เงาในความทรงจำ

"กุญแจดอกนั้น... มันหน้าตาเป็นยังไงหรือคะ?" เพียงฟ้าเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าปลายนิ้วที่กำแก้วชาอุ่นในมือกลับสั่นไหวเล็กน้อย เธอซ่อนความรู้สึกนั้นไว้ภายใต้รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก พยายามทำตัวให้เป็นเพียง 'ผู้ฟังที่ดี' เหมือนแปดปีที่ผ่านมาไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ธาวินไม่ได้ตอบในทันที เขานั่งเอนหลังพิงพนักโซฟาหนังสีเข้มในห้องทำงานที่เงียบเชียบ แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้ใบหน้าคมสันดูมีมิติและเต็มไปด้วยรอยร้าวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสุขุม ดวงตาของเขาจ้องมองผ่านร่างของเพียงฟ้าไปราวกับกำลังมองทะลุผ่านกาลเวลา "มันไม่ใช่กุญแจทองเหลืองหรือเหล็กกล้าหรอกเพียงฟ้า" เขาพึมพำ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่า "แต่มันคือคำพูดประโยคหนึ่งที่ผมเคยทิ้งไว้ที่นี่... วันที่ฝนตกหนักจนมองไม่เห็นทางกลับบ้าน วันที่ผมตัดสินใจหันหลังให้กับทุกอย่างที่ควรจะรักษาไว้" เพียงฟ้านิ่งงัน หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ราวกับมีฝ่ามือที่มองไม่เห็นมาบีบเค้นจนแน่นหน้าอก เธอจำได้ดี... วันนั้น วันที่เขาก้าวออกจากชีวิตเธอไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่ครั้งเดียว เธอเคยคิดว่านั่นคือการจากลาที่สมบูรณ์แบบ แต่คำพูดของเขาในคืนนี้กลับกลายเป็นคมมีดที่กรีดแผลเป็นที่เธอพยายามรักษามาตลอดแปดปีให้เปิดออกอีกครั้ง "ทำไมถึงเป็นตอนนี้คะ?" เพียงฟ้าถามเบาๆ เธอขยับตัวเล็กน้อย พยายามรักษาระยะห่างที่ปลอดภัย "แปดปีมันนานพอที่จะทำให้ความทรงจำหลายอย่างกลายเป็นแค่ฝุ่นผง ทำไมคุณถึงเลือกที่จะกลับมาตามหาสิ่งที่มันสูญหายไปนานแล้ว" ธาวินขยับตัวเข้าใกล้เธอมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาที่เจือด้วยกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ลอยมาปะทะจมูก มันเป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคย... กลิ่นของความเจ็บปวดที่หอมหวาน "เพราะแปดปีที่ผ่านมา ผมไม่เคยได้ยินเสียงตัวเองเลย" เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "ผมใช้ชีวิตอยู่กับความเงียบที่กินกัดกินใจไปทีละนิด จนกระทั่งวันที่ผมรู้ว่า กุญแจดอกนั้น... มันไม่ได้สูญหายไปไหน แต่มันถูกล็อกไว้ในกล่องความทรงจำที่มีเพียงคุณคนเดียวที่ถือกุญแจสำรอง" "คุณกำลังจะบอกว่า... ฉันเป็นเจ้าของความลับของคุณเหรอคะ?" "ไม่ใช่เจ้าของ" ธาวินยิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่เศร้าที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น "แต่คุณคือคนที่รับภาระดูแลมันแทนผมมาตลอด... โดยที่คุณไม่รู้ตัวเลยว่ามันหนักหนาแค่ไหน" เพียงฟ้าลดสายตาลงต่ำ เธอไม่อยากให้เขาเห็นแววตาที่สั่นไหว เธอพยายามกลบเกลื่อนด้วยการวางแก้วชาลงบนโต๊ะไม้ เสียงแก้วกระทบพื้นโต๊ะดังกังวานในความเงียบ "วินคะ... ถ้าคุณกลับมาเพียงเพื่อจะรื้อฟื้นเรื่องที่ควรตายไปแล้ว บางทีเราอาจจะไม่มีอะไรต้องคุยกันต่อ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูมั่นคง "ฉันเป็นเพียงคนคนหนึ่งที่พยายามใช้ชีวิตต่อจากวันที่คุณไม่อยู่ ฉันไม่ใช่ผู้พิทักษ์ความทรงจำของคุณ และฉันไม่ต้องการเป็นตัวแทนของใครในเรื่องราวที่คุณยังตัดไม่ขาด" ธาวินชะงัก สายตาที่อ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกเล็กน้อย เขาดูเหมือนคนกำลังจะคว้าอากาศที่หลุดลอยไป "เพียงฟ้า... ผมไม่เคยคิดจะให้คุณเป็นตัวแทนใคร" เขาพูดเสียงเครือ "ที่ผ่านมาผมอาจจะโง่ที่ทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง แต่ที่ผมกลับมา เพราะผมรู้ว่าสุดท้ายแล้ว... คนที่ผมอยากให้รู้ความจริงมากที่สุด คือคุณ ไม่ใช่ใครที่ไหน" "ความจริง?" เธอเงยหน้าขึ้น จ้องมองเขาอย่างท้าทาย "ความจริงที่ว่าคุณยังคิดถึงใครอีกคนอยู่ใช่ไหม? ความจริงที่ว่าตลอดเวลาที่คุณหายไป คุณเอาแต่ถามตัวเองว่าถ้าวันนั้นคุณไม่ไป..." "ไม่ใช่!" ธาวินสวนกลับ ทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือมาคว้าข้อมือเธอไว้ สัมผัสนั้นอบอุ่นจนเธอต้องกลั้นหายใจ "คนที่ผมคิดถึง... คนที่ผมอยากบอกรักในวันที่ผมไม่มีโอกาสทำ คือคุณเพียงฟ้า ไม่ใช่ใครอื่น" เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากร่างกายของเธอ ธาวินปล่อยมือทันทีเมื่อรู้ตัวว่าเสียมารยาท แต่คำพูดนั้นยังคงค้างอยู่ในอากาศราวกับมีชีวิต เพียงฟ้าตัวชาวาบ ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้น แต่เพราะความหวาดกลัว... กลัวว่าหากเธอเชื่อในสิ่งที่เขาพูด สิ่งที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองจะพังทลายลง บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับแรงกดดันทางอากาศลดต่ำลงจนแทบหายใจไม่ออก ในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้งสั้นๆ ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสูงโปร่งของ 'กรณ์' ในชุดสูทเนี้ยบกริบก้าวเข้ามา ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองไปที่ธาวิน แต่กลับหยุดนิ่งอยู่ที่เพียงฟ้าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านความหมาย "ขอโทษที่เสียมารยาทครับธาวิน" กรณ์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว "แต่ผมว่าคุณคงลืมไปว่า ของที่อยู่ในกล่องใบนั้น... มันไม่ได้มีแค่ความลับของธาวินเพียงอย่างเดียว แต่มันยังมี 'บางอย่าง' ที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตของคุณเพียงฟ้าไปตลอดกาล" กรณ์เดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน วางซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเก่าคร่ำลงตรงหน้าทั้งคู่ "เปิดดูสิครับ... ก่อนที่ธาวินจะโกหกคุณไปมากกว่านี้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางในความทรงจำนี้ไปกับผมนะครับ - สายลมแผ่วเบา