วันที่ฟ้าฝันทลาย

"ถ้าคุณยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น... ผมคิดว่าความเงียบของเราจะกลายเป็นกำแพงที่พังลงมาทับเราทั้งคู่เข้าสักวัน" ธาวินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความอึดอัดที่หนาแน่นจนแทบจะคว้ามาเป็นก้อนได้ เขาไม่ได้หันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์หนังสือเก่า แต่เสียงลมหายใจที่สั่นพร่าของเพียงฟ้าคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด เพียงฟ้าไม่ตอบ เธอเพียงแต่ก้มลงเก็บกองเอกสารที่เพิ่งทำหล่นลงพื้น มือที่สั่นเทาของเธอพยายามหยิบจับกระดาษเหล่านั้นด้วยท่าทีที่ดูผิดธรรมชาติ รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้ามลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ดูเจ็บปวดเสียจนธาวินต้องขบกรามแน่น เขาเกลียดความรู้สึกนี้—ความรู้สึกที่ว่าเขากำลังเป็นคนทำลายความงดงามบางอย่างในตัวเธอไปทีละน้อย "ฉันไม่ได้จะทำให้คุณอึดอัดค่ะ คุณวิน" เสียงของเธอแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลมที่ถูกขังไว้ในห้องทึบ "แค่... พักนี้ฉันอาจจะเหนื่อยเกินไปหน่อย" ในวินาทีที่เพียงฟ้าขยับตัวจะเดินไปทางชั้นหนังสือสูงตระหง่านที่ตั้งอยู่มุมร้าน ความผิดพลาดเล็กๆ ของช่างที่มาติดตั้งชั้นวางเมื่อวานก็เผยตัวออกมา ชั้นไม้โอ๊คเก่าแก่ที่ดูมั่นคงเกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อเธอเดินผ่าน แรงกระแทกจากการก้าวเท้าเพียงนิดทำให้ชั้นหนังสือที่มีน้ำหนักมหาศาลจากกองหนังสือภาษาต่างประเทศเอนวูบลงมา "ฟ้า! ถอยไป!" เสียงตวาดของธาวินดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่พุ่งตัวออกไปราวกับสัญชาตญาณเขาสั่งการ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเสียจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน ธาวินคว้าไหล่บางของเพียงฟ้าแล้วกระชากสุดแรงเข้ามาหาตัวเขา ก่อนที่ชั้นหนังสือยักษ์จะกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วร้าน เพียงฟ้าล้มลงไปในอ้อมกอดของเขา แรงปะทะทำให้ไหล่ของธาวินกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะไม้เต็มแรง แต่เขาไม่แม้แต่จะส่งเสียงร้อง เขาเพียงแต่กระชับวงแขนแน่นขึ้น กักขังหญิงสาวไว้ในพื้นที่ปลอดภัยระหว่างอกของเขากับพื้นที่ว่างตรงมุมร้าน หัวใจของเพียงฟ้าเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอได้ยินเสียงหัวใจของธาวินที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นอยู่ชิดใบหู กลิ่นจางๆ ของกระดาษเก่าและกลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ชายของเขาโอบล้อมเธอไว้ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" ธาวินถาม เสียงของเขาสั่นเครือกว่าที่เคยเป็น มือหนาลูบไล้ไปตามต้นแขนของเธออย่างถือวิสาสะเพื่อตรวจสอบบาดแผล ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อนิ้วของเขาแตะเข้ากับรอยถลอกที่ต้นแขนของหญิงสาวที่มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย "นิดหน่อยค่ะ... แค่เลือดออกนิดเดียว" เพียงฟ้าเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาคู่คมที่ในยามนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่เขาพยายามปิดบังไว้ไม่มิด ธาวินไม่ได้ปล่อยเธอ เขาใช้มืออีกข้างประคองใบหน้าของหญิงสาวไว้ แววตาของเขาไม่ได้มองไปที่บาดแผล แต่เขากำลังมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เขามักจะหลีกเลี่ยงเสมอ เขามองเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในนั้น เงาของคนที่เขากำลังพยายามผลักไสออกไปจากชีวิตเพียงเพราะกลัวว่าจะทำร้ายเธอเข้าอีกคน "ทำไมถึงต้องดื้อรั้นนัก..." ธาวินพึมพำ น้ำเสียงที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนล้าที่ซ่อนความห่วงหาไว้อย่างลึกซึ้ง "ทำไมต้องทำให้ผมรู้สึกว่า ถ้าคุณเป็นอะไรไป... โลกของผมคงไม่เหลืออะไรอีกแล้ว" คำสารภาพที่หลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจนั้นทำให้บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เพียงฟ้าเบิกตากว้าง เธอไม่ได้หูฝาด และเธอก็ไม่ได้ฝันไป ความสัมพันธ์ที่เคยดูห่างเหินเหมือนเส้นขนานกำลังสั่นคลอนด้วยความจริงใจที่ถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีที่ความเป็นความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่ก่อนที่เพียงฟ้าจะทันได้เอื้อนเอ่ยคำใด เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของชายคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเร่งร้อน เขาสวมหมวกแก๊ปดึงต่ำจนมองไม่เห็นใบหน้า แต่ท่าทางการยืนและการจัดวางตำแหน่งร่างกายทำให้ธาวินชะงักไปในทันที ชายคนนั้นหยุดยืนอยู่หน้ากองหนังสือที่ล้มระเนระนาด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองธาวินด้วยสายตาที่เยียบเย็นผิดปกติ "ไม่คิดเลยนะครับ ว่าจะได้เจอคุณในสภาพที่ดูน่าสมเพชขนาดนี้... คุณธาวิน" ชายคนนั้นกล่าวพลางหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา "ผมว่าเรามีเรื่องที่ต้องคุยกันยาว... เกี่ยวกับสิ่งที่ *รสา* พยายามปกปิดไว้ไม่ให้ผู้หญิงคนนี้รู้" เพียงฟ้าขยับตัวออกจากอ้อมกอดของธาวินด้วยความสับสน ขณะที่ธาวินยืนนิ่งสนิท ราวกับถูกกระชากกลับไปยังอดีตที่เขาฝังมันไว้ในหลุมศพที่ไม่มีวันเปิดออกได้อีกครั้ง... ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความทรงจำในครั้งนี้ด้วยกันนะครับ - สายลมแผ่วเบา -