เส้นแบ่งเขตความสัมพันธ์

“คุณกำลังหลอกตัวเองอยู่หรือเปล่าครับ วิน?” เสียงของกรณ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟจางๆ เพียงฟ้ายืนนิ่งอยู่หลังบานประตูไม้ที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อย มือเรียวบางที่กำแฟ้มเอกสารแน่นจนสั่นระริกแทบจะไร้ความรู้สึก เธอตั้งใจจะเอาเอกสารมาส่งให้ธาวินก่อนเลิกงาน แต่สิ่งที่ได้ยินกลับทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน ธาวินไม่ได้ตอบในทันที เสียงถอนหายใจยาวเหยียดของเขาบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของหญิงสาวที่แอบฟัง “ผมไม่ได้หลอกตัวเองครับกรณ์ ผมแค่... กำลังจัดการกับสิ่งที่ควรจะเป็น” เสียงของธาวินทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่าใจหาย “คุณก็รู้ว่าฟ้า... เขาไม่ได้รู้อะไรเลย” “เขาไม่รู้ หรือคุณเลือกที่จะไม่ให้เขารู้กันแน่?” กรณ์เว้นจังหวะ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ระวังเถอะ ถ้าวันหนึ่งเขารู้ว่าตัวเองไม่ได้มีค่าอะไรมากไปกว่า ‘ตัวแทน’ ที่คุณสร้างขึ้นมาเพื่อเติมเต็มช่องว่างที่เธอยังทิ้งไว้... วันนั้นคุณจะเสียทั้งสองคนไปตลอดกาล” เพียงฟ้ากั้นลมหายใจไว้จนหน้าอกปวดร้าว ความจริงที่เคยเป็นเพียงความระแวงในใจ บัดนี้กลับถูกตอกย้ำด้วยคำพูดของคนที่รู้ดีที่สุด เธอไม่ใช่คนรัก เธอไม่ใช่ตัวตนที่ธาวินถวิลหา เธอเป็นเพียงภาพสะท้อนที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อปลอบประโลมความผิดบาปในอดีตเท่านั้น เธอค่อยๆ ถอยหลังออกมาอย่างเงียบเชียบที่สุด ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความหวังบัดนี้กลับหนาวเหน็บราวกับถูกแช่แข็ง ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอคิดว่าความอบอุ่นที่ธาวินมอบให้คือจุดเริ่มต้นของความรักที่แท้จริง แต่ที่แท้ มันคือการแสดงที่เขาเขียนบทขึ้นมาเองเพียงลำพัง ... สองวันต่อมา บรรยากาศในร้านกาแฟประจำที่เธอกับรสาชอบมานั่งดูหม่นหมองกว่าปกติ รสาจ้องมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาจับผิด หลังจากเห็นเพียงฟ้าเอาแต่นั่งเขี่ยวิปครีมในแก้วจนละลายไปหมด “ฟ้า เป็นอะไรไป ช่วงนี้ดูเหม่อๆ แถมยังเลี่ยงไม่ยอมให้วินไปรับไปส่งอีก ปกติเห็นตัวติดกันแจเลยนี่” รสาถามพลางจิบชาเอิร์ลเกรย์ เพียงฟ้าวางช้อนลงช้าๆ เธอเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนด้วยรอยยิ้มที่ฝืนทำ “ฉันแค่คิดว่า... ถึงเวลาต้องถอยออกมาแล้วล่ะรสา เราต่างคนต่างมีพื้นที่ที่ควรอยู่” “ถอย? พูดง่ายจังนะแม่คุณ แล้วหัวใจตัวเองล่ะ? วางไว้ไหน?” รสาทุบโต๊ะเบาๆ อย่างขัดใจ “เกิดอะไรขึ้น บอกฉันมาเดี๋ยวนี้” เพียงฟ้ามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นธาวินกำลังเดินข้ามถนนตรงมาที่ร้าน เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนสีเดียวกับที่เขาใส่ในวันแรกที่พวกเขาพบกัน สายตาของเขาดูอ่อนโยนและจดจ้องมาที่เธอคนเดียวเสมอ... ทว่ารอยยิ้มนั้น ไม่ใช่ของเธอ “ฉันไม่ได้ถอยเพราะหัวใจฉันไม่รักเขาแล้วนะรสา... แต่ฉันถอยเพราะฉันไม่อยากให้ความรักของฉันไปเปรอะเปื้อนเงาของใครอีกคน” เพียงฟ้ากระซิบเสียงเครือ “วินไม่ได้รักฉัน... เขาแค่รัก ‘ภาพ’ ที่ฉันทำให้เขานึกถึงใครบางคน” ธาวินผลักประตูร้านเข้ามา กระดิ่งเหนือประตูส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งที่เป็นสัญญาณแห่งความสุขสำหรับใครหลายคน แต่สำหรับเพียงฟ้า มันคือเสียงแห่งการสิ้นสุด “ฟ้าครับ ทำไมวันนี้ถึงรีบกลับล่ะ ผมบอกแล้วว่าจะมารับ” ธาวินเดินเข้ามาใกล้ น้ำเสียงของเขาอบอุ่นเช่นเคย มือหนาเอื้อมมาจะแตะไหล่เธออย่างคุ้นเคย แต่เพียงฟ้ากลับขยับตัวหลบโดยสัญชาตญาณ ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะทันที ธาวินชะงักมือค้างไว้กลางอากาศ สายตาที่เคยอบอุ่นเริ่มสั่นไหวด้วยความไม่เข้าใจ “ฉันขอนั่งรถไฟฟ้ากลับเองดีกว่าค่ะ” เพียงฟ้าพูดโดยไม่สบตาเขา “ช่วงนี้วินคงมีเรื่องให้จัดการเยอะ... ฟ้าไม่อยากเป็นภาระ” “ภาระเหรอ? ฟ้าพูดอะไรแบบนั้น” ธาวินขมวดคิ้ว เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนเธอกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเขาที่เธอคุ้นเคยฟุ้งกระจายไปทั่วความรู้สึก “เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือครับว่าจะก้าวไปพร้อมๆ กัน” “เราไม่ได้ก้าวไปพร้อมกันหรอกค่ะวิน” เพียงฟ้าเงยหน้าขึ้น สบตาเขาตรงๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความร้าวรานแต่ก็เด็ดเดี่ยว “เรากำลังเดินอยู่ในเส้นทางของใครบางคน... ซึ่งฉันไม่ควรอยู่ที่นั่นตั้งแต่แรก” ธาวินนิ่่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ราวกับคำพูดของเธอคือมีดที่กรีดลึกเข้าไปในความทรงจำ เขาดูตกใจเมื่อเห็นสายตาที่รู้ทันของเธอ “ฟ้า... คุณไปรู้อะไรมา” เสียงของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความนุ่มนวลอีกต่อไป แต่เป็นความระแวงที่ปิดไม่มิด “ฉันไม่ได้รู้อะไรมากกว่าที่ควรจะรู้ค่ะ” เพียงฟ้าลุกขึ้นยืน เตรียมจะเดินหนีจากสถานการณ์ที่บีบคั้นนี้ แต่ธาวินกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น “ปล่อยเถอะค่ะ” “ไม่! ผมไม่ปล่อย” ธาวินเสียงแข็งขึ้น ดวงตาของเขาฉายแวววูบไหว “คุณห้ามหายไปไหนทั้งนั้น เรายังคุยกันไม่จบ!” ในจังหวะที่ยื้อยุดกันอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของธาวินก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมกลับซีดเผือดลงทันที มือที่จับข้อมือเธอไว้สั่นเทาอย่างรุนแรง ธาวินหันไปมองทางประตูร้านด้วยความตกใจสุดขีด ในขณะที่เพียงฟ้าเองก็หันไปมองตามแรงดึงดูดของบรรยากาศที่เปลี่ยนไป หญิงสาวร่างระหงในชุดเดรสสีขาวสะอาดตาคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงนั้น เค้าโครงหน้าของเธอเหมือนกับเพียงฟ้าทุกประการ ราวกับภาพสะท้อนในกระจกที่หลุดออกมาเดินได้ ผู้หญิงคนนั้นส่งยิ้มให้ธาวิน... ยิ้มที่เป็นแบบเดียวกับที่เขามักจะมองเพียงฟ้าในยามเผลอตัว “วินคะ... ฉันกลับมาแล้วนะ” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกที่สั่นไหวในใจเพียงฟ้านะครับ สายลมแผ่วเบาจะพาคุณไปค้นหาคำตอบในตอนถัดไปครับ