กาแฟแก้วเดิมเพิ่มเติมคือสายตา

กลิ่นหอมกรุ่นของอราบิก้าคั่วกลางลอยวนอยู่เหนือโต๊ะทำงานไม้สักสีเข้ม แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของธาวินในเวลานี้ไม่ใช่ควันจางๆ ที่ลอยกรุ่นขึ้นจากปากแก้วเซรามิกสีขาวนวล หากแต่เป็นแผ่นกระดาษโน้ตโพสต์อิทสีเหลืองอ่อนที่แปะอยู่ข้างแก้ว ลายมือหวัดแต่บรรจงเขียนไว้ด้วยหมึกสีดำสนิทประโยคสั้นๆ ว่า *"วันนี้มีประชุมงบประมาณช่วงบ่าย... รบกวนดื่มกาแฟดำล้วนไม่ใส่น้ำตาลแก้วนี้ เพื่อเรียกความสดชื่นตั้งแต่เช้านะคะ - เพียงฟ้า"* ธาวินก้มมองแก้วกาแฟนั้นเป็นรอบที่สามในรอบสิบนาที นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ หัวสมองของเขากำลังประมวลผลย้อนหลังไปถึงช่วงเวลาสามเดือนที่ผ่านมา ตั้งแต่วันแรกที่เพียงฟ้าก้าวเข้ามาเป็นเลขานุการส่วนตัวของเขา ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยทำอะไรเกินหน้าที่ แต่ในขณะเดียวกัน เธอกลับเติมเต็มช่องว่างเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยปากร้องขอ กาแฟแก้วเดิม... เพิ่มเติมคือความใส่ใจที่แนบเนียนจนน่าใจหาย ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกใสบานใหญ่ที่กั้นระหว่างห้องทำงานส่วนตัวกับพื้นที่ด้านนอก สายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปสีเทาอ่อน เพียงฟ้ากำลังก้มหน้าก้มตาตรวจเอกสารกองโตบนโต๊ะของเธอ เส้นผมสีดำสนิทที่รวบไว้เป็นมวยหลวมๆ มีปอยผมตกลงมาเคลีกอบบาง ยามที่เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความใช้ความคิด มันสะท้อนความเปราะบางบางอย่างที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน *ทำไมเขาถึงเพิ่งมองเห็นรายละเอียดเหล่านี้เอาป่านนี้?* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่บานไม้จะถูกผลักเปิดออก รสา เพื่อนสนิทของเพียงฟ้าซึ่งควบตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายการตลาดก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาที่มองธาวินนั้นเต็มไปด้วยความระแวดระวังและกรุ่นไปด้วยความไม่พอใจ "ฉันคิดว่าคุณน่าจะเคลียร์พื้นที่ในใจให้เรียบร้อยเสียก่อนนะ ธาวิน... ก่อนที่จะปล่อยให้ความใส่ใจของใครบางคนกลายเป็นของตายที่คุณมองข้าม" รสาเอ่ยขึ้นทันทีโดยไม่คิดจะกล่าวทักทายตามมารยาท เธอวางแฟ้มรายงานลงบนโต๊ะแรงกว่าปกติเล็กน้อย ธาวินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อมองผู้หญิงตรงหน้า "คุณหมายความว่ายังไง รสา" "อย่ามาทำเป็นไขสือหน่อยเลย" รสาแค่นหัวเราะในลำคอ สีหน้าเย้ยหยันชัดเจน "ข่าวลือในออฟฟิศแพร่เร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ผู้หญิงคนที่ยืนรอคุณอยู่ที่ล็อบบี้เมื่อวาน... คนรักเก่าที่คุณฝังใจนักหนาไม่ใช่หรือไง? ถ้าคุณยังอาลัยอาวรณ์อดีตจนถอนตัวไม่ขึ้น ก็กรุณาอย่าดึงเพียงฟ้าให้ต้องมาจมปลักกับความรู้สึกครึ่งๆ กลางๆ ของคุณเลย" คำพูดของรสาเหมือนมีดปลายแหลมที่กรีดลงบนแผลเก่า ธาวินชะงักไป ความรู้สึกผิดที่ฝังรากลึกในอกขยายตัวขึ้นอย่างเงียบงัน ภาพของอดีตซ้อนทับขึ้นมาในหัว—ภาพของคนที่เขาเคยปล่อยให้หลุดมือไปเพราะความเย่อหยิ่งและความเงียบงันของตัวเอง "มันไม่ใช่..." ธาวินพยายามจะเอ่ยแก้ตัว แต่เสียงของเขากลับแหบพร่าอย่างน่าประหลาด "ไม่ใช่แล้วมันคืออะไร?" รสาตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบคม "คุณไม่รู้หรอกว่าทุกครั้งที่คุณเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาแบบนั้น เพียงฟ้าเขาเจ็บปวดแค่ไหน เขาไม่ใช่ตัวแทนของใคร... และเขาไม่สมควรต้องมารับเศษเสี้ยวความรู้สึกที่แตกสลายของคุณ" พูดจบ รสาหมุนตัวเดินกลับออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้ธาวินจมอยู่กับความเงียบและความหนักอึ้งในอกที่โถมเข้าใส่จนแทบหายใจไม่ออก ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินไปที่ประตูแล้วผลักเปิดออก เขาสบตากับเพียงฟ้าที่เงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสารพอดี ดวงตากลมโตคู่นั้นไหววูบไปชั่วขณะเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเขา ก่อนที่เธอจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ตามความเคยชิน "มีอะไรให้ดิฉันช่วยเพิ่มเติมไหมคะ คุณวิน?" เสียงหวานเอ่ยถามอย่างนอบน้อม ธาวินมองรอยยิ้มนั้น รอยยิ้มที่มักจะซ่อนความรู้สึกแท้จริงเอาไว้เบื้องหลังเสมอ หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น เขาอ้าปากกำลังจะเอ่ยคำบางคำออกไป—คำที่อาจจะเปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนไปตลอดกาล แต่ทว่า... เสียงเคาะรองเท้าส้นสูงดังระรัวมาจากทางเดินด้านนอก ก่อนที่ร่างระหงของหญิงสาวคนหนึ่งจะก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานของเพียงฟ้าอย่างถือวิสาสะ ใบหน้างดงามที่คุ้นเคยในความทรงจำแย้มยิ้มกว้าง ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความมั่นใจ "วินคะ... รินมาตามสัญญาแล้วนะ" เสียงหวานใสเอ่ยทักทายท่ามกลางความเงียบงันของสำนักงาน ธาวินชะงักงือกายแข็งค้าง ร่างทั้งร่างชาหนึบราวกับถูกตรึงไว้กับที่ เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นเพียงฟ้า ที่ค่อยๆ ลดมือลงจากกองเอกสาร ช้าๆ... พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอที่เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่เย็นเยียบจับใจ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและโอบกอดความรู้สึกของ "เพียงฟ้า" และ "ธาวิน" ไปด้วยกันนะคะ — สายลมแผ่วเบา