การหายตัวไปสามวัน

"วินคะ... ฉันกลับมาแล้วนะ" ประโยคที่เพิ่งหลุดพ้นจากริมฝีปากของเพียงฟ้ายังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำ แต่มันกลับว่างเปล่าเสียยิ่งกว่าเสียงสะท้อนในโถงถ้ำ ร้านกาแฟเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเมล็ดคั่วบดวันนี้ดูเงียบเหงาเกินไป เก้าอี้ไม้ตัวที่ธาวินมักนั่งอ่านหนังสือเงียบๆ ตลอดสามวันที่ผ่านมา กลับถูกทิ้งให้ว่างเปล่าราวกับคนนั่งหายตัวไปในอากาศ "เขายังไม่มาอีกเหรอฟ้า?" รสาเดินเข้ามาใกล้ วางแก้วน้ำลงบนโต๊ะด้วยความสงสารปนเหนื่อยหน่าย เพียงฟ้าไม่ตอบ เธอเพียงแต่กวาดสายตาผ่านหน้าต่างกระจกใส มองดูผู้คนที่เดินข้ามถนนไปมา นิ้วเรียวของเธอไล้ไปตามขอบแก้วเซรามิกจนเย็นเฉียบ หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ—ไม่ใช่ด้วยความตื่นเต้นเหมือนในนิยายรักทั่วไป แต่มันเป็นความกระวนกระวายที่สั่นคลอนไปถึงกระดูกสันหลัง "สามวันแล้วนะสา... คนเราจะหายไปจากที่ที่ตัวเองเคยอยู่ทุกวันโดยไม่บอกกล่าวเลยงั้นเหรอ?" น้ำเสียงของเพียงฟ้าแผ่วเบา หากแต่สั่นเครือจนรสาต้องถอนหายใจ "บางทีเขาก็อาจจะมีธุระที่จำเป็นจริงๆ หรือเปล่า? คนแบบวิน... ความลับในใจเขาเยอะนะฟ้า เธอเองก็น่าจะรู้ดีที่สุด" รสาพยายามหาเหตุผลมาปลอบใจ แต่เพียงฟ้าทำได้เพียงแค่นิ่งเงียบ เธอจำได้ดีถึงแววตาของธาวินในวันสุดท้ายที่พบกัน แววตาที่เหมือนคนกำลังตัดสินใจจะกระโดดลงจากหน้าผาที่มืดมิด ความเจ็บปวดจากการถูกทิ้งให้อยู่กับความไม่รู้มันช่างกัดกินใจเพียงฟ้า เธอเดินไปที่เคาน์เตอร์ หยิบสมุดโน้ตปกหนังเล่มเก่าของธาวินที่เขาลืมทิ้งไว้ขึ้นมาพลิกดู แม้จะรู้ว่ามันเป็นการละเมิดพื้นที่ส่วนตัว แต่ความหวังเล็กๆ ว่าจะได้พบเบาะแสกลับมีค่ามากกว่าจริยธรรมในวินาทีนี้ หน้ากระดาษว่างเปล่าในหลายส่วน จนกระทั่งเธอเปิดมาถึงหน้าสุดท้าย... มีเพียงประโยคสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือหนักแน่นแต่กลับสั่นไหวว่า *'หากการลืมคือทางออกที่ถูกต้อง ผมก็แค่คนขี้ขลาดที่ทำไม่ได้'* เพียงฟ้าเม้มปากแน่น ความรู้สึกกลัวที่ว่าเธอเป็นเพียง 'ตัวแทน' ของใครบางคนเริ่มแผ่ซ่านเข้ามาอีกครั้ง หรือว่าสิ่งที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายเดือนนี้ เป็นเพียงภาพลวงตาที่ธาวินสร้างขึ้นเพื่อรอวันที่จะเดินจากไปหาอดีตที่เขายังตัดไม่ขาด? "ฟ้า เธอจะทำอะไรน่ะ?" รสาถามเมื่อเห็นเพื่อนสนิทคว้ากระเป๋าถือเดินไปที่ประตู "ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเขาหายไปไหน... ถ้าเขาไม่อยู่ที่นี่ ฉันก็จะไปหาที่ที่เขาเคยอยู่" เพียงฟ้าตอบด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว แม้ในใจจะหนาวเหน็บจนเกือบจะยอมแพ้ ตลอดสามวันที่ผ่านมา เมืองที่เคยดูสวยงามกลับกลายเป็นเมืองที่กว้างใหญ่จนน่าใจหาย