ฝนที่ตกหนักในคืนหนึ่ง

“ถ้าคุณยังเลือกที่จะเงียบอยู่แบบนี้ ต่อไปก็ไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก... ผมไม่ได้ต้องการคนใบ้ที่เอาแต่สร้างปริศนาทิ้งไว้ให้ผมแก้เล่นหรอกนะ ธาวิน!” เสียงของกรณ์ที่ตะคอกใส่ผ่านสายโทรศัพท์ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกของร้านเพียงฟ้าขยับเขยื้อน ความเย็นเยียบจากสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งในยามวิกาลซึมลึกเข้าสู่ผิวหนัง แต่สำหรับธาวิน... มันยังไม่เท่าความหนาวเหน็บที่กัดกินอยู่ในอก เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาเคยสวมใส่อย่างเนี้ยบกริบยามนี้เปียกชุ่มแนบไปกับแผ่นหลัง เส้นผมที่ลู่ลงมาปรกดวงตาทำให้เขามองเห็นเพียงภาพเบลอๆ ของความทรงจำที่แตกสลาย เขาไม่ได้อยากมาที่นี่ในสภาพนี้... เขารู้ดีว่าตัวเองกำลังทำลายกำแพงที่เพียงฟ้าพยายามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องหัวใจตัวเอง แต่ในยามที่โลกทั้งใบดูเหมือนจะพังทลายลงตรงหน้า คนคนเดียวที่เขาเผลอคิดถึงโดยไม่ตั้งใจ กลับกลายเป็นเพียงฟ้า *กริ๊ง...* เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นแผ่วเบา ท่ามกลางเสียงฝนที่ตกหนักกระทบหลังคาสังกะสีจนกลบทุกสรรพเสียง เพียงฟ้าที่กำลังจัดดอกไม้เตรียมไว้สำหรับงานในวันรุ่งขึ้นชะงักมือ เธอเงยหน้าขึ้นจากแจกันเซรามิก ความสงสัยฉายชัดในแววตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกเมื่อเห็นเงาร่างสูงใหญ่ที่ยืนสั่นเทาอยู่หน้าประตู "คุณวิน?" เพียงฟ้าก้าวเร็วๆ ออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ กลิ่นดินเปียกชื้นลอยมาปะทะจมูกทันทีที่เขาขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาของเขาลึกโหล ผิวหน้าซีดเผือดราวกับคนไม่ได้รับการพักผ่อนมานับสัปดาห์ ราวกับว่าเขาแบกรับหินหนักอึ้งไว้บนบ่าเพียงลำพัง "ผม... ขอโทษ" เสียงของเขาแหบพร่า มันสั่นไหวราวกับใบไม้ที่ใกล้จะร่วงหล่น "ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาทำร้านคุณเลอะ แต่นอกจากที่นี่... ผมก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนอีกแล้ว" เพียงฟ้าขยับเข้าไปใกล้ ความโกรธเคืองที่เคยมีจากการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของเขามลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเจ็บปวดที่สะท้อนอยู่ในแววตาของชายตรงหน้า เธอคว้าผ้าขนหนูผืนสะอาดจากหลังร้านมาซับที่ใบหน้าของเขาอย่างเบามือ สัมผัสที่ปลายนิ้วเธอได้คือไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา "เกิดอะไรขึ้นคะ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความเป็นห่วง "ทำไมคุณถึงอยู่ในสภาพนี้... แล้วเรื่องที่หายไปสามวันนั่น... มันคืออะไรกันแน่?" ธาวินมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ ความอ่อนโยนที่เขามักจะผลักไส กลับกลายเป็นสิ่งที่เขาโหยหาที่สุดในวินาทีนี้ เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่เปียกชื้นเล็กน้อยออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทที่เขากอดไว้แน่นตลอดทาง มันคือร่องรอยของ 'แผนการ' ที่เพียงฟ้าเพิ่งจะก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ผมปกป้องคุณไม่ได้หรอกเพียงฟ้า" เขาพูดพลางยัดเอกสารนั้นใส่มือเธอ "ถ้าคุณรู้ว่าไอ้สิ่งที่ผมทำลงไป... หรือไอ้สิ่งที่พวกเขากำลังจะทำกับคุณ มันเลวร้ายแค่ไหน คุณจะไม่มายืนอยู่ตรงนี้... คุณจะไม่แม้แต่จะมองหน้าผมด้วยซ้ำ" "คุณพูดเรื่องอะไร?" เพียงฟ้าเริ่มใจคอไม่ดี เธอเปิดซองเอกสารนั้นออก ภาพถ่ายใบหนึ่งร่วงลงสู่พื้น เป็นภาพของเธอเมื่อสามวันที่แล้ว กำลังเดินข้ามถนนโดยมีรถสีดำคันหนึ่งขับตามหลังอยู่เงียบๆ และชื่อที่ปรากฏอยู่บนเอกสารข้างๆ ภาพถ่ายนั้น... คือชื่อของครอบครัวที่เธอไม่เคยคิดว่าจะไปข้องเกี่ยวด้วย "พวกเขารู้แล้ว" ธาวินขยับเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะใบหน้า "รู้ว่าคนที่เก็บ 'สิ่งนั้น' ไว้ไม่ได้มีแค่ผม... แต่เป็นคุณ ที่กำลังตกเป็นเป้าหมายถัดไป" เพียงฟ้าชะงัก ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง เธอเงยหน้ามองธาวินด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโหยหา ความสงสาร ทุกอย่างถูกแทนที่ด้วยคำถามที่เธอก็ไม่กล้าหาญพอที่จะรับฟังคำตอบ "สิ่งนั้นคืออะไรคะ... และทำไม... ทำไมต้องเป็นฉัน?" ธาวินก้มหน้าลง สายตาของเขาหลบเลี่ยงความสว่างจากโคมไฟในร้าน เขาเอื้อมมือมาจับข้อมือของเพียงฟ้าไว้แน่น ราวกับว่าหากเขาปล่อยมือ เธอจะหายไปจากโลกนี้ทันที "เพราะคุณคือคนเดียวที่เขาไม่เคยนึกถึง... และนั่นคือเหตุผลที่เขาจะฆ่าคุณทิ้ง ถ้าคุณไม่ยอมมอบ 'กุญแจ' ดอกนั้นให้ผมเดี๋ยวนี้" เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องอยู่เหนือหลังคา สั่นสะเทือนไปถึงพื้นไม้ใต้เท้า ในตอนนั้นเองที่เงาร่างหนึ่งเดินฝ่าสายฝนเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าร้าน เพียงฟ้าเหลือบเห็นเงาตะคุ่มผ่านบานกระจก ก่อนที่เสียงเคาะประตูที่รุนแรงและหนักแน่นจะดังขึ้น... ไม่ใช่ในฐานะลูกค้า แต่ในฐานะผู้มาเยือนที่เธอกลัวที่สุด "วิน... ใครมา?" เพียงฟ้าถามเสียงสั่น ธาวินหันไปมองประตู รอยยิ้มสมเพชตัวเองปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เปียกโชก เขาหยิบโทรศัพท์มือถือที่แผดเสียงดังไม่หยุดขึ้นมาดู แล้ววางมันลงบนเคาน์เตอร์เบื้องหน้าเพียงฟ้า... หน้าจอนั้นแสดงข้อความสั้นๆ จากเบอร์ที่ไม่ระบุชื่อว่า *'เปิดประตูให้เรา... ก่อนที่ร้านดอกไม้ของคุณจะไม่มีเหลือแม้แต่กลีบกุหลาบ'* ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและกลิ่นไอของความคิดถึงไปกับผมนะครับ สายลมแผ่วเบา