รุ่งอรุณหลังพายุ

"ถ้าความลับนั่นมันหมายถึงการที่แกจะใช้มันมาทำลายชีวิตคนบริสุทธิ์... ฉันว่าแกกำลังต่ำตมเกินไปแล้วนะกรณ์" ธาวินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบที่กดทับห้องพักฟื้นจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของเขาไม่ได้สั่นไหวไปกับรอยยิ้มเย้ยหยันของรุ่นพี่ตรงหน้า กลับกัน มือหนาที่วางอยู่บนผ้าห่มค่อยๆ กำแน่นขึ้นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน เขาส่งสัญญาณให้เพียงฟ้าที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างเตียงถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว ท่าทางที่เขาแสดงออกไม่ใช่ความหวาดกลัวต่อสิ่งที่กรณ์ขู่ แต่เป็นการปกป้อง กรณ์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและฟังดูไม่น่ารื่นรมย์ "ต่ำตมหรือ? บางทีโลกที่แกคิดว่าขาวสะอาด มันอาจจะแค่ถูกฉาบไว้ด้วยสีทาบ้านที่ลอกล่อนต่างหากล่ะ วิน... แกคิดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเพียงดอกไม้บริสุทธิ์ที่โชคร้ายงั้นหรือ? หึ ก็น่าสมเพชดี" เพียงฟ้ากำชายเสื้อของตัวเองแน่นจนยับย่น ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง เธอไม่รู้ว่ากรณ์กำลังพูดถึงเรื่องอะไร แต่น้ำเสียงที่เขาสบประมาทนั้นรุนแรงจนหัวใจที่บอบบางอยู่แล้วสั่นคลอน เธอเงยหน้ามองธาวิน—ชายผู้ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่าเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เดินสวนกันในวันที่พายุพัดกระหน่ำชีวิต แต่ในตอนนี้ เขาคือคนเดียวที่ยืนหยัดอยู่ตรงหน้าเพื่อขวางกั้นความอัปลักษณ์ของโลกใบนี้เอาไว้ "ถ้ามีอะไรจะพูด ก็พูดมาเดี๋ยวนี้" ธาวินลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้ร่างกายจะยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ แต่แววตาของเขาคมกริบราวกับใบมีด "แต่อย่าให้ฉันต้องเห็นแกแตะต้องเธออีก ไม่อย่างนั้น ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกอย่างที่ฉันมี ฉันก็จะทำให้แกไม่มีที่ยืนในสังคมนี้อีกต่อไป" กรณ์ชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มที่มุมปากจางลงเหลือเพียงความว่างเปล่า เขาเหลือบมองเพียงฟ้าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ก่อนจะก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วก้มหัวให้ธาวินเป็นการประชดประชัน "หึ... คลั่งรักเสียจริงนะ แต่น่าเสียดายที่ 'ความรัก' ของแกน่ะ มันคือเข็มพิษที่แกกำลังปักลงบนอกตัวเองโดยไม่รู้ตัว" เมื่อร่างของกรณ์ลับหายไปพร้อมกับเสียงปิดประตูที่หนักแน่น บรรยากาศภายในห้องกลับตกอยู่ในความเงียบที่น่าอึดอัดกว่าเดิม เพียงฟ้ายังคงยืนนิ่ง ดวงตากลมโตสั่นระริก เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามืออุ่นที่ยื่นมาแตะที่หัวไหล่ของเธอแผ่วเบา "ฟ้า... เชื่อใจผมไหม?" ธาวินถาม เสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อหันมามองคนตัวเล็ก เพียงฟ้าเงยหน้ามองเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและคำถามที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย เธอเห็นความเจ็บปวดซ่อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น