เพียงฟ้าขับรถมุ่งหน้าไปยังอพาร์ตเมนต์เก่าที่ธาวินเคยพักอาศัยก่อนจะย้ายมาอยู่ใกล้ร้านกาแฟ บรรยากาศรอบข้างเงียบเชียบ ราวกับทุกอย่างร่วมมือกันปิดบังความลับของชายหนุ่มคนนี้ เมื่อมาถึงหน้าห้อง 402 หัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น ประตูไม้ห้องนั้นแง้มอยู่เล็กน้อย กลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยออกมาแตะจมูก ทั้งที่เธอไม่เคยเห็นธาวินสูบบุหรี่มาก่อน ความกระวนกระวายใจพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เธอตัดสินใจผลักประตูเข้าไปอย่างช้าๆ ห้องที่เคยเป็นระเบียบกลับเต็มไปด้วยเอกสารที่กระจัดกระจายและรูปถ่ายใบหนึ่งที่ถูกวางคว่ำไว้บนโต๊ะทำงาน เพียงฟ้าก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง เธอหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาดู... หัวใจของเธอร่วงหล่นไปที่ตาตุ่มทันที รูปถ่ายหญิงสาวคนหนึ่งในชุดนักศึกษาที่ยืนยิ้มอยู่เคียงข้างธาวิน คนในรูปไม่ใช่ใครอื่น... หากแต่เป็นผู้หญิงที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับเธออย่างน่าตกใจ ผิดเพียงแต่ดวงตาคู่นั้นดูสดใสกว่าและเปี่ยมไปด้วยความสุขที่เธอไม่เคยมี "มาทำอะไรที่นี่... เพียงฟ้า?" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ธาวินยืนพิงกำแพงอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาซูบตอบลงไปถนัดตา ดวงตาคู่นั้นที่เธอเคยหลงใหลบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและแววตาตัดพ้อ "วิน... สามวันที่ผ่านมา คุณหายไปไหน? ทำไมต้องทิ้งให้ฉันรอ... โดยไม่บอกอะไรเลย?" เพียงฟ้าถามด้วยเสียงที่สั่นพร่า น้ำตาเอ่อล้นคลอหน่วยตา ธาวินก้าวออกมาจากมุมมืด แสงจากภายนอกหน้าต่างตกกระทบลงบนใบหน้าของเขา ทำให้เพียงฟ้าเห็นรอยแผลเป็นจางๆ บนโหนกแก้มที่เขาไม่เคยมีมาก่อน เขาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นความโดดเดี่ยวจากตัวเขา "ผมไม่ได้หายไปไหนหรอกฟ้า... ผมแค่กำลังพยายามตายไปจากโลกของคุณ" ธาวินเอ่ยประโยคที่ทำลายความรู้สึกของเพียงฟ้าจนแหลกละเอียด "เพราะตราบใดที่คุณยังอยู่ที่นี่... อดีตที่ผมพยายามจะฝังมันไว้ ก็จะไม่มีวันตายไปสักที" เขายื่นมือมาหยิบรูปถ่ายในมือของเธอออกอย่างช้าๆ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างหนักแน่น พร้อมกับเสียงของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นที่นี่ "ธาวิน... เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ฉันรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ และฉันก็รู้ด้วยว่าคุณกำลังพาผู้หญิงคนนี้ไปพบกับอันตรายที่เธอไม่มีวันเข้าใจ" เพียงฟ้าหันไปมองหน้าต่างห้องที่ปิดสนิท ก่อนจะพบว่าภายใต้ความเงียบงันของสามวันที่ผ่านมา มีแผนการบางอย่างที่เธอเพิ่งจะก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกเหล่านี้ในทุกตัวอักษรนะครับ