ไหล่กว้างที่เปียกปอน

"ผมไม่เหลือใครแล้วจริงๆ ใช่ไหมเพียงฟ้า... บอกผมที ว่าที่ผ่านมาสิ่งที่ผมทำลงไป มันสูญเปล่าทั้งหมดเลยหรือเปล่า" น้ำเสียงของธาวินสั่นพร่า มันไม่ใช่ประโยคคำถามที่ต้องการคำตอบ แต่มันคือเสียงสะอื้นที่ถูกกักขังไว้ในลำคอมานานแสนนาน ชายหนุ่มที่เคยสุขุมเยือกเย็น บัดนี้ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพรมขรุขระในห้องทำงานที่เงียบเชียบ เหลือเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะที่ส่องให้เห็นเงาร่างสั่นเทาของเขา เพียงฟ้ายืนนิ่ง ลมหายใจของเธอติดขัด เธอไม่ได้ก้าวเข้าไปหาในทันที แต่ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน เพราะในวินาทีที่แววตาแตกสลายของเขาสบกับเธอเมื่อครู่ เธอก็เข้าใจทันทีว่ากำแพงที่ธาวินสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองมาตลอดหลายปีได้พังทลายลงแล้ว เธอค่อยๆ ย่อตัวลงข้างเขา ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอแตะลงที่ไหล่กว้างนั้นเบาๆ แต่มันกลับทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งราวกับถูกไฟลวก ก่อนที่เขาจะหันมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "อย่าไปนะ" เขากระซิบ สายตาที่เคยเด็ดขาดบัดนี้รื้นไปด้วยหยาดน้ำใส "ได้โปรด... อย่าเพิ่งมองเห็นตัวตนที่น่าสมเพชของผมแล้วเดินจากไปเหมือนคนอื่น" "ฉันไม่ไปไหนหรอกค่ะ... เอ่อ ผมหมายถึง ผมไม่ไปไหนหรอกครับ" เพียงฟ้าแก้คำพูดอย่างประหม่า เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ขยับตัวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นความเศร้าที่ลอยอบอวลอยู่รอบตัวเขา "ซบลงที่ไหล่ของผมเถอะครับ ถ้ามันจะช่วยให้คุณแบกความรู้สึกพวกนั้นน้อยลงได้บ้าง" ธาวินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ โอนอ่อนตามคำแนะนำนั้น เขาพิงศีรษะลงบนไหล่ของเพียงฟ้า ความหนักอึ้งที่เขาสั่งสมมาตลอดชีวิตดูเหมือนจะถ่ายโอนผ่านสัมผัสนี้ ความเปียกชื้นเริ่มซึมผ่านเนื้อผ้าของเสื้อเชิ้ตที่ไหล่ของเธอเพียงฟ้า... มันไม่ใช่แค่หยาดน้ำตา แต่มันคือร่องรอยของความผิดบาปที่เขาแบกไว้เพียงลำพัง "ผมไม่เคยบอกเธอ..." ธาวินพึมพำขณะที่ร่างกายยังคงสั่นไหว "วันที่เธอเดินจากไป ผมเลือกที่จะเงียบ... ผมคิดว่าความเงียบคือความเข้มแข็ง แต่จริงๆ แล้วมันคือความขลาดเขลาที่พรากทุกอย่างไปจากชีวิตผม" เพียงฟ้าไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแค่โอบแขนกอดปลอบเขาเบาๆ ความเจ็บปวดในใจของเธอแล่นริ้วขึ้นมา เธอเคยกลัวการเป็นตัวแทนของใครบางคน แต่ในวินาทีนี้ เธอไม่สนใจแล้วว่าเขาจะเห็นใครซ้อนทับอยู่ในตัวเธอหรือไม่ สิ่งเดียวที่เธอรู้คือ เธออยากเป็นที่พักพิงให้ผู้ชายคนนี้ได้ร้องไห้อย่างหมดเปลือก "ร้องออกมาเถอะครับ... ที่ตรงนี้ไม่มีใครตัดสินคุณ ไม่มีใครมองคุณเป็นธาวินที่สมบูรณ์แบบ มีเพียงคุณที่กำลังเจ็บปวดเท่านั้น" เสียงสะอื้นของธาวินดังชัดขึ้นในห้องที่เงียบงัน มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความอัดอั้นและถวิลหา เขาปล่อยให้ตัวเองอ่อนแอจนถึงที่สุด หยดน้ำตาที่ไหลรินเปรอะเปื้อนไปทั่วไหล่ของเพียงฟ้าจนเสื้อของเธอเปียกชื้นไปหมด แต่เธอไม่ขยับหนี เธอปล่อยให้เขาปลดปล่อยจนกว่าหยาดน้ำตาหยดสุดท้ายจะเหือดแห้งไปจากดวงตาคู่นั้น ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ กระทั่งเสียงสะอื้นค่อยๆ แผ่วเบาลงจนเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ ธาวินผละออกจากไหล่ของเธออย่างช้าๆ แววตาของเขายังคงแดงก่ำและดูเหนื่อยล้า แต่ความว่างเปล่าในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ "ขอบคุณครับ... เพียงฟ้า" เขากล่าวเสียงแหบพร่า "คุณเป็นคนเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกว่า... การมีชีวิตอยู่ต่อไปนั้นยังพอมีความหมาย" เพียงฟ้าส่งยิ้มบางๆ ให้เขา เป็นยิ้มที่ไม่ได้ปิดบังความเจ็บปวดในใจ แต่เป็นยิ้มที่มอบให้ด้วยความจริงใจที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ "เราทุกคนต่างมีบาดแผลครับวิน เพียงแต่ว่า... เราจะยอมให้ใครมาช่วยดูแลแผลนั้นหรือเปล่าเท่านั้นเอง" ธาวินมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างที่สำคัญ แต่เสียงเคาะประตูอย่างเร่งรีบจากภายนอกห้องก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ก๊อก ก๊อก ก๊อก "ธาวิน! แกอยู่ในนั้นใช่ไหม!" เสียงของกรณ์ดังลอดเข้ามา ตามด้วยเสียงประตูที่ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่รอการอนุญาต "ฉันมีเรื่องจะบอกแก... เรื่องที่แกพยายามหนีมาตลอดสามปี เรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น... ผู้หญิงที่แกบอกว่าแกไม่ได้รักจนนาทีสุดท้ายที่เธอจากไป" ธาวินชะงักค้าง ใบหน้าที่เพิ่งจะผ่อนคลายลงกลับมาตึงเครียดขึ้นในทันที เขามองไปที่กรณ์ สลับกับเพียงฟ้าที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพลิกคว่ำลงอีกครั้ง "ไม่... ไม่ใช่ตอนนี้กรณ์" ธาวินขัดขึ้น แต่มันก็สายเกินไป กรณ์ก้าวเข้ามาในห้อง แววตาของเขามุ่งตรงไปที่เพียงฟ้า ก่อนจะหันมามองธาวินด้วยรอยยิ้มที่ดูเย้ยหยัน "ถ้าแกคิดจะเริ่มต้นใหม่กับคนนี้ แกควรจะรู้เสียก่อนนะว่า 'ความลับ' ที่ฉันกุมไว้น่ะ... มันเกี่ยวโยงกับผู้หญิงคนนี้มากกว่าที่แกคิดไว้เยอะเลย" สายลมแผ่วเบาหวังว่าทุกท่านจะได้รับอรรถรสจากความเปราะบางของตัวละครในตอนนี้ และขอขอบคุณที่ยังคงร่วมเดินทางไปกับผมในบทต่อๆ ไปนะครับ