ความเจ็บปวดที่เกิดจากอดีตที่เขาแบกรับไว้ และตอนนี้ ดูเหมือนเขากำลังแบกรับความลับที่เกี่ยวกับตัวเธอไว้ด้วย "คุณวินคะ... สิ่งที่เขาพูด... มันหมายความว่าอย่างไรหรือคะ? เกี่ยวกับฉัน... ฉันมีอะไรที่คุณยังไม่รู้เกี่ยวกับตัวฉันอย่างนั้นหรือ?" ธาวินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง เขามองใบหน้าเนียนใสที่ดูเปราะบางเหมือนแก้วที่กำลังจะแตกสลาย เขาไม่อยากทำลายความสงบสุขตรงหน้าด้วยความจริงที่สกปรกโสมมจากอดีตของใครบางคน แต่นัยน์ตาที่มั่นคงของเพียงฟ้ากำลังบีบให้เขาต้องเลือกว่าจะซ่อนมันไว้ หรือจะก้าวเดินต่อไปด้วยกันบนเส้นทางที่เต็มไปด้วยขวากหนาม "มันไม่มีเรื่องอะไรที่สำคัญไปกว่าปัจจุบันของเราหรอก" ธาวินตอบพลางดึงเพียงฟ้าเข้ามาใกล้ อ้อมกอดของเขาไม่ได้แน่นหนาจนอึดอัด แต่กลับโอบอุ้มเธอไว้ด้วยความรู้สึกหวงแหน "ต่อให้ความลับนั้นจะมืดดำแค่ไหน ต่อให้มันจะเกี่ยวข้องกับใคร หรือทำไมต้องเป็นเธอ... ผมสัญญาว่าผมจะเป็นคนดึงคุณออกมาจากเงาเหล่านั้นเอง" "แต่ถ้าเงาที่ว่านั้น... มันคือส่วนหนึ่งของตัวฉันล่ะคะ?" เพียงฟ้ากระซิบ เสียงของเธอเบาหวิว "หากฉันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดไว้... คุณจะยังมองฉันด้วยสายตาแบบนี้อยู่ไหม?" ธาวินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเชยคางเธอขึ้นให้สบตากับเขาตรงๆ ในจังหวะนั้นเอง เขารู้สึกเหมือนหัวใจที่เคยตายด้านไปนานปีกลับมาเต้นเป็นจังหวะอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะความผิดบาปที่เขาเคยทำ แต่เพราะผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังรอคอยคำตอบด้วยความหวาดกลัว "ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร หรืออดีตของคุณจะทิ้งรอยแผลไว้ลึกแค่ไหน..." ธาวินเว้นจังหวะ เสียงของเขาต่ำและหนักแน่น "สำหรับผม... คุณคือเพียงฟ้าคนเดิม ที่ผมเฝ้าถามหาในทุกบทสนทนาของความทรงจำ และผมจะไม่มีวันปล่อยให้ใครทำลายคุณได้อีก" เขาก้มหน้าลงจนหน้าผากสัมผัสกับหน้าผากของเธอ กลิ่นหอมจางๆ จากกายของเพียงฟ้าชวนให้เขารู้สึกสงบอย่างประหลาด นี่อาจเป็นรุ่งอรุณที่แท้จริงหลังจากพายุลูกใหญ่ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเขาทั้งคู่ แต่ในขณะที่ความรู้สึกลึกซึ้งกำลังก่อตัวขึ้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของธาวินที่วางอยู่บนหัวเตียงก็ดังขัดจังหวะขึ้น เขากดรับสายด้วยมือเดียว โดยที่อีกข้างยังคงโอบไหล่เพียงฟ้าไว้แน่น เสียงปลายสายที่ดังลอดออกมาทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของธาวินแข็งค้างทันที "คุณธาวินครับ... ผลตรวจดีเอ็นเอของพัสดุชิ้นนั้นออกมาแล้วครับ และมันไม่ได้ระบุชื่อเพียงฟ้า แต่มันระบุชื่อของ... 'คนรักเก่าที่เสียชีวิตไปแล้ว' ของคุณครับ" ธาวินปล่อยมือจากเพียงฟ้าโดยสัญชาตญาณ ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายอีกครั้ง และในจังหวะนั้นเอง เพียงฟ้าที่เคยดูอ่อนโยนก็ค่อยๆ ยกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยปริศนา จนธาวินถึงกับต้องก้าวถอยหลังด้วยความรู้สึกที่คาดไม่ถึง สายลมแผ่วเบาหวังว่าทุกท่านจะยังคงติดตามและร่วมค้นหาความจริงไปกับตัวละครในตอนต่อไปนะครับ