ก้าวแรกของความใกล้ชิด

"คุณกลัวผมเหรอครับ" ธาวินถามออกไปในความเงียบงัน เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นไหวเล็กน้อย มือที่เคยปล่อยวางหญิงสาวข้างกายยังคงกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเย็นเยียบจากรอยยิ้มเมื่อครู่ของเพียงฟ้ายังคงติดตรึงอยู่ในมโนภาพราวกับรอยแผลที่ถูกกรีดซ้ำ เพียงฟ้าไม่ตอบทันที เธอหมุนตัวกลับมาหาเขา ช้าๆ ท่ามกลางบรรยากาศร้านอาหารอิตาเลียนหรูที่ดูจะแคบลงถนัดตาสำหรับคนสองคน แสงไฟสลัวจากโคมระย้าด้านบนสะท้อนนัยน์ตาคู่สวยของเธอให้เป็นประกายวาววับ มันไม่ใช่ประกายแห่งความอ่อนโยนที่ธาวินคุ้นเคย แต่มันคือความนิ่งสนิท... นิ่งจนน่าหวาดหวั่น "ถ้าฉันบอกว่าใช่ คุณจะถอยห่างออกไป หรือจะพยายามเข้ามาให้ใกล้กว่านี้อีกล่ะคะ วิน" คำตอบที่ย้อนกลับมานั้นคมกริบและท้าทาย เธอไม่ได้ใช้สรรพนามห่างเหินเหมือนที่เคยทำมาตลอดหลายเดือน ธาวินชะงักไปครู่หนึ่ง จังหวะหัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบไม่ได้ยินเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ ในร้าน "ผมไม่เคยถอย เพียงฟ้า" เขาตอบพลางก้าวเข้ามาใกล้เธอหนึ่งก้าว ระยะห่างที่เคยมีถูกทำลายลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของกันและกัน "แต่ความรู้สึกบางอย่าง... มันทำให้ผมไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง" หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉย เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับเข้าไปนั่งลงที่โต๊ะตัวเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "งั้นก็เริ่มทานมื้อค่ำเสียทีสิครับ อาหารมื้อนี้คุณเป็นคนเลือกเองไม่ใช่หรือ" ท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับพลิกฝ่ามือของเพียงฟ้าทำให้ธาวินตกอยู่ในภวังค์สับสน เขาจำใจนั่งลงฝั่งตรงข้าม มือหนาหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายในใจ ตลอดมื้ออาหารที่ดำเนินไป ความเงียบไม่ได้น่าอึดอัดอย่างที่คิด แต่มันกลับเต็มไปด้วยการสำรวจ สังเกต และการหยั่งเชิงกันอย่างเงียบเชียบ ธาวินสังเกตเห็นว่าเพียงฟ้าไม่ได้สนใจรสชาติของอาหารตรงหน้ามากนัก ดวงตาของเธอมักจะเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใส มองดูผู้คนที่เดินขวัญไขว่บนทางเท้าเบื้องล่าง เขาจำได้ดีว่าแววตาแบบนี้... แววตาของคนที่กำลังแบกรับความลับไว้เพียงลำพัง คือแววตาเดียวกับที่เขาเห็นในกระจกทุกเช้า "คุณกำลังนึกถึงใครอยู่หรือเปล่าครับ" ธาวินถามขึ้นหลังจากความเงียบทอดยาวมานานกว่าสิบนาที เพียงฟ้าชะงักมีดในมือ เธอวางมีดและส้อมลงบนจานเสียงดังเคร้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ "ฉันกำลังนึกถึงคนที่เพิ่งจะทำลายความไว้ใจของฉันลงไป เมื่อสิบห้านาทีก่อน" "เพียงฟ้า..." "คุณอยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงยิ้มแบบนั้น" เธอพูดแทรกขึ้นมา ราวกับอ่านใจเขาได้ทะลุปรุโปร่ง "เพราะฉันรู้ว่าคุณกำลังกลัว... กลัวว่าฉันจะเป็นเหมือนคนในอดีตของคุณ กลัวว่าถ้าคุณเปิดใจแล้ว