้อชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อเผยให้เห็นสัดส่วนล่อตาล่อใจโดยเจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่ทำให้เขาฉุนขาดไม่ใช่ไอเย็นรอบตัว หรือแม้แต่ความน่ากลัวของวิญญาณภายนอก... แต่มันคือเจ้าผีเจ้าบ้านจอมเผด็จการที่โผล่มาถูกจังหวะเสียจนน่าหมั่นไส้ต่างหาก! "นี่คุณ! ตาบอดหรือไงครับถึงไม่เห็นว่าผมเพิ่งเหนื่อยจนแทบรากเลือดเนี่ย?" ธันวาตอกกลับเสียงห้วน สะบัดหน้าใส่พร้อมกับใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ขมับออกลวกๆ "อีกอย่าง นี่มันห้องผมนะ! ถึงจะเป็นบ้านของคุณก็เถอะ มีสิทธิ์อะไรมาไล่ผมออกจากห้องตัวเองไม่ทราบ" "สิทธิ์ของเจ้าของบ้าน... และสิทธิ์ในตัวคุณไงครับ" คุณธีร์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วจนธันวาถอยหลังไปชนกับเสาเตียงโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่กดดันลงมาจนพื้นที่รอบตัวแคบลงถนัดตา ดวงตาสีนิลคู่คมกวาดมองสำรวจตั้งแต่เรือนผมชื้นเหงื่อ ไล่ลงมาตามลำคอระหงที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ริมฝีปากบางเฉียบที่ยังคงเปิดปากเถียงเขาฉอดๆ เมื่อครู่ บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันตา มีเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของคนทั้งคู่ ธันวารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มอย่างไม่มีสาเหตุ เขาพยายามจะผลักอกแกร่งออกไป แต่ทว่ามือหนากลับคว้าข้อมือของเขาไว้ได้เสียก่อน แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่มันมั่นคงและทรงพลังเสียจนหนีไม่พ้น "ปล่อยนะคุณธีร์..." ธันวาพยายามกดเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวระคนตื่นตระหนก "ผมจะนอน พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปดูหน้างานรีโนเวท... อื้อ!" คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อคุณธีร์ไม่ปล่อยให้เขาได้อ้าปากต่อล้อต่อเถียงอีกต่อไป ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาประกบปิดริมฝีปากอิ่มด้วยความเร็วที่เหนือกว่าจะตั้งรับ สัมผัสแรกที่แนบชิดคือความเย็นเยียบตามประทับวิญญาณ แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ความร้อนรุ่มจากความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ภายในก็แผ่ซ่านเชื่อมโยงผ่านสัมผัสนั้นจนร้อนฉ่าราวกับเปลวเพลิง ธันวาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนไปหมด ชายหนุ่มพยายามจะเบือนหน้าหนีและทุบไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่คุณธีร์กลับใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยของเขาไว้มั่น ไม่ยอมให้ขยับหนีไปไหน ลมหายใจอุ่นร้อนที่ผสานเข้าหากันทำให้สัมผัสนี้สมจริงเสียจนลืมไปเลยว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงวิญญาณ ไอร้อนจากร่างสูงโอบล้อมตัวเขาไว้ราวกับกรงขังที่เต็มไปด้วยความเสน่หาและแรงหึงหวงที่ซ่อนเร้นมานาน ริมฝีปากหนาบดเบียดเคล้าคลึงอย่างเอาแต่ใจ คมเขี้ยวขบเม้มริมฝีปากล่างของธันวาเบาๆ เพื่อลงโทษความดื้อรั้นและวาจายียวนที่ชอบพ่นออกมาท้าทายเขานัก ความนุ่มนวลที่เจือด้วยความเอาแต่ใจทำให้ธันวาเข่าอ่อนยวบลงไปถนัดตา ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความวابวาบที่แล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง ปลายลิ้นร้อนที่รุกล้ำเข้ามาสำรวจความหวานภายในยิ่งทำให้สติที่กระจัดกระจายอยู่แล้วพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง มือเรียวที่เคยพยายามผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว ร่างกายตอบสนองต่อสัมผัสอันลึกซึ้งนี้อย่างซื่อตรง หัวใจเต้นกระหน่ำจนดังสะท้อนก้องในโสตประสาท มันไม่ใช่แค่จูบเพื่อสั่งสอน... แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน ผ่านทุกสัมผัสที่ร้อนแรงและลึกซึ้งจนยากจะถอนตัว เนิ่นนานกว่าที่คุณธีร์จะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าของคนที่หอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหว ริมฝีปากบวมเจ่อเล็กน้อยและแดงก่ำจากการถูกรังแก ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำมองค้อนเขาด้วยความเคืองขุ่นปนความเขินอายที่ปิดไม่มิด "คุณ... บ้าไปแล้วหรือไงครับ" ธันวาเอ่ยเสียงสั่นพร่า พยายามสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติที่กระจัดกระจายกลับคืนมา "จู่ๆ ก็... อุ๊บ!" ยังไม่ทันได้ต่อว่าจบ คุณธีร์ก็โน้มใบหน้าลงมาแตะริมฝีปากย้ำเบาๆ ที่มุมปากของเขาอีกครั้งอย่างหมั่นเขี้ยว รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลานั้นเต็มไปด้วยความพึงพอใจ "ผมเตือนคุณแล้วนะครับว่าอย่าดื้อกับผม" เสียงทุ้มกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาธันวาอยากจะมุดแผ่นดินหนี "ส่วนเรื่องห้อง... คืนนี้ผมจะนอนที่นี่เป็นเพื่อนคุณ เพื่อป้องกันไม่ให้มี 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ตัวไหนกล้าเข้ามาแตะต้องคุณอีก" "ใครใช้ให้คุณมานอนด้วยไม่ทราบ! เชิญกลับห้องของคุณไปเลยนะ!" ธันวาหน้าแดงก่ำ เถียงกลับเสียงแข็งกลบเกลื่อนความเขิน "ดื้ออีกแล้วนะครับธันวา..." คุณธีร์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอนนุ่มหน้าตาเฉย "ถ้าไม่อยากโดนทำโทษแบบเมื่อครู่อีก ก็รีบไปอาบน้ำนอนซะครับ... หรือถ้ายังติดใจรสชาติเมื่อกี้ ผมยินดีบริการใหม่อีกรอบนะครับ" "ไอ้ผีฉวยโอกาส!" ธันวาแยกเขี้ยวใส่ด้วยความหมั่นไส้ แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่สะบัดก้นเดินหนีเข้าห้องน้ำเพื่อซ่อนใบหน้าที่ร้อนผ่าวกว่าเตาไฟของตัวเอง โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่า... ที่มุมมืดริมหน้าต่างห้องนอน เงาสัมผัสดำทะมืดร่างหนึ่งกำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้น พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานคู่ใหญ่ที่จดจ้องมองตรงมายังเตียงนอนด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก่อนที่กระจกใสจะปรากฏรอยร้าวเป็นทางยาวราวกับมีใครบางคนกำลังกรีดมันด้วยของมีคมจากภายนอก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินจิกหมอนและลุ้นระทึกไปกับความซึนของคุณธีร์กับความปากแข็งของธันวานะครับ