ความห่วงใยที่เกินหน้าที่

“คุณเขียนสิ่งนี้ลงไปตอนไหน หรือคุณกำลังจะบอกผมว่า... มีใครบางคนกำลังล้อเล่นกับความทรงจำของคุณอยู่” น้ำเสียงของธาวินเรียบสนิท แต่มันกลับกังวานอยู่ในห้องทำงานที่เงียบงันจนน่าอึดอัด เพียงฟ้ามองกระดาษแผ่นนั้นในมือสั่นระริก ลายมือที่ตวัดอ่อนช้อยเป็นเอกลักษณ์ของเธอเองทุกกระเบียดนิ้ว แต่เนื้อหาที่เขียนกลับเป็นเหตุการณ์ที่เธอไม่เคยมีส่วนร่วม เป็นคำสารภาพรักที่ยาวเหยียดถึงบุคคลที่สาม... บุคคลที่เธอเองก็ยังไม่แน่ใจว่าเป็นใคร เธอเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้ดูตกใจในแบบที่คนทั่วไปจะเป็น แต่เขากลับมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งราวกับกำลังค้นหาเศษเสี้ยวของความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ความสับสนของเธอ “ฉัน... ฉันไม่รู้ค่ะ...” เพียงฟ้าชะงัก คำว่า 'ค่ะ' ที่หลุดปากออกมาทำให้เธอต้องเม้มปากแน่น เธอเปลี่ยนคำพูดใหม่ในใจ ก่อนจะเงยหน้าตอบเขาด้วยความสั่นเครือ “ฉันไม่รู้เลยจริงๆ ว่าบันทึกนี้มาจากไหน แต่มัน... มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกใครบางคนจับจ้องอยู่ตลอดเวลา” ธาวินไม่พูดอะไร เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าวหนึ่ง พื้นที่ระหว่างเราที่เคยเป็นเส้นขนานเริ่มหดสั้นลง ความห่างเพียงหนึ่งช่วงแขนทำให้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขากระทบเข้ากับปลายจมูกของเธอ มันเป็นกลิ่นของไม้สนและฝนที่เพิ่งตกใหม่... กลิ่นที่ทำให้หัวใจที่สั่นคลอนของเธอเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ เขายื่นมือออกมา แต่ไม่ได้หยิบจดหมายจากมือเธอ เขาเพียงแค่ใช้นิ้วชี้แตะที่ขอบกระดาษเบาๆ แล้วโน้มตัวลงมาสบตาเธอในระดับเดียวกัน “เพียงฟ้า ฟังผมนะ” เสียงของเขาทุ้มต่ำและจริงจัง “จากนี้ไป ไม่ว่าคุณจะเจออะไร หรือใครจะพยายามส่งข้อความประหลาดๆ แบบนี้มาอีก คุณต้องบอกผมเป็นคนแรก อย่าพยายามเผชิญหน้ากับเรื่องนี้คนเดียว เข้าใจไหมครับ” ความห่วงใยที่แฝงมาในประโยคนั้นทำให้เพียงฟ้าชะงัก หัวใจของเธอเต้นกระตุกเหมือนมีใครมาดีดนิ้วใส่ ปกติธาวินจะเป็นคนรักษาระยะห่างเสมอ เขาเป็นผู้ชายที่มีกรอบของตัวเองชัดเจน แต่ในวินาทีนี้... สายตาของเขาที่มองมามันไม่ได้บอกแค่ความเป็นห่วง แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก... มันทั้งดุดัน อ่อนโยน และเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน “ทำไมคุณถึงต้องทำขนาดนี้คะ... ทำไมต้องเป็นคุณที่มาอยู่ตรงนี้” เธอถามออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด ธาวินนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาไหววูบคล้ายมีคลื่นลมพัดผ่านก่อนจะนิ่งสนิท “เพราะหน้าที่... หรือเพราะเหตุผลอื่นที่คุณยังไม่จำเป็นต้องรู้ในตอนนี้ ผมอยากให้คุณปลอดภัย นั่นคือสิ่งเดียวที่สำคัญที่สุด” เขายืดตัวขึ้น แต่แทนที่จะถอยห่าง เขากลับเอื้อมมือไปคว้าแก้วน้ำบนโต๊ะทำงานที่เย็นชืดออกไป แล้วรินน้ำอุ่นจากกาน้ำที่เขานำติดมือมาด้วยให้เธอช้าๆ การกระทำนั้นนุ่มนวลจนน่าประหลาดใจ สำหรับผู้ชายที่มักจะใช้ชีวิตอย่างรีบเร่งและเต็มไปด้วยเป้าหมาย การหยุดมาดูแลรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของคนอื่นไม่ใช่ลักษณะนิสัยของเขาเลย “ดื่มซะ คุณตัวสั่นไปหมดแล้ว” เพียงฟ้ารับแก้วน้ำมา นิ้วของเธอสัมผัสกับปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของเขา ความเย็นนั้นส่งผ่านเข้ามาในผิวหนังของเธอ แต่มันกลับทำให้ร่างกายของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เธอเผลอจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเขา—สันกรามที่คมชัด ดวงตาที่ดูลึกลับราวกับมีเรื่องราวมากมายซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกตาที่หลับลงชั่วครู่—เพียงฟ้าพบว่าเธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า สิ่งที่น่ากลัวกว่าการถูกคุกคามโดยบุคคลปริศนา คือการที่หัวใจของเธอเริ่มตกหลุมรักคนที่ห้ามรักเข้าให้จริงๆ “ถ้าเรื่องนี้เกี่ยวกับกรณ์... พี่กรณ์เขาก็คงเตือนฉันแล้ว” เพียงฟ้าเปรยขึ้นเบาๆ ในขณะที่ยกน้ำอุ่นขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ธาวินชะงักมือที่กำลังจัดเก็บเอกสารบนโต๊ะ ทันทีที่ชื่อของ 'กรณ์' ถูกเอ่ยขึ้น บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปในพริบตา แววตาของธาวินที่เคยอ่อนโยนกลับเย็นเยียบลงจนน่าขนลุก เขาหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ “กรณ์น่ะเหรอ” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ซึ่งเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขโดยสิ้นเชิง “คุณเชื่อใจเขาสินะเพียงฟ้า... เชื่อใจจนยอมให้เขาขีดเขียนชีวิตของคุณผ่านสิ่งที่เขาคิดว่าคุณเป็น” “คุณหมายความว่ายังไง!” เพียงฟ้าขมวดคิ้ว มือที่ถือแก้วน้ำเริ่มสั่นอีกครั้ง ธาวินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับชั้นหนังสือ เขาใช้แขนทั้งสองข้างกักตัวเธอไว้ในพื้นที่เล็กๆ เพียงคนเดียว แววตาของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะสแกนความจริงทั้งหมดที่มี “คุณอยากรู้ไหมว่าทำไมลายมือนั้นถึงเหมือนของคุณ... อยากรู้ไหมว่าทำไมบันทึกนั่นถึงถูกส่งมาให้คุณในวันที่ผมเริ่มตั้งคำถามกับความสัมพันธ์ของเรา” เพียงฟ้ากลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนจะหลุดออกมาจากอก เธอรู้สึกเหมือนยืนอยู่บนหน้าผาที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง ธาวินที่เธอเคยคิดว่ารู้จักดี กำลังเผยตัวตนอีกด้านหนึ่งที่น่ากลัวและหลงใหลในเวลาเดียวกัน “คุณจะพูดอะไรกันแน่...” เธอถามด้วยเสียงแผ่วเบา เขายิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างใบหูของเธอ “เพราะคนที่เขียนจดหมายนั่น... ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหนหรอกครับเพียงฟ้า... แต่เป็นคนที่คุณเคารพที่สุดในตอนนี้ และเขา... กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องนี้แล้ว” เสียงเคาะประตูจังหวะสม่ำเสมอสามครั้งดังขึ้นจากด้านนอกพร้อมกับเสียงลูกบิดประตูที่กำลังค่อยๆ ถูกหมุนเปิดออก เพียงฟ้าหน้าถอดสีเมื่อเงาของใครบางคนทาบทับลงมาบนพื้นห้อง ธาวินผละออกจากเธอทันทีแล้วยืนตัวตรงด้วยท่าทีสุขุมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้เธอเผชิญหน้ากับความจริงที่กำลังจะก้าวเข้ามาด้วยความหวาดหวั่นที่พุ่งทะลุขีดจำกัด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความรู้สึกในตอนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