ห้องพยาบาลและความเงียบ

"อยู่นิ่งๆ สิครับ" เสียงของธาวินทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่เขากำลังกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเคร่งขรึม เพียงฟ้าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสำลีชุบแอลกอฮอล์แตะลงบนรอยแผลที่แขน ความแสบจี๊ดแล่นปราดไปตามเส้นประสาท แต่สิ่งที่รบกวนใจเธอมากกว่าคือความเงียบงันที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจภายในห้องพยาบาลขนาดเล็กของบริษัท กลิ่นยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นจางๆ ของน้ำหอมบุรุษจากตัวเขา—กลิ่นไม้ซีดาร์ที่เย็นเยียบแต่กลับให้ความรู้สึกโหยหาอย่างประหลาด—อบอวลอยู่รอบตัวพวกเขา เพียงฟ้าก้มหน้ามองมือของเขาที่กำลังบรรจงแปะพลาสเตอร์อย่างระมัดระวัง นิ้วเรียวยาวของธาวินสั่นน้อยๆ อย่างที่เขาไม่ทันสังเกตเห็น หรืออาจจะสังเกตเห็นแต่เลือกที่จะเมินเฉย แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงมาทำให้ผิวขาวจัดของเขาดูซีดเซียวราวกับรูปสลักที่ไร้ชีวิต "คุณเจ็บมากไหม" เขาถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง "ไม่ค่ะ... นิดเดียวเอง" เธอตอบ เสียงแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบ ธาวินชะงักมือไปครู่หนึ่ง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาของเธอตรงๆ เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เหตุการณ์ในอ้อมกอดเมื่อครู่ ความเงียบเข้าจู่โจมพวกเขาอย่างหนักหน่วง ดวงตาของธาวินไม่ได้เย็นชาเหมือนอย่างที่เคยเป็น แต่มันมีความไหววูบของความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น มันเป็นดวงตาของคนที่กำลังหลงทางในเขาวงกตของความทรงจำ "ทำไมต้องถอยห่าง" เขาถาม น้ำเสียงนั้นแหบพร่าคล้ายคนขาดน้ำ "เพราะฉันไม่อยากเป็นใครบางคนที่คุณเห็นในตัวฉันค่ะ คุณธาวิน" เพียงฟ้ากลั้นใจพูด ความกล้าหาญที่สั่งสมมานานพรั่งพรูออกมา "ฉันอยากให้คุณมองเห็น 'ฉัน' ไม่ใช่เงาของใครในอดีตที่คุณยังลืมไม่ได้" ธาวินนิ่งงัน แววตาที่เคยนิ่งสนิทเริ่มสั่นไหวราวกับผิวน้ำที่ถูกโยนหินลงไป คำพูดของเธอไม่ใช่การตัดพ้อ แต่เป็นการกรีดลึกเข้าไปในแผลเก่าที่เขาพยายามปิดตาย มือของเขาที่ยังจับแขนเธอไว้ค่อยๆ คลายออก แต่ไม่ได้ปล่อยให้เป็นอิสระ เขากลับเลื่อนมาทาบลงบนหลังมือของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ถ่ายทอดความอบอุ่นสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "คุณไม่มีวันเป็นเงาของใคร" เขากระซิบ สบตาเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอจะตีความได้ "เพราะเงาพวกนั้น... มันตายไปนานแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้ มีแค่คุณกับผม" บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะหยุดหมุน ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบ เพียงฟ้ารู้สึกเหมือนหัวใจจะระเบิดออกมา เธอเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคมคู่นั้น มันไม่ใช่ภาพของคนรักเก่าของเขา แต่มันคือภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่เขากำลังจ้องมองด้วยความรู้สึกที่เขาก็ยังหาคำจำกัดความไม่ได้ ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากถามถึงสิ่งที่ค้างคาใจ เสียงเคาะประตูห้องพยาบาลก็ดังขึ้นสองครั้งสั้นๆ ตามด้วยเสียงที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี "ขอโทษนะครับ พอดีผมมีเรื่องด่วนจะคุยกับธาวินสักหน่อย" เพียงฟ้าขยับตัวถอยหลังทันทีราวกับถูกไฟช็อต เธอมองผ่านไหล่ของธาวินไปที่บานประตู กรณ์ยืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าของเขาราบเรียบแต่แววตากลับจับจ้องมาที่ท่าทีของธาวินด้วยความนัยที่อ่านไม่ออก ธาวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้ากลับมาสงบนิ่งราวกับหน้ากากที่เขาสวมไว้เป็นนิจ แต่ก่อนที่เขาจะหันไปหาณ์ เขาหันกลับมามองเพียงฟ้าอีกครั้ง เพียงแวบเดียวที่เธอมองเห็นความสับสนมหาศาลในดวงตาคู่นั้น "รอผมตรงนี้" เขาสั่งเสียงต่ำก่อนจะเดินไปหาณ์ที่รออยู่หน้าห้อง เพียงฟ้ายืนนิ่งอยู่กลางห้อง ความเงียบที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความกังวล เธอเห็นธาวินคุยกับกรณ์ด้วยท่าทีเคร่งเครียด มือของเขาหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลที่ดูเก่าเก็บออกมาจากกระเป๋าสูทแล้วยื่นให้กรณ์ ก่อนที่กรณ์จะหันมาสบตาเธอ—ดวงตาคู่นั้นมีความเวทนาอย่างประหลาดเจือปนอยู่ กรณ์ไม่ได้เดินจากไป แต่เขากลับก้าวเข้ามาในห้องพยาบาลช้าๆ พร้อมกับวางซองจดหมายฉบับนั้นลงบนเตียงพยาบาลที่เธอเพิ่งนั่งเมื่อครู่ "ก่อนที่คุณจะก้าวลึกไปมากกว่านี้" กรณ์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ผมคิดว่าคุณควรจะรู้ว่าทำไมธาวินถึงไม่เคยลืมอดีต... เพราะผู้หญิงที่อยู่ในรูปถ่ายนี้ คือเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาเป็นมนุษย์ที่ไร้หัวใจมาตลอดห้าปี" เพียงฟ้ามือสั่นเมื่อหยิบซองจดหมายขึ้นมา ในใจภาวนาไม่ให้เป็นอย่างที่คิด แต่เมื่อเปิดออก สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาไม่ใช่รูปถ่ายธรรมดา แต่เป็นบันทึกที่เขียนด้วยลายมือของเธอเอง... ลายมือที่เธอไม่เคยจำได้ว่าตัวเองเคยเขียนมันขึ้นมาตอนไหน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางของเพียงฟ้าและธาวินไปด้วยกันครับ – สายลมแผ่วเบา