คุณธีร์เข้าสิง!

"ถ้าคิดว่าใช้เงินฟาดหัวแล้วจะทำอะไรกับใครก็ได้ตามอำเภอใจ... แกคงเข้าใจโลกใบนี้ผิดถนัดแล้วล่ะครับ" น้ำเสียงที่เปล่งออกมาไม่ใช่เสียงของธันวา... แต่มันคือน้ำเสียงทุ้มนุ่ม เย็นเยียบ และทรงอำนาจจนคนฟังถึงกับสันหลังวาบ ร่างโปร่งบางที่เมื่อครู่ยังยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ กลับยืนยืดอกตรงแน่ว แววตาคมกริบที่เคยฉายแวววิตกกังวล บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเย่อหยิ่งและดุดันราวกับพญาเสือที่พร้อมขย้ำเหยื่อ ไตรภพ นักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล ชะงักมือที่กำลังจะคว้าแขนธันวา ใบหน้าอิ่มเอิบด้วยความกรึ่มจากแอลกอฮอล์บิดเบี้ยวด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ เด็กหนุ่มยากจนที่เขากำลังคุกคาม กลับแผ่รังสีน่ากลัวบางอย่างออกมาจนเขาต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว "นะ... นายพูดบ้าอะไรวะ ธันวา แกกล้าดียังไงมาสอนฉัน!" ไตรภพพยายามกลบเกลื่อนความกลัวด้วยการตะคอกเสียงดัง เพื่อเรียกศักดิ์ศรีของคนมีเงินคืนมา แต่ทว่า... สันหลังของเขากลับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบโดยไม่ทราบสาเหตุ ภายในห้วงความคิดของธันวาเวลานี้ เจ้าตัวกำลังกรีดร้องลั่นด้วยความสติหลุด *(ไอ้ผีบ้านี่! บอกให้ออกมาช่วย ไม่ได้บอกให้ยืมร่างไปใช้แบบนี้โว้ย! แล้วนี่ขยับตัวได้ยังไงวะเนี่ย ขนลุกไปหมดแล้ว!)* ธันวาโวยวายอยู่ในใจจนแทบจะกระโดดเตะอากาศ แต่ร่างกายภายนอกกลับนิ่งสนิท แถมยังส่งยิ้มมุมปากเย้ยหยันกลับไปได้อย่างแนบเนียน (เงียบไปน่าธันวา... ร่างกายนายนี่ผอมแห้งเป็นกุ้งแห้ง แถมกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมากเกินไปจนไขมันในเลือดน่าจะปริ่มนะเนี่ย ดูแลตัวเองหน่อยสิครับ) เสียงทุ้มของคุณธีร์ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท เป็นเชิงดุแกมบ่น ทำเอาธันวาอยากจะกุมขมับให้ตายตรงนั้น *(นี่ไม่ใช่เวลามาวิจารณ์โภชนาการของผมนะคุณ! จัดการไอ้ตาแก่นี่สิ มันจะลวนลามผมอยู่แล้ว!)* (รู้แล้วครับ ไม่ต้องสั่ง... ผมหวงของผมยิ่งกว่าอะไรดี ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องแม้แต่ปลายนิ้ว) ประโยคหลังคุณธีร์ไม่ได้พูดกับธันวาในใจ แต่เขาตวัดสายตาดุดันมองตรงไปที่มือสกปรกของไตรภพที่ยังค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ แรงกดดันทางจิตวิญญาณแผ่ซ่านออกมารอบบริเวณ จนบรรยากาศในห้องรับรองวีไอพีของงานเลี้ยงอุณหือลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ราวกับถูกความหนาวเหน급ของฤดูหนาวเข้าจู่โจม ไตรภพกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้สึกเหมือนมีสายตานับร้อยคู่กำลังจ้องมองมาจากความมืด และทุกย่างก้าวที่ร่างในกระจกเงาเคลื่อนไหว มันให้ความรู้สึกเหมือนเขากำลังยืนอยู่ปากเหว "คะ... แกเป็นใครกันแน่" ไตรภพเสียงสั่น เผลอถอยหลังกรูดจนสะดุดโซฟาเกือบหกล้ม "ผมก็คือคนที่กำลังจะสั่งสอนให้คุณรู้จักคำว่า 'เกียรติยศ' ที่ต่อให้เอาเงินทั้งชีวิตของคุณมาซื้อ ก็ซื้อกลับมาไม่ได้ยังไงล่ะครับ" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของธันวา—หรือที่มีวิญญาณของคุณธีร์สิงอยู่—ก็ก้าวเข้าไปประชิดตัวไตรภพด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ มือเรียวบางคว้าเข้าที่ปกเสื้อเชิ้ตแบรนด์ดังของนักธุรกิจรุ่นใหญ่อย่างแม่นยำและรวดเร็ว แรงมหาศาลที่ไม่รู้ว่าเอามาจากไหน ทำให้คนตัวใหญ่กว่าถึงกับลอยละลิ่วตามแรงดึง ก่อนจะถูกเหวี่ยงกระแทกกับผนังห้องเสียงดังสนั่น *ตุ้บ!* "โอ๊ย!/คุณไตรภพ!" เสียงอุทานด้วยความตกใจของเหล่าแขกเหรื่อและบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่รอบนอกดังขึ้นระงม แต่ไม่มีใครกล้าขยับเข้ามาใกล้สักคน เพราะแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวธันวานั้นน่ากลัวเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะรับมือไหว ไตรภพจุกจนพูดไม่ออก ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและหวาดกลัวผสมปนเปกัน เขายันตัวพิงผนัง ชี้หน้าอีกฝ่ายด้วยมือที่สั่นเทา "พวกแก... ยืนบื้ออยู่ทำไมวะ! ไปจับตัวมันมาสิ! สั่งสอนมันให้หลาบจำ!" บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่รีบพุ่งเข้ามาหาธันวา หมายจะล็อกตัวไว้ตามคำสั่ง แต่คุณธีร์ในร่างธันวาแค่นหัวเราะในลำคออย่างดูแคลน (ธันวาครับ... ยืมแรงหน่อยนะ) *(ตามสบายเลยครับ จัดหนักๆ ให้ผมด้วย ทบต้นทบดอกเลยนะ!)* ธันวาที่ยอมจำนนต่อโชคชะตาอนุญาตในใจอย่างรวดเร็ว เมื่อแค้นส่วนตัวกับความงกเรื่องเงินและศักดิ์ศรีมันตีคู่กันมา พริบตาเดียว ร่างโปร่งก็พลิ้วหลบหมัดของบอดี้การ์ดคนแรกได้อย่างงดงามราวกับนักกีฬาต่อสู้มืออาชีพ ข้อศอกเรียวเล็กกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ของชายร่างยักษ์อย่างแม่นยำจนอีกฝ่ายทรุดลงไปนอนกองกับพื้น ตัวงอเป็นกุ้งในพริบตาเดียว ส่วนคนที่สองที่พุ่งเข้ามาคว้าไหล่ ถูกมือบางจับหักข้อมือไขว้หลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเตะตัดขาจนล้มลงไปนอนร้องครวญครอกตามกันไป ความเงียบกริบเข้าปกคลุมห้องจัดเลี้ยงในทันที ทุกสายตาจับจ้องมาที่ธันวาเป็นตาเดียว เด็กหนุ่มยากจนที่ทุกคนคิดว่าเป็นแค่เหยื่ออันโอชะของงาน กลับกลายเป็นปีศาจกลายร่างที่จัดการบอดี้การ์ดมืออาชีพสองคนลงได้ภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที! คุณธีร์ในร่างธันวาปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตัวเองเบาๆ อย่างนึกรังเกียจความสกปรก ก่อนจะก้าวเข้าไปหาไตรภพที่ตอนนี้ล้มลุกคลุกคลานอยู่บนพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "จะ... จะทำอะไร อย่าเข้ามานะเว้ย ฉันฟ้องแกแน่!" ไตรภพตะโกนเสียงหลง หน้าซีดเผือด "ฟ้องเหรอครับ?" คุณธีร์ย่อตัวลง นั่งยองๆ ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับนักธุรกิจหนุ่ม รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเย้ายวนแต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม "ลองดูสิครับว่าตำรวจจะเชื่อคำให้การของคนที่พยายามลวนลามคนอื่นก่อน หรือจะเชื่อหลักฐานกล้องวงจรปิดในมือผม... อ้อ ผมลืมบอกไปว่า คลิปวิดีโอเมื่อครู่นี้ ถูกส่งตรงไปยังมือถือของภรรยาคุณ และสำนักข่าวบันเทิงชื่อดังเรียบร้อยแล้วนะครับ" ไตรภพเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด รีบคว้ามือถือในกระเป๋าขึ้นมาดู ปรากฏว่าหน้าจอแสดงข้อความแจ้งเตือนการส่งไฟล์วิดีโอจริง ๆ แถมยังมีสายเรียกเข้าจากภรรยาหลวงที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้ายและทรงอิทธิพลไม่แพ้กันโชว์หราอยู่บนหน้าจอ "มะ... ไม่จริง นายทำแบบนี้ไม่ได้!" "ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ ในเมื่อคุณเป็นคนเริ่มเกมนี้เอง... เกมเอาเงินฟาดหัวคนอื่นเนี่ย สนุกดีไม่ใช่เหรอครับ?" คุณธีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วทิ้งท้ายด้วยประโยคเชือดเฉือน "หวังว่าธุรกิจของคุณจะยังอยู่รอดจนถึงพรุ่งนี้นะครับ ไตรภพ" พูดจบ วิญญาณของคุณธีร์ก็เริ่มถอดถอนออกจากร่างอย่างช้าๆ ความรู้สึกเหนื่อยล้าและมึนงัวแล่นแปล๊บเข้ามาในสมองของธันวา ร่างกายเซถลาเกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น แต่โชคยังดีที่มือหนาและอบอุ่นคู่หนึ่งเข้ามาคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทันท่วงที กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยผสมผสานกับความเย็นยะเยือกที่แสนคุ้นเคยโชยเข้าจมูก ธันวาเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของอ้อมแขนนั้น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของคุณธีร์ปรากฏขึ้นตรงหน้าในระยะประชิด ชนิดที่ลมหายใจรดกัน *(ไหวไหมครับคนเก่ง... ดูท่าทางร่างกายนายจะรับภาระหนักเกินไปหน่อยนะ)* น้ำเสียงนุ่มทุ้มกระซิบข้างหู พร้อมกับสายตาที่มองมาด้วยความห่วงใยเจือความเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด ธันวากลืนน้ำลายฝืดคอ หัวใจเต้นแรงไม่ใช่เพราะความเหนื่อยจากการต่อสู้ แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินไป และสายตาร้อนแรงคู่นั้นที่กำลังจ้องมองริมฝีปากของเขาอย่างสื่อความหมาย *(คุณธีร์... นี่คุณเข้ามาสิงผมแล้วยังจะฉวยโอกาสอีกเหรอ)* ธันวาประท้วงในใจด้วยใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำ *(ฉันไม่ได้ฉวยโอกาสครับ... ฉันแค่มารับรางวัลของคนเก่งต่างหาก)* คุณธีร์กระซิบเบาๆ ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้จนแทจะชิดกับริมฝีปากของธันวา ดวงตาคมกราบกวาดมองความเขินอายของคนในอ้อมแขนด้วยความพึงพอใจ ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของธันวากำลังจะเต้นหลุดออกจากอก และเปลือกตาเริ่มหลับพริ้มรอรับสัมผัสที่คาดไม่ถึงนั้น ประตูห้องรับรองวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทด้วยฝีมือของใครบางคน "พี่ธันวา! เกิดอะไรขึ้นวะ ทำไมข้างนอกเขาฮือฮากัน—เฮ้ย!" เสียงอุทานตกใจของ "กรณ์" รุ่นน้องสนิทที่ตามหาธันวา ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะความหวานซึ้งจนบรรยากาศแทบขาดผึ่ง ธันวาลืมตาโพรงด้วยความตกใจ รีบผลักอกคุณธีร์ออกสุดแรง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่สายตาของกรณ์ไม่ได้มองมาที่ธันวาคนเดียว... แต่มันดันกวาดผ่านอากาศว่างเปล่าข้างตัวธันวา ที่ซึ่งวิญญาณของคุณธีร์ยืนกอดอกส่งสายตาพิฆาตมองมาที่ผู้มาใหม่ด้วยความหงุดหงิดเต็มประการ! กรณ์หน้าซีดเผือด ขาแข็งค้าง อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก เมื่อจู่ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่พุ่งทะลุขั้วหัวใจ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าลอยมาตามลมเข้าหูขวาอย่างชัดเจน *"ถ้าไม่อยากตายคาที่... แกช่วยไสก้นออกไปจากห้องนี้ภายในสามวินาทีนี้ซะครับ"* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งแสบ ทั้งแซ่บ และน่าฟินจิกหมอนของทั้งคู่ในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!