เงาของคนเก่า

“คุณวินครับ... คนในรูปนี้ ใช่คนที่คุณเคยเล่าถึงหรือเปล่า” เพียงฟ้าถามประโยคนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากทว่ามันสั่นไหวเล็กน้อยในระดับที่คนช่างสังเกตอย่างธาวินรับรู้ได้ทันที เธอวางโทรศัพท์มือถือที่เปิดค้างหน้าจอแอปพลิเคชันโซเชียลมีเดียลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเบื้องหน้าเขา หน้าจอแสดงภาพถ่ายของหญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ ยืนเคียงข้างธาวินท่ามกลางบรรยากาศที่ดูสนิทสนมเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน ธาวินชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมเข้มที่มักจะดูสุขุมเยือกเย็นวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง เขาไม่ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เพราะเขารู้ดีว่านั่นคือภาพจากเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน วันที่เขาเกือบจะพูดคำนั้นออกไป วันที่หัวใจของเขาเคยเต้นเป็นจังหวะเดียวกับผู้หญิงในรูปคนนั้น “คุณไปเห็นมันที่ไหนครับ” ธาวินถามกลับ เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย “คุณกรณ์ส่งมาให้ในกลุ่มไลน์บริษัทเก่าของเขาครับ เขาบอกว่าอยากย้อนวันวาน เห็นคุณดู... มีความสุขดีในตอนนั้น” เพียงฟ้าตอบ พลางเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวง เธอไม่ได้บอกเขาว่าสิ่งที่กรณ์พูดหลังจากส่งรูปนั้นมา ไม่ใช่แค่การรำลึกความหลัง แต่เป็นคำถามที่บีบคั้นหัวใจเธอให้จมดิ่ง ‘ระวังตัวไว้นะน้องเพียงฟ้า บางทีเงาที่ทอดยาวในอดีต ก็มักจะกลับมาบังแสงแดดในปัจจุบันได้เสมอ’ “เพียงฟ้า... ฟังผมก่อนนะ” ธาวินเอื้อมมือจะไปจับมือของหญิงสาวที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่เพียงฟ้ากลับชักมือนั้นหลบด้วยความเผลอตัว ท่าทางนั้นทำให้ธาวินเจ็บแปลบในอกราวกับถูกมีดกรีด “ฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องอดีตของคุณหรอกครับวิน แต่การที่คุณยังเก็บรูปพวกนี้ไว้ หรือแม้แต่การที่คนรอบข้างคุณยังจดจำผู้หญิงคนนั้นได้ในฐานะ ‘คนพิเศษ’ ของคุณ... มันทำให้ฉันรู้สึกว่าพื้นที่ตรงนี้ที่ฉันยืนอยู่ มันอาจจะเป็นแค่ที่ว่างชั่วคราวที่สร้างขึ้นมาเพื่อรอให้เงาเก่าๆ นั้นเลือนหายไปเท่านั้นเอง” เพียงฟ้ายืนขึ้น เธอพยายามสะกดกลั้นหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมา ความมั่นคงในใจที่เคยมีเริ่มคลอนแคลน ราวกับกำแพงแก้วที่เธอก่อขึ้นเพื่อป้องกันหัวใจ กำลังถูกแรงสั่นสะเทือนจากอดีตของธาวินกระแทกจนร้าวฉาน เธอไม่ได้กลัวการมีอยู่ของใครคนนั้น แต่เธอกลัว... กลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นเพียง ‘ตัวแทน’ ของความรักที่ธาวินไม่เคยได้บอกลาให้สมบูรณ์ “มันไม่ใช่อย่างนั้น!” ธาวินลุกขึ้นก้าวไปยืนขวางหน้าเธอไว้ แววตาของเขามีความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ “อดีตของผมมันก็เหมือนรอยแผลเป็นครับ เพียงฟ้า มันอาจจะเคยเจ็บ แต่มันไม่ได้หมายความว่าผมยังรักเขา ผมแค่... ผมแค่ยังไม่รู้วิธีที่จะจัดการกับความรู้สึกผิดที่มันตกค้างอยู่” “ความรู้สึกผิด หรือ ความรักครับวิน” เพียงฟ้าสบตาเขาตรงๆ น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มเนียน “ถ้าคุณบอกว่ามันคือความรู้สึกผิด ทำไมเวลาที่คุณมองรูปนั้น แววตาคุณถึงเปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความเศร้า แต่มันคือความอาลัยอาวรณ์ที่แม้แต่ตัวคุณเองก็อาจจะไม่รู้ตัว” คำพูดนั้นจี้เข้าที่จุดอ่อนของธาวินอย่างจัง เขาเงียบไป... ความเงียบที่ขยายตัวในห้องทำงานกว้างขวางนั้นเต็มไปด้วยความอึดอัด ธาวินรู้อยู่เต็มอกว่าสิ่งที่เพียงฟ้าพูดนั้นมีส่วนจริง บางครั้งเขาก็สับสนระหว่าง ‘ความคิดถึงที่เกิดจากความรัก’ กับ ‘ความคิดถึงที่เกิดจากความรู้สึกผิด’ ที่ติดค้างอยู่ในใจมาเนิ่นนาน ขณะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอย่างเสียมารยาท ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยที่เจ้าของห้องยังไม่ได้อนุญาต รสา เพื่อนสนิทของเพียงฟ้าเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนก เธอถือซองจดหมายสีครีมในมือแน่น ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นความตึงเครียดระหว่างคนทั้งสอง “เพียงฟ้า... ฉันขอโทษที่ต้องมาขัดจังหวะ แต่ว่า... มีคนฝากนี่มาให้เธอที่ล็อบบี้” รสายื่นซองจดหมายให้เพียงฟ้าด้วยมือที่สั่นเทา เพียงฟ้ารับซองจดหมายมาด้วยความฉงน เธอแกะมันออกช้าๆ ลายมือบนกระดาษแผ่นนั้นสวยงามและคุ้นตาอย่างประหลาด จนธาวินที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับนิ่วหน้าเมื่อเห็นข้อความที่เขียนด้วยหมึกสีน้ำเงินเข้มเพียงประโยคเดียว ‘ยินดีด้วยนะคะสำหรับความรักครั้งใหม่... หวังว่าเขาจะรักคุณ ได้มากกว่าที่เคยรักฉัน’ ท้ายประโยคนั้นมีชื่อของหญิงสาวในรูปถ่ายกำกับไว้ชัดเจน และสิ่งที่ทำให้หัวใจของเพียงฟ้าแทบหยุดเต้น คือกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ติดอยู่กับกระดาษ กลิ่นที่คุ้นเคย กลิ่นเดียวกับที่ธาวินมักจะใช้ในช่วงเวลาที่เขารู้สึกสับสนที่สุด เพียงฟ้าเงยหน้าขึ้นมองธาวินด้วยความว่างเปล่า ขณะที่เสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินตรงมาที่ห้องนี้อย่างช้าๆ เป็นจังหวะหนักแน่นที่ทำให้ธาวินถึงกับหน้าถอดสี “เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง...” ธาวินพึมพำด้วยเสียงที่แทบจะไม่ได้ยิน ประตูห้องเปิดออกกว้างอีกครั้ง ร่างระหงในชุดเดรสสีขาวที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากภาพถ่ายเมื่อครู่ ยืนตระหง่านอยู่หน้าห้อง เธอส่งยิ้มบางๆ ให้กับธาวิน ก่อนจะหันมาสบตาเพียงฟ้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกเหล่านี้ในทุกๆ ตอนนะครับ สายลมแผ่วเบา