ความลับที่เปิดเผยทั้งหมด

เสียงปรบมือแปะๆ สองครั้งดังขึ้นในความมืดของห้องโถงใหญ่ ทำลายความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ราวกับเสียงกรรไกรที่กำลังตัดผ่านเส้นด้ายแห่งความอดทนครั้งสุดท้าย ธันวาหรี่ตาลงมองร่างที่ก้าวออกมาจากเงาเสินหินอ่อน แสงไฟสลัวจากโคมระย้าสะท้อนใบหน้าเรียบเฉยและรอยยิ้มมุมปากที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก... ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น "คุณภาคภูมิ" ทนายความประจำตระกูลผู้ถือเอกสารกองโตและทำหน้าเหมือนคนถือไพ่เหนือกว่าตลอดเวลา "เก่งมากครับคุณธันวา สืบสาวราวเรื่องเก่งเสียจนคนแก่ๆ อย่างผมต้องยอมปรบมือให้" น้ำเสียงนุ่มลึกแต่แฝงความเยียบเย็นเอ่ยขึ้น ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ขยับตัวยืนบังร่างโปร่งแสงของคุณธีร์ที่ยืนกอดอกหน้าบึ้งตึงอยู่ข้างๆ โดยอัตโนมัติ แม้ว่าวิญญาณหนุ่มจะไม่มีวันถูกใครทำร้ายอีกแล้วก็ตาม แต่นิสัยขี้หึงและหวงก้างของคุณธีร์ในตอนนี้กำลังแผ่รังสีอาฆาตจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา *(ไอ้เวนี่... กล้าดียังไงมามองนายด้วยสายตาแบบนั้น อยากโดนหักคอรอบสองหรือไง)* คุณธีร์เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน เสียงกระซิบกระ조ดลอดไรฟันดังขึ้นข้างหูธันวาจนขนแขนลุกชัน "ไม่ต้องมาทำเป็นปากหวานหรอครับคุณภาคภูมิ" ธันวาเชิดคางขึ้น รอยยิ้มยียวนปรากฏบนมุมปากอย่างท้าทาย "คนที่ยักยอกเงิน หักหลังบริษัท แล้วยังลงมือผลักคนอื่นตกบันไดเพื่อฆ่าปิดปาก... หน้าตาอย่างคุณนี่แหละครับที่โบราณเขาเรียกว่า 'หน้าเนื้อใจเสือ' ตัวจริงเสียงจริง" ภาคภูมิหุบยิ้มทันที แววตาที่เคยสุขุมฉายแววอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคอ "พูดจาฉะฉานสมกับที่เป็นคนที่ธีร์มันเลือก... เสียดายนะครับ ถ้าวันนั้นผมไม่จัดการให้มันจบๆ ไป คนที่ยืนอยู่ตรงนี้อาจจะไม่ใช่คุณธันวา แต่เป็นทายาทคนใหม่ที่โง่งงเงี่ยเง่าไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยก็ได้" สิ้นคำสารภาพนั้น อากาศรอบตัวก็ปั่นป่วนทันที วิญญาณของคุณธีร์พุ่งเข้าประชิดร่างทนายความเฒ่าด้วยความเร็วสูง แรงแค้นที่สะสมมานานทำให้เงาร่างของชายหนุ่มแผ่ไอเย็นจัดจนกระจกหน้าต่างเป็นฝ้าขาว ภาคภูมิสะดุ้งเฮือกโดยไม่รู้ตัว มือที่ถือเอกสารสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่พุ่งทะลุขั้วหัวใจ แม้จะมองไม่เห็นตัวผีตรงๆ แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็กรีดร้องเสียงดังลั่น "คุณธีร์ ใจเย็นก่อนครับ!" ธันวาเอדเสียงเตือนเบาๆ พร้อมกับยื่นมือไปคว้าชายเสื้อของคุณธีร์ไว้ แม้จะสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่า แต่มันก็มากพอที่จะทำให้วิญญาณหนุ่มชะงักและหันมามองด้วยสายตาขุ่นเคือง *(ปล่อยผมนะธันวา! มันกล้าฆ่าผม มันกล้าทำลายทุกอย่างที่คุณควรจะได้ครอบครอง!)* คุณธีร์ตวาดเสียงแข็ง ดวงตาสีดำสนิทลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ แต่ยอมถอยหลังกลับมายืนเคียงข้างธันวาตามคำขอ ธันวาถอนหายใจยาว สายตาคมกริบหันกลับไปสบตากับฆาตกรตัวจริงอีกครั้ง "หลักฐานทั้งหมดอยู่ในมือตำรวจแล้วครับคุณภาคภูมิ บัญชีลับ เอกสารโอนหุ้น และรอยนิ้วมือบนราวบันไดในคืนเกิดเหตุ คุณดิ้นไม่หลุดหรอครับ" ภาคภูมิหัวเราะลั่นห้อง สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้น "ตำรวจเหรอ? คิดว่าเอกสารพวกนั้นจะทำอะไรผมได้หรือไง ในเมื่อ...!" ทนายความเฒ่าชักซองเอกสารอีกชุดออกจากกระเป๋าเสื้อสูท ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะชูมันขึ้นเพื่อข่มขู่ ไฟฟ้าทั่วทั้งคฤหาสน์ก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ! ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งในพริบตา ธันวารีบก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ ทว่ามือเรียวเย็นเฉียบของคุณธีร์กลับเอื้อมมาคว้าข้อมือเขาไว้แน่น พร้อมกับเสียงกระซิบที่แนบชิดติดริมหูในความมืด *(ระวังตัว... มันไม่ได้มาคนเดียว)* แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสลัวติดพรึบขึ้นที่มุมห้อง และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ธันวาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อประตูบานใหญ่ที่ควรจะปิดสนิท กลับถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่น่ากลัวยิ่งกว่าภาคภูมิเสียอีก! "เสียใจด้วยนะธันวา... นายรู้ความลับช้าไปก้าวหนึ่งเสมอ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญและฟินจิกหมอนมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