คุณจะสูญเสียมันไปเหมือนที่เคยเสียไปในวันนั้น" ธาวินนิ่งงัน คำพูดของเธอเหมือนเข็มเล่มเล็กที่แทงทะลุหัวใจเขาโดยตรง เขาไม่เคยบอกใครเรื่องบาดแผลในอดีต แม้แต่กรณ์ เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานาน ก็ยังไม่เคยรู้ลึกถึงความรู้สึกผิดที่กัดกินเขาอยู่ทุกวัน แล้วผู้หญิงที่เขารู้จักเพียงไม่กี่เดือนกลับมองเห็นมันทะลุปรุโปร่ง "คุณเป็นใครกันแน่" เขาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแทบกระซิบ "ฉันก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่อยากเป็นตัวแทนของใคร" เพียงฟ้าตอบพลางยกยิ้มที่มุมปากอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่รอยยิ้มเย็นเยียบ แต่มันคือรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่ธาวินเคยเห็นมาในชีวิต ทั้งสองนั่งมองหน้ากันนานจนพนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาเก็บจานชามออกไป บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะจางหายไปเหลือเพียงแค่เขาสองคนในโลกใบแคบๆ ธาวินยื่นมือไปวางบนโต๊ะ พลางเลื่อนไปใกล้กับมือของเพียงฟ้าที่วางอยู่บนผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตา ความลังเลฉายชัดอยู่ในแววตา แต่ในที่สุด เขาก็ตัดสินใจเอื้อมไปกุมมือเรียวนั้นไว้ สัมผัสที่ได้รับทำให้ทั้งคู่สะดุ้งเล็กน้อย เพียงฟ้าไม่ดึงมือกลับ ทว่าเธอกลับกำมือเขากลับแน่นขึ้นราวกับกำลังหาที่ยึดเหนี่ยวในพายุที่กำลังก่อตัว "ถ้าก้าวแรกของเราคือความใกล้ชิดที่เจ็บปวด" เพียงฟ้าพึมพำ "วิน... คุณมั่นใจไหมว่าคุณจะยอมรับความจริงที่ตามมาได้" ธาวินกำลังจะอ้าปากตอบ แต่ทว่าเสียงกริ่งที่หน้าประตูร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงคุ้นตาที่เดินตรงดิ่งมาทางโต๊ะของพวกเขา กรณ์หยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาที่เคยเป็นมิตรคู่นั้นจ้องมองมือของธาวินที่กุมมือเพียงฟ้าไว้อย่างไม่วางตา "วิน... แกต้องไปกับฉันเดี๋ยวนี้" กรณ์พูดด้วยน้ำเสียงต่ำที่แฝงไปด้วยแรงกดดัน "เรื่องที่แกพยายามจะลืม... ตอนนี้มันกำลังจะกลับมาหาแกแล้ว" เพียงฟ้าชักมือกลับทันทีราวกับถูกไฟลวก เธอหันไปมองกรณ์ด้วยสายตาที่เรียบนิ่งเกินกว่าจะคาดเดา ส่วนธาวินที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่รู้สึกได้ถึงความเย็นเยือกที่แล่นผ่านสันหลัง เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าในมือของกรณ์นั้น มีซองจดหมายสีน้ำตาลที่ถูกปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนา และบนซองจดหมายนั้น มีชื่อของ 'คนรักเก่า' ที่เขาพยายามลบออกจากความทรงจำมาตลอดหลายปี... ชื่อที่เขาคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่เหตุการณ์คืนนั้น ความลับที่ถูกฝังไว้กำลังจะถูกขุดขึ้นมา และก้าวแรกของความใกล้ชิดที่เขาทั้งสองเพิ่งสร้างขึ้นมานั้น ดูเหมือนจะกลายเป็นชนวนเหตุที่ทำให้ทุกอย่างพังทลายลงในพริบตา สายลมแผ่วเบาหวังว่าทุกท่านจะยังคงติดตามและร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของวินและฟ้าในตอนถัดไปนะครับ ขอบพระคุณครับ