ร่องรอยของอดีต

"คุณวิน... ทำไมถึงเป็นคุณ?" เสียงของเพียงฟ้าแผ่วเบาราวกับจะขาดหายไปในอากาศที่เริ่มหนาแน่นด้วยความกดดัน ประตูห้องพักถูกเปิดออกกว้างเผยให้เห็นร่างของกรณ์ที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตาคมปลาบของเขาไม่ได้มองมาที่เพียงฟ้าแม้แต่น้อย แต่กลับจับจ้องไปยังธาวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและร่องรอยของความโกรธเคืองที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของสุภาพบุรุษ ธาวินไม่ตอบ เขาทำเพียงแค่ปัดป้องความประหม่าด้วยการจัดปกเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่ ความนิ่งเฉยของเขาน่ากลัวกว่าการตะโกนด่าทอ บรรยากาศระหว่างคนทั้งสามดูคล้ายกับพายุที่ก่อตัวเงียบๆ ก่อนจะถล่มทำลายทุกอย่างให้ราบคาบ "ผมแค่มาส่งเอกสารที่วินลืมไว้ที่ออฟฟิศน่ะครับ ไม่คิดว่าจะเจอ... แขก" กรณ์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าเย็นเยียบไปถึงกระดูก "ขอบคุณครับที่อุตส่าห์เอามาให้ เดี๋ยวผมจัดการต่อเอง" ธาวินตอบกลับสั้นๆ พลางก้าวเดินเข้าไปหากรณ์เพื่อรับเอกสาร เขาจงใจเบี่ยงตัวบังเพียงฟ้าที่ยืนตัวแข็งอยู่ข้างหลังไว้อย่างมิดชิด เหมือนต้องการปกป้องเธอจากการถูกมองด้วยสายตาที่เขาไม่ต้องการ เมื่อกรณ์จากไปพร้อมกับทิ้งความคลางแคลงใจไว้เบื้องหลัง ธาวินก็ปิดประตูดังปัง เขายืนพิงบานประตูอยู่อย่างนั้นโดยไม่หันกลับมามองเพียงฟ้า ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจที่สั่นสะท้านของหญิงสาว "เราควรจะคุยเรื่องนี้กันไหมคะ?" เพียงฟ้าตัดสินใจถาม เธอพยายามรวบรวมความกล้าแม้หัวใจจะบีบตัวแน่นด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบาย ธาวินถอนหายใจยาว ก่อนจะยอมหันกลับมา แววตาของเขามืดมิดเหมือนทะเลลึกในยามค่ำคืน "บางเรื่อง... ถ้าไม่รู้จะดีกว่านะครับ เพียงฟ้า บางความทรงจำมันไม่ได้มีไว้เพื่อแบ่งปัน" เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน คว้ากระเป๋าหนังใบเก่งขึ้นมาแล้วก้าวเท้าออกไปจากห้อง ทิ้งให้เพียงฟ้ายืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า แต่ในวินาทีที่เขาก้าวพ้นธรณีประตู กระเป๋าใบนั้นกลับหลุดจากมือของเขา เอกสารและข้าวของข้างในร่วงกราวลงบนพื้น เพียงฟ้าไม่รอช้า เธอรีบก้มลงไปช่วยเก็บของที่กระจายเกลี่ยกลาด สายตาของเธอสะดุดเข้ากับมุมภาพถ่ายใบหนึ่งที่โผล่พ้นซองเอกสารออกมา มันเป็นภาพถ่ายเก่าที่ขอบเริ่มเหลืองกรอบ เป็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนยิ้มอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้น... รอยยิ้มแบบนั้น... มันคือรอยยิ้มเดียวกันกับที่เธอมักจะเห็นในกระจกทุกเช้า มือของเพียงฟ้าสั่นเทาขณะหยิบภาพถ่ายนั้นขึ้นมาดู หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม นี่ไม่ใช่แค่ภาพคนหน้าคล้าย แต่ข้างหลังภาพมีลายมือที่คุ้นตาของธาวินเขียนไว้ด้วยหมึกสีน้ำเงินจางๆ *'ความคิดถึงที่ไม่มีวันเป็นจริง - ธาวิน'* ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วเข้ามาในอก คำถามที่เธอพยายามหนีมาตลอดกลับพุ่งเข้ามาตอกย้ำ เธอไม่ใช่เพียงฟ้า... เธอเป็นเพียงเงาของใครบางคนที่ธาวินไม่เคยลืมเลือนไปจากใจได้เลยใช่ไหม? ธาวินก้าวกลับเข้ามาในห้อง เขาเห็นภาพถ่ายใบนั้นในมือของเพียงฟ้า ร่างกายของเขาสะดุดหยุดกึก ใบหน้าสุขุมนั้นเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา เขารีบก้าวยาวๆ เข้ามาคว้าภาพนั้นจากมือเธออย่างรวดเร็วเกินกว่าที่เธอจะทันตั้งตัว "คุณไม่มีสิทธิ์หยิบของส่วนตัวของผมขึ้นมาดู!" เขาเผลอตะคอกออกมา ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นแววตาที่สั่นคลอนและเต็มไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ของเพียงฟ้า "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะละลาบละล้วงค่ะ..." เพียงฟ้ากลั้นเสียงสะอื้น "แต่ถ้าฉันเป็นแค่ตัวแทนของใครสักคน... คุณช่วยบอกฉันตรงๆ ได้ไหมคะ ฉันจะได้เลิกหลอกตัวเองเสียที" ธาวินนิ่งงัน มือที่ถือภาพถ่ายแน่นจนสั่นสะท้าน เขาอยากจะอธิบาย อยากจะบอกว่าเธอมันคนละคนกัน แต่บาดแผลในอดีตที่เขายังไม่เคยจัดการได้ทำให้นิ่งค้างไป เขาทำได้เพียงจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกผิดที่พรั่งพรูออกมาโดยไร้คำพูด ในขณะที่ความเงียบกำลังทำลายเยื่อใยที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าของธาวินก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความตึงเครียด เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เขาหันมามองเพียงฟ้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ดูเหมือนมีความกังวลฉายชัดอยู่ลึกๆ "ผมต้องไปแล้ว... และอย่าพยายามตามหาผม" ธาวินเอ่ยเพียงแค่นั้นก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้เพียงฟ้ายืนถือซองกระดาษที่เขาทำหล่นไว้โดยไม่ตั้งใจ เมื่อเธอเปิดซองนั้นดูอีกครั้ง เธอพบว่ามันไม่ใช่เอกสารงาน แต่มันคือใบมรณบัตรที่ระบุชื่อของหญิงสาวในภาพถ่ายคนนั้น... ซึ่งเสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน ในวันที่ธาวินต้องจากบ้านเกิดมา ความจริงที่โหดร้ายกว่าการเป็นตัวแทนกำลังรอเธออยู่เบื้องหน้า และดูเหมือนว่าคนที่เธอกำลังรักอยู่นั้น อาจไม่ได้มีตัวตนอยู่เพียงลำพังในโลกของความทรงจำอีกต่อไปแล้ว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและร่องรอยของความคิดถึงไปกับผมในตอนนี้ครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ ด้วยความเคารพจากสายลมแผ่วเบาครับ