วินาทีความเป็นความตาย

ไอความร้อนระอุระดับพันองศาแผดเผาจนผิวแก้มของธันวารู้สึกราวกับถูกกรีดด้วยคมมีดไฟ เปลวเพลิงสีส้มฉานโหมกระหน่ำกลืนกินโครงสร้างไม้สักทองโบราณของคฤหาสน์หลังงามจนเกิดเสียงลั่นเปรี๊ยะน่ากลัว ควันสีดำทึบพวยพุ่งตลบอบอวลจนมองแทบไม่เห็นทาง อากาศบริสุทธิ์ถูกแทนที่ด้วยก๊าซพิษที่กัดกินหลอดลม ทุกจังหวะการหายใจเข้าจึงเหมือนมีเศษแก้วนับพันชิ้นบาดลึกอยู่ในอก "แค่ก... บ้าเอ๊ย!" ธันวาสบถเสียงแหบพร่า มือข้างหนึ่งยกขึ้นปิดจมูกและปากด้วยเสื้อยืดที่ชุ่มเหงื่อ ขณะที่อีกมือพยายามดันคานไม้หนักอึ้งที่ร่วงลงมาทับขาข้างซ้ายของตัวเองไว้อย่างสุดแรงเกิด ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจากข้อเท้าจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก สติที่เริ่มพร่าเลือนทำให้เขานึกอยากจะหัวเราะเยาะโชคชะตาตัวเองนัก—นี่เขาสู้ชีวิตมาแทบตาย ปากกัดตีนถีบเพื่อหาเงินใช้หนี้ แต่สุดท้ายกลับต้องมาจบชีวิตกลายเป็นผีเฝ้าบ้านตามรอยคุณธีร์อย่างนั้นหรือ? *แต่อย่างน้อย ถ้าเป็นผี... เขาก็คงไม่ต้องจ่ายค่าไฟสิ้นเดือนล่ะนะ* ความคิดไร้สาระผุดขึ้นมาท่ามกลางวิกฤต เป็นจังหวะเดียวกับที่ผนังห้องด้านซ้ายส่งเสียงลั่นโครมใหญ่ คานไม้ขนาดมหกำลังพังครืนลงมาปิดตายเส้นทางหนีไฟเดียวที่มี! "ธันวา!" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยตะโกนก้องแข่งกับเสียงคำรามของเปลวเพลิง ร่างโปร่งแสงของคุณธีร์พุ่งทะลุผ่านกลุ่มควันหนาทึบเข้ามาด้วยความเร็วดุจพายุ รังสีอาฆาตและไอเย็นยะเยือกที่เคยแผ่ออกมาก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นอย่างที่ธันวาไม่เคยเห็นมาก่อน ผีหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาพุ่งตรงเข้ามาหาเขาราวกับลูกธนู ทว่าทันทีที่มือเรียวยาวพยายามจะคว้าแขนของเขาเพื่อดึงตัวออกไป ปลายน่างโปร่งแสงนั้นกลับทะลุผ่านผิวเนื้อของธันวาไปอย่างไร้การสัมผัส! เวรเอ๊ย! ลืมไปสนิทว่าอีกฝ่ายเป็นผี! คุณธีร์ชะงักกึก สีหน้าของวิญญาณหนุ่มซีดเผือกยิ่งกว่ากระดาษ ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมีต่อศัตรูมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความจนตรอกและหวาดกลัวอย่างที่สุด ซึ่งเป็นสิ่งที่ธันวาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายปากร้ายคนนี้เลย "คุณ... คุณธีร์ ถอยไป!" ธันวาตะโกนสุดเสียง พยายามดันคานไม้อีกครั้งจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "ตรงนี้มันอันตราย คุณเป็นวิญญาณนะ เวลานี้ไฟไหม้แบบนี้ เดี๋ยวคุณก็..." "หุบปากแล้วฟังฉัน!" คุณธีร์ตวาดกลับเสียงกร้าว ดวงตาสีรัตติกาลลุกโชนด้วยแรงอารมณ์ที่รุนแรงยิ่งกว่าไฟตรงหน้า "ฉันไม่ยอมให้แฟนน... เอ๊ย! ไม่ยอมให้ลูกหนี้ปากดีอย่างนายมาตายในบ้านของฉันเด็ดขาด อยากตายต้องใช้หนี้ฉันให้หมดก่อน!" "ปากแข็งชะมัด..." ธันวาแค่นหัวเราะทั้งน้ำตาที่ไหลผสมกับเขม่าควัน ความเจ็บที่ข้อเท้าทำให้เขาขยับไม่ได้ดั่งใจ เพดานด้านบนกำลังจะพังลงมาทับทั้งคู่ในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า "ถ้าผมรอดไปได้... ผมจะคิดดอกเบี้ยคุณข้อหาพูดจาไม่เข้าหูเมื่อกี้แน่..." คุณธีร์ไม่สนใจคำประชดประชันนั้น ร่างโปร่งแสงพยายามใช้พลังงานทั้งหมดของวิญญาณยกคานไม้หนักอึ้งที่ทับขาธันวาไว้ แม้ว่าวิญญาณจะไม่มีน้ำหนักทางกายภาพ แต่ด้วยความมุ่งมั่นและแรงปรารถนาอันแรงกล้าที่อยากปกป้องคนตรงหน้า ทำให้เกิดกระแสลมหมุนวนรุนแรงรอบตัวผีหนุ่ม ไอเย็นยะเยือกเข้าปะทะกับไอความร้อนจนเกิดเสียงดังซ่า บรรยากาศบิดเบี้ยวราวกับมิติเวลาบริเวณนั้นกำลังจะฉีกขาด *ครืดดด—!* ปาฏิหาริย์หรือแรงแค้นก็ไม่ทราบได้ คานไม้หนักอึ้งขยับเขยื้อนหลุดจากขาของธันวาได้ชั่วพริบตา! "หนีเร็ว!" คุณธีร์ตะโกนลั่น พร้อมกับพุ่งเข้ามาใช้ร่างโปร่งแสงของตัวเองบังสะเก็ดไฟและเศษไม้ที่ร่วงหล่นลงมาจากเพดานแทนธันวา แม้สัมผัสทางกายภาพจะจำกัด แต่วิญญาณหนุ่มกลับใช้จิตและพลังทั้งหมดสร้างเกราะป้องกันพลังงานรอบตัวมนุษย์หนุ่มไว้ ธันวากัดฟันกรอด ใช้แรงเฮือกสุดท้ายกระโจนสุดตัวพ้นจากกองเพลิงออกไปที่ระเบียงห้องนอนชั้นสอง ร่างของเขากลิ้งคลุกคลีไปกับพื้นปูนด้านนอก ท่ามกลางเสียงหวอของรถดับเพลิงที่ดังแว่วมาแต่ไกลจากถนนใหญ่ แฮก... แฮก... ธันวานอนหอบหายใจโยนตัวอยู่บนพื้นระเบียง ออกซิเจนบริสุทธิ์ทะลตู้เข้าปอดจนรู้สึกแสบร้อนไปหมด เขาค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นด้วยความทุลักทุเล ขาข้างซ้ายบวมเป่งและมีรอยไหม้แดงเถือก แต่เขายังมีชีวิตอยู่! เขารีบหันกลับไปมองในห้องนอนที่ตอนนี้กลายเป็นทะเลเพลิงสีแดงฉาน "คุณธีร์...!" ร่างโปร่งแสงของคุณธีร์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ พลังงานวิญญาณของผีหนุ่มกระจัดกระจายและเบาบางลงอย่างเห็นได้ชัดจากการใช้พลังเฮือกใหญ่เมื่อครู่ ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวจนแทบโปร่งใส ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่ธันวาด้วยแววตาโล่งอก ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะขยับเอ่ยคำพูดไร้เสียงที่ธันวาอ่านปากได้ทันทีว่า— *'โง่เอ๊ย...'* ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงทุบประตูก็ดังขึ้นจากด้านล่าง ตามด้วยเสียงตะโกนโกลาหลของทีมกู้ภัยที่พังประตูเข้ามา "มีคนติดอยู่ข้างบนหรือเปล่า!?" ธันวาหันไปตะโกนตอบเสียงดัง "ผมอยู่ตรงนี้ครับ! ช่วยด้วย!" เมื่อทีมกู้ภัยชุดแรกวิ่งขึ้นมาถึงระเบียงและช่วยดึงตัวธันวาเข้าไปในเขตปลอดภัย พร้อมกับฉีดน้ำสกัดกั้นเปลวเพลิงในห้องนอนจนเริ่มสงบลง ธันวาก็กวาดสายตามองหากลุ่มควันสีขาวที่คุ้นเคยอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความกังวลที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ในห้องนอนที่ตอนนี้หลงเหลือเพียงควันจางๆ และซากปรักหักพังสีดำสนิท—ว่างเปล่า ไม่มีเงาร่างโปร่งแสงของคุณธีร์ยืนอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว "คุณธีร์...?" ธันวาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบแห้งและสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกโหวงเหวงในอกตีตื้นขึ้นมาจนจุกแน่นยิ่งกว่าตอนที่ถูกคานไม้ทับเสียอีก "น้องครับ ทำแผลก่อนนะ ขาแพลงแล้วก็โดนความร้อนสะสมด้วย" เจ้าหน้าที่กู้ภัยเข้ามาประคองเขาให้นั่งลงบนเปลพยาบาล พร้อมกับยื่นหน้ากากออกซิเจนให้ ธันวารับมาถือไว้โดยอัตโนมัติ แต่สายตาคมยังคงจดจ้องไปที่มุมห้องมืดๆ ที่เคยเป็นจุดยืนของคุณธีร์ ความเงียบงันเข้าปกคลุม ทว่าในความเงียบนั้น กลับมีกระแสลมเย็นเฉียบสายหนึ่งพัดผ่านต้นคอของเขาเบาๆ ราวกับสัมผัสปลอบโยนที่คุ้นเคย พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับลอยมากับสายลมข้างใบหู... *"ถ้าคราวหน้ายังทำตัวซุ่มซ่ามแบบนี้อีก... ฉันจะหลอกให้นอนไม่หลับไปตลอดชีวิตเลย ประตูมิติที่แปด"* ธันวาชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าอีกฝ่ายยังอยู่... และยังคงปากร้ายไม่เปลี่ยน แต่ก่อนที่ธันวาจะได้ทันอ้าปากโต้ตอบอะไรกลับไป เสียงฝีเท้าที่วิ่งกระหựมขึ้นมาทางบันไดพร้อมกับเสียงเรียกชื่อของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน "ธันวา! ลูก เป็นยังไงบ้างลูก!" เสียงของผู้มาใหม่ทำให้ธันวาต้องหันขวับไปมอง ร่างของหญิงวัยกลางคนในชุดเสื้อผ้ากระเซอะกระเซิงวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาเขาด้วยความตกใจสุดขีด ทว่า... ใบหน้านั้นกลับไม่ใช่แม่ของเขา และไม่ใช่ใครอื่น—แต่เป็นผู้หญิงลึกลับคนที่เคยพยายามเข้ามาพัวพันกับคฤหาสน์หลังนี้เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน! ดวงตาของหญิงคนนั้นจับจ้องมาที่ซากคฤหาสน์ไฟไหม้ด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาดที่มุมปาก ก่อนจะหันมามองธันวาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลับบางอย่างที่น่าขนลุก "ในที่สุด... ก็ถึงเวลาเปิดผนึกสักทีสินะคะ" -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญและฟินจิกหมอนมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