คำสารภาพใต้แสงเทียน

"คุณเคยรู้สึกไหมครับ... ว่าบางความทรงจำมันเหมือนตะกอนในแก้วน้ำ ยิ่งเราพยายามกวนให้มันใสด้วยเหตุผลเท่าไร มันกลับยิ่งฟุ้งกระจายจนมองไม่เห็นอะไรเลย" เสียงของธาวินทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ามันกลับสั่นประสาทของเพียงฟ้าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในความมืดมิด ไฟฟ้าทั้งคอนโดดับลงกะทันหันเมื่อสิบนาทีก่อน เหลือเพียงแสงเทียนเล่มเดียวที่ปักอยู่บนเชิงเทียนทองเหลืองเก่าแก่บนโต๊ะอาหาร แสงวูบวาบของมันทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มดูมีมิติที่ซับซ้อน แววตาของเขาไม่ได้ทอดมองมาที่เธอ แต่มันดูเหมือนกำลังจับจ้องไปยังอดีตที่ห่างไกล เพียงฟ้าขยับตัวเล็กน้อย ความเงียบงันในห้องกว้างทำเอาเสียงลมหายใจของเธอกลายเป็นสิ่งรบกวน เธอพยายามรวบรวมสติ แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปในความสลัว "ตะกอนมักจะนอนก้นเสมอถ้าเราปล่อยให้มันอยู่นิ่งๆ นะคะ... หมายถึงครับ" เพียงฟ้าชะงัก แก้ไขคำพูดด้วยความประหม่าก่อนจะยิ้มบาง "บางทีเราอาจแค่ต้องยอมรับว่ามันอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องพยายามทำให้มันหายไปก็ได้" ธาวินละสายตาจากเทียนมาสบตาเธอ แววตาคู่นั้นไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับฉายแววโหยหาอย่างน่าประหลาด "ผมเคยคิดแบบนั้นครับ จนกระทั่งวันที่ผมต้องเสียเธอไป... คนที่ผมคิดว่าผมมีเวลาเหลือเฟือที่จะบอกรัก แต่ความจริงคือผมไม่มีโอกาสนั้นอีกเลยตลอดกาล" คำว่า 'เสียเธอไป' กระแทกใจเพียงฟ้าเข้าอย่างจัง เธอเม้มปากแน่น ความกลัวที่ฝังลึกในใจเริ่มตื่นตัว เธอคือตัวแทนหรือเปล่า? หรือเขาเพียงแค่อยากระบายความเจ็บปวดกับใครสักคนที่เขาคิดว่ามีส่วนคล้ายกับผู้หญิงคนนั้น "คุณไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้นนี่คะ" เพียงฟ้าพยายามปลอบประโลม แม้ในใจจะหน่วงหนัก "ความสูญเสียไม่ใช่ความผิดของคุณเพียงคนเดียวหรอก" ธาวินแค่นยิ้มที่มุมปาก มือหนายื่นมาใกล้เชิงเทียน นิ้วเรียวยาววนเวียนอยู่รอบเปลวไฟสีส้มที่เต้นระบำตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา "ความผิดพลาดของผมไม่ใช่เรื่องของการกระทำครับ แต่มันคือเรื่องของ 'ความเงียบ' ผมปล่อยให้ทิฐิและงานตรงหน้าขวางกั้นความรู้สึกที่ควรจะพูดออกไป วันที่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น... คำพูดสุดท้ายที่ผมพูดกับเธอคือคำประชดประชัน" เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานห้อง ราวกับต้องการสะกดกลั้นหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมา "ฟ้าครับ คุณเคยกลัวการเริ่มต้นใหม่ไหม เพราะคุณกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นคนเดิมที่ทำผิดพลาดซ้ำๆ ในรูปแบบเดิม" "เคยค่ะ" เพียงฟ้าตอบเสียงแผ่ว "ฉันกลัวว่าถ้าวันหนึ่งฉันต้องเป็นคนสำคัญของใครสักคน ฉันจะกลายเป็นเพียงเงาของใครอีกคน... เงาของคนที่เขาไม่อาจลืม" ธาวินชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเอื้อมมือมาวางบนโต๊ะ แบมือออกราวกับกำลังเชื้อเชิญ ความอบอุ่นจากไออุ่นของร่างกายเขาแผ่ซ่านผ่านอากาศหนาวเหน็บในห้อง "ถ้าผมบอกว่า คุณไม่ใช่เงาของใคร และผมไม่ได้กำลังตามหาใครในตัวคุณ... แต่ผมกำลังตามหา 'ตัวผมเอง' ที่หายไปตั้งแต่วันนั้นในตัวคุณ คุณจะเชื่อไหมครับ?" บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงทันที มีเพียงเสียงหัวใจของเพียงฟ้าที่เต้นแรงจนแทบจะได้ยินถึงคนตรงหน้า คำถามของเขาไม่ใช่คำสารภาพรัก แต่มันคือการเปิดประตูห้องลับในใจที่เขาไม่เคยเปิดให้ใครเห็นมาก่อน เพียงฟ้าสูดหายใจเข้าลึก เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเปลี่ยนสำคัญ เธอควรจะถอยออกมาเพื่อรักษาหัวใจตัวเอง หรือจะก้าวเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเขาพร้อมกับความเสี่ยงที่อาจจะไม่มีวันถอนตัวได้ มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ วางลงบนฝ่ามือของธาวินที่รออยู่ แรงสัมผัสที่อบอุ่นนั้นทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุนไปชั่วขณะ "คุณไม่ได้ตามหาตัวเองในตัวฉันหรอกค่ะ" เพียงฟ้ากระซิบ "คุณแค่กำลังเรียนรู้ที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป... กับฉัน" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นรัวและหนักแน่นในความเงียบ ทำให้ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว ธาวินขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ เขาเดินไปที่ประตูด้วยท่าทางระแวดระวัง ก่อนจะกระชากประตูออกเพื่อพบกับบุคคลที่ไม่คาดฝัน ร่างสูงของกรณ์ยืนหอบหายใจอยู่หน้าห้อง ใบหน้าซีดเผือดราวกับไปเห็นอะไรที่น่าหวาดกลัวมา เขาไม่รอให้ธาวินได้เอ่ยปากทักทาย ก่อนจะคว้าคอเสื้อธาวินเข้ามาใกล้แล้วกระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความร้อนรน "เลิกเล่นบทเศร้าโศกซะทีวิน! สิ่งที่แกพยายามฝังกลบไปเมื่อห้าปีก่อน... ตอนนี้มันกำลังขุดตัวเองขึ้นมาแล้ว และคราวนี้มันไม่ได้มาแค่ความทรงจำ แต่มันมาพร้อมกับหลักฐานที่แกนึกไม่ถึงว่าใครจะเป็นคนเก็บมันไว้!" ธาวินชะงักค้าง สายตาของเขาเหลือบมามองเพียงฟ้าที่ยืนตัวแข็งอยู่ข้างหลังด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแตกสลายและสับสน ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของเพียงฟ้าและธาวินนะครับ - สายลมแผ่วเบา